Το 10% του χρήματος που κυκλοφορεί στην πραγματική οικονομία. Κι απ’ αυτό, το 3% οι κρατικές δαπάνες. Ο μαζικός τουρισμός βασική αιτία της μόλυνσης του περιβάλλοντος και “όπιο” των χαμηλόμισθων. Το χρήμα σωρεύεται σε μηχανισμούς που κανείς δεν αγγίζει και εμφανίζεται μόνιμα σπάνιο για να ανεβαίνει η τιμή του και να γίνονται περικοπές.  

Τα παραπάνω και άλλα στη συνέντευξη του Μιχάλη Κουτούζη στη “Χριστιανική”. Ο γνωστός από της στήλες της εφημερίδας μας πολιτικός αναλυτής Μιχάλης Κουτούζης, συζητά με τον Γιάννη Ζερβό και με τον Κωνσταντίνο Μπλάθρα.

Μήπως αυτή η μεγάλη υποχώρηση των κοινωνικών παροχών στην Ευρώπη έχει σχέση και με τη μείωση του πλούτου της;

Η μεγάλη μάζα του χρήματος σήμερα βρίσκεται στον χρηματοπιστωτικό τομέα σε ποσοστό περίπου 87%-90%… Όταν δεν θέλουν να θίξουν αυτό το 90% πάνε στο 10%. Σ’ αυτό το 10% των μη χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών περιλαμβάνονται η βιομηχανική παραγωγή και οι κρατικές υπηρεσίες: Τα σχολεία, η αστυνομία, η διοίκηση κλπ.
Οι κρατικές δαπάνες αντιστοιχούν στο 3% επί του 10% των μη χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών. Κι έρχονται ξαφνικά και λένε «δεν έχουμε λεφτά» και πρέπει να γίνουν οικονομίες σ’ αυτό το 3% . Πώς είναι δυνατόν, όσες υποχωρήσεις και αν κάνουν οι εργαζόμενοι, όσες περικοπές και αν γίνουν στις κρατικές υπηρεσίες, αυτό το 3% να αλλάξει τη γενική δόμηση της λειτουργίας του χρήματος και να λύσει τα προβλήματα;

Όταν υπάρχει οικονομική δυστοκία και ζητάνε οικονομίες, ποτέ δεν μιλάνε για το 87-90% που κυκλοφορεί και από το οποίο, το 1/3 χάνεται κάθε είκοσι χρόνια, όταν πέφτουν οι «φούσκες» και βαράνε τα «κανόνια». Μιλάνε μόνο γι’ αυτό το κακόμοιρο 3% του 10%.

Το 10% είναι η πραγματική οικονομία που παράγει υλικό πλούτο;

Και το facebook και το google παράγουν πλούτο. Όμως, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ, ο πλούτος που παράγεται επιβάλλεται στην κατανάλωση, σαν να είχαμε δικτατορία. Με άλλα λόγια, αγοράζεις ένα τηλέφωνο και πας από την Ακαδημίας στην Ομόνοια. Θα καταγράψει τα μαγαζιά απ’ όπου πέρασες.
Αγοράζοντας ένα τηλέφωνο, γίνεσαι καταναλωτής μιας εξειδικευμένης διαφήμισης. Έτσι, μεγάλο μέρος της κατανάλωσης βρίσκεται σε άυλα θέματα, ή σε υλικά που έχουν σχέση με την προαγωγή μέσω των ΜΜΕ. Σήμερα δηλαδή, το πλυντήριο, το αυτοκίνητο, ο υπολογιστής, ό,τι θα αγοράσεις, δεν έχει σχέση με τη ποιότητά του, ούτε αν είναι το καλύτερο, αλλά με το πόσες φορές σού χτύπησε την πόρτα μέσα από το τηλέφωνο ή την τηλεόραση.
Όπως έχει απλουστευθεί ο πολιτικός λόγος, έχει απλουστευθεί και ο λόγος που σού επιβάλλει να αγοράσεις κάτι που δεν θέλεις και δεν το χρειάζεσαι. Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος των πραγμάτων που αγοράζονται δεν έχει έννοια.

Ο λόγος των πραγμάτων…

Πεθαίνοντας ο πολιτικός λόγος και το πλούσιο λεξιλόγιο, με το θάνατο του ίδιου του λόγου, φτάνουμε σε μια κοινωνία που δεν έχει έννοια, όπου έχει χαθεί κάθε έννοια. Ποιες είναι οι έννοιες για τις οποίες ζούμε και λειτουργούμε;

Ζούμε σ’ ένα είδος «φούσκας» μη εννοιών. Ο κόσμος δεν ξέρει τι να πιστέψει, τι να αγοράσει, πώς να δαπανήσει τα λεφτά του…

Γίνονται και παράξενα πράγματα, πέρα από τα πολιτικά…Για παράδειγμα, το οικολογικό ζήτημα. Λένε να κάνουμε οικονομία στη βενζίνη. Κανένας όμως δεν θα πει ότι οι πτήσεις των αεροπλάνων αυξάνονται κατά 12% το χρόνο. Ότι ο τουρισμός αυξάνεται κατά 20% το χρόνο. Και ότι σήμερα η μαζικοποίηση του τουρισμού είναι ο κύριος λόγος της της μόλυνσης του περιβάλλοντος.

Φτάσαμε στο σημείο, οι άνθρωποι να μην έχουν σχεδόν τίποτα, όμως, εννιά μήνες το χρόνο να σκέφτονται τις διακοπές τους. Έχουν μια φθηνή πτήση, πληρώνουν διακόσια αντί για χίλια, όμως, το σύνολο των δαπανών που θα κάνουν δεν έχουν έννοια και λογική. Έχουν την εντύπωση, ότι τις δέκα πέντε αυτές μέρες είναι πλούσιοι. Μαζεύουν όλο το χρόνο χρήματα, για να παίξουν το ρόλο του πλούσιου, σε μια φτωχή χώρα επί δέκα πέντε μέρες. Και μετά, τελειώνει η υπόθεση και ξανά στο καβούκι μέσα…

Ωστόσο, αυτό είναι κομμάτι της πραγματικής οικονομίας. Όμως, να βγάζει κανείς χρήματα από χρήματα, το «χρηματοοικονομικό» μέρος, είναι οικονομία ιδεατή…

Ο καπιταλισμός βασίζεται στη ζήτηση. Όταν εγώ παράγω χίλια ψυγεία κι έχω πεντακόσιους πελάτες, πρέπει να κατεβάσω την τιμή έτσι ώστε να πουλήσω τουλάχιστον τα πεντακόσια, για να μη μπω μέσα. Το μόνο που εξαιρείται από αυτό τον κανόνα, είναι το ίδιο το χρήμα. Συστηματικά, τού δίνουν μια τιμή, η οποία δεν είναι η τιμή της ζήτησης. Κι αυτό το κάνουν, συσσωρεύοντάς το, όπως και τα διαμάντια. Ξέρουμε ότι υπάρχει πληθώρα διαμαντιών. Όμως, τα βγάζουν λίγα-λίγα, έτσι ώστε να μην έχουν την πραγματική αξία σε σχέση με αυτό που υπάρχει, αλλά με αυτό που προωθείται.
Το χρήμα είναι το ίδιο πράγμα. Λένε ότι η εργασία πρέπει να πληρώνεται λιγότερο. Δηλαδή, ότι η τιμή του χρήματος ανεβαίνει και γι’ αυτό, αντί για είκοσι δολάρια, πρέπει να παίρνεις λιγότερα. Όμως, στην πραγματικότητα, το χρήμα είναι πάρα πολύ και δεν ξέρουν τί να το κάνουν. Το βάζουν σε φούσκες, για να πουν στον κόσμο ότι είναι ακριβό. Μ’ αυτό τον τρόπο, καταφέρνουν να δώσουν την εντύπωση της κρίσης. Κι όταν υπάρχει κρίση, ο κόσμος δέχεται τα πάντα.

Δηλαδή η κρίση είναι το πιο παραγωγικό πράγμα..

Ενώ πριν η κρίση ήταν πραγματική και την χρησιμοποιούσαν για να κάνουν μερικές αλλαγές που ο κόσμος δεν θα δεχόταν διαφορετικά, τώρα η κρίση είναι συστημική. Μιλάμε για ένα τούνελ από το οποίο δεν θα βγούμε ποτέ. Κι αφού είμαστε μόνιμα σε κρίση, το χρήμα πληρώνεται παραπάνω απ’ ο, τι χρειάζεται κι εμφανίζεται μόνιμα σπάνιο, ενώ, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Και για να εμφανίσουν το αντίθετο από την πραγματικότητα, συσσωρεύουν συνέχεια σε μηχανισμούς που κανείς δε αγγίζει . Και κάθε δέκα πέντε με είκοσι χρόνια, ξεσπά μι κρίση και χάνονται χίλια διακόσια, χίλια τριακόσια δισεκατομμύρια. Κι έτσι, τότε η τιμή του χρήματος αντιστοιχεί στην πραγματική του αξία, επειδή έχει χαθεί για το τίποτα.
Έτσι, η τιμή του χρήματος παντού ανεβαίνει κι αφού ανεβαίνει, χρήμα δεν υπάρχει για να πληρωθεί ο κόσμος. Και κόβουν από το 3%…

Η 3η συνέχεια της συνέντευξης, που παραχώρησε στην «Χριστιανική» ο Μιχάλης Κουτούζης. (Δες το κείμενο στα φύλλα 1045, 1046)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>