Σημαντική κρίση της Δικαιοσύνης έλαβε χώρα, σε σχέση με την αναγνώριση ως αντισυνταγματικών νομοθετικών διατάξεων που επιδιώκουν να διασφαλίσουν το επιλεκτικά το ακαταδίωκτο ομάδων προσώπων. Όπως έκρινε το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών, «Η διάταξη του άρθρου 405 παρ. 1 β’ ΠΚ τόσο αυτοτελώς κρινόμενη όσο και σε συνδυασμό με το τεσσαρακοστό έκτο άρθρο της ΠΝΠ… είναι αντισυνταγματική (ως παραβιάζουσα τις αρχές της ισότητας, ως περιορίζουσα αδικαιολόγητα το δικαίωμα πρόσβασης στη Δικαιοσύνη, αλλά και ως υποκρύπτουσα συγκαλυμμένη αμνηστία) και για τον λόγο αυτό ανεφάρμοστη».
Την κρίση αυτή του Δικαστικού Συμβουλίου με το 2165/2020 βούλευμά του που εκδόθηκε στις 17/7, όπως αποκάλυψε προχθές η Εφημερίδα των Συντακτών.
Τι είχε μεσολαβήσει; Το Νοέμβριο του 2019, τροποποιώντας τον Ποινικό Κώδικα, η Κυβέρνηση πρόσθεσε στο άρθρο 405 παρ. 1, μια διάταξη με την οποία «Για την ποινική δίωξη των εγκλημάτων που προβλέπονται στο άρθρο 390 παράγραφος 1 εδάφιο β’ αν η απιστία στρέφεται άμεσα κατά πιστωτικού ή χρηματοδοτικού ιδρύματος ή επιχειρήσεων του χρηματοπιστωτικού τομέα απαιτείται έγκληση.» Με τον τρόπο αυτό, βρέθηκε τρόπος ουσιαστικής απαλλαγής τραπεζικών στελεχών που κατηγορούνται, ιδίως για κακουργηματική απιστία εις βάρος των Τραπεζών για λογαριασμό των οποίων ενέκριναν χρηματοδοτήσεις (θαλασσοδάνεια, κλπ).
Διότι όταν απαιτείται έγκληση για να κινηθεί ποινική δίωξη, τούτο μπορεί να γίνει μόνον σε προθεσμία και από τον θιγέντα. Τέτοιο άγχος είχαν να διασφαλίσουν το ακαταδίωκτο, που με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 13.4.2020 που κυρώθηκε με το νόμο 4690/2020, η αναστολή της συγκεκριμένης προθεσμίας εξαιρέθηκε από την αναστολή κάθε είδους προθεσμιών που έγινε λόγω της πανδημίας.
Τόσο με το πιο πάνω βούλευμα, όσο και με το υπ’ αριθμό 2147 και την ίδια ημερομηνία έκδοσης, ζητείται από τους Εισαγγελείς η επίμαχη διάταξη του Ποινικού Κώδικα να μη ληφθεί καθόλου υπόψη ως αντισυνταγματική και να εξετασθούν οι ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες των εμπλεκομένων προσώπων. Τα οποία, χωρίς τον περιορισμό της δίωξής τους αποκλειστικά με έγκληση, μπορούν να διωχθούν αυτεπάγγελτα ανά πάσα στιγμή, εφόσον δεν έχει επέλθει παραγραφή.
Και οι δύο υποθέσεις αφορούν την εμπλοκή στελεχών της πολύπαθης πρώην Αγροτικής Τράπεζας: Η μία την δανειοδότηση υπερχρεωμένου συνεταιρισμού και η άλλη την απροθυμία του εκκαθαριστή της να ασκήσει δικαιώματα για έγκληση.
Με τα δύο βουλεύματα, δημιουργείται δεδικασμένο και για πολλές άλλες υποθέσεις, οι οποίες τέθηκαν στο Αρχείο, όχι μόνο με βάση το άρθρο του Ποινικού Κώδικα, αλλά και προγενέστερες παρόμοιες φωτογραφικές διατάξεις.Ιδιαίτερα έχει απασχολήσει την κοινή γνώμη η απαλλαγή με όμοια διάταξη των στελεχών Τραπεζών που δανειοδότησαν τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Όπως και η αξίωση των Δανειστών να έχουν το “ακαταδίωκτο” τα μέλη του ΤΑΙΠΕΔ και του Υπερταμείου.
