Σε σχόλιο στην ηλεκτρονική ιστοσελίδα Capital και τίτλο “Βουλγαροποίηση; Ποια βουλγαροποίηση;” του κ. Γιώργου Κράλογλου αναδεικνύεται η μαζικότητα των ελληνικών επενδύσεων στις γειτονικές χώρες. Με τα πιο κάτω στοιχεία:
- Σκόπια: Οι ελληνικές επενδύσεις πάνω από 500 εκατ. ευρώ με προοπτική διπλασιασμού και ανάδειξης των Ελλήνων σε κορυφαίους ξένους επενδυτές και κεφαλαιούχους, “τροφοδότες των Σκοπίων” κατά την έκφραση του αρθρογράφου..
- Αλβανία: Η Ελλάδα στην κορυφή των ξένων επενδύσεων. Ο αρθρογράφος τονίζει: “Εμείς σημειώνουμε, με νόημα, μόνο την ελληνική βαριά βιομηχανία και ειδικά την ελληνική ενεργοβόρα βιομηχανία, που βρήκε λύσεις κόστους παραγωγής στην Αλβανία.”
- Ρουμανία: Περισσότερες από 500 ενεργές επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων που έχουν επενδύσει πάνω από 2 δισ. Προ κορονοϊού η ανάπτυξη της οικονομίας έφτανε το 5-7%
- Βουλγαρία: 4 δισεκατομμύρια ευρώ ελληνικές επενδύσεις. Στην ίδια την Ελλάδα, οι Βούλγαροι κατέχουν την 5η θέση σαν αγοραστές ελληνικών προϊόντων και την 11η ως προμηθευτές, με την οικονομία του ε ρυθμό ανάπτυξης 4-5%
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, όλοι αυτοί οι πόροι προέρχονται από δικούς μας επενδυτές, “που κρατάνε τα κεφάλαια σε ξένες Τράπεζες (γιατί δεν συμφέρει στις ελληνικές) και περιμένουν να βρουν λόγους να επενδύσουν στην Ελλάδα”
Ο κ. Κράλογλου αποδίδει την κατάσταση αυτή κυρίως στις αγκυλώσεις της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με τη “δίκαιη ανάπτυξη”.Σε κάποιο σημείο του σχολίου του, βέβαια, παραδέχεται ότι “μετά τους Ολυμπιακούς του 2004, υπολογίζαμε ότι θα γίνει της άγριας επένδυσης… στην Ελλάδα . Το θυμάστε; Οι εγχώριοι επενδυτές όμως προτίμησαν την Αλβανία. Και (από τότε) η Ελλάδα κατέχει, κάθε χρόνο, την κορυφή των ξένων επενδύσεων.”
Κατά συνέπεια, συνομολογείται ότι η διαρροή πόρων από την Ελλάδα εντάθηκε από την ένταξη στην Ευρωζώνη και μετά. Εξάλλου, η υπερφορολόγηση, είναι συνέπεια κυρίως των μνημονιακών δεσμεύσεων.
Στην ιστοσελίδα μας έχουμε αναφερθεί και στο παράδειγμα της Πολωνίας, η οποία μετά το πάθημα της Ελλάδας το 2015, ανέστειλε την εισαγωγή του Ευρώ επ’ αόριστον. Και έχοντας μεγαλύτερη δυνατότητα να αξιοποιήσει τα προβλήματα των χωρών της Ευρωζώνης και την αποβιομηχάνιση που υφίστανται χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία, επωφελήθηκε από μεταφορά επιχειρηματικής δραστηριότητας και εμβάσματα μεταναστών. Ακόμα και το όριο ηλικίας για τη συνταξιοδότηση κατάφερε να μειώσει.
Δεν είναι, κατά συνέπεια, αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο η αποβιομηχάνιση.
Η συμπίεση του κόστους της εργασίας στις πρώην δυτικές χώρες, ήταν και η βασική αιτία των ανοιγμάτων της Ε.Ε. στις πρώην ανατολικές. Ναι μεν οι επενδυτές εκδιώκονται από την “ελληνική σοβιετία” του κ. Κράλογλου, αλλά ταυτόχρονα ελκύονται από τα εκτός Ελλάδος κατάλοιπα της σοβιετοκρατίας, την πτώση του βιοτικού επιπέδου και τον κρατικό αυταρχισμό που αυτή έχει κληροδοτήσει.
Η ουσία είναι ότι ενώ η Ελλάδα “απολαμβάνει” το “προνόμιο” να ανήκει στη λέσχη του Ευρώ, οι γείτονές της, διατηρώντας τον έλεγχο της οικονομίας τους, αξιοποιούν προς όφελός τους τις ευκαιρίες που δίνει η ειδική σχέση του καθενός με την Ευρωζώνη. Πράγμα που θα μπορούσε και η Ελλάδα να έχει κάνει, αποφεύγοντας την ένταξη στην Ευρωζώνη. Σύμφωνα με την έρευνα του CEP που μόνον η “Χ” έχει αναδείξει, αν δεν είχε μεσολαβήσει η ένταξη στο Ευρώ, η χώρα θα απολάμβανε μία ήπια ανάπτυξη και άνοδο του βιοτικού της επιπέδου από το 1999, όπως δείχνει η πορτοκαλί γραμμή στο διάγραμμα,σε σχέση με την γαλάζια, η οποία αποτυπώνει την αρχική “φούσκα” και την αόριστης διάρκειας κατρακύλα που ακολούθησε.
