Οι καταρρακτώδεις βροχές που πήραν μεγάλη ένταση κατά τόπους στην Αττική και σε άλλες περιοχές της χώρας, ανέδειξαν την απαράδεκτη εγκατάλειψη των μαθητών του 1ου Γενικού Επαγγελματικού Λυκείου της Νέας Φιλαδέλφειας, μέρος των οποίων κάνει μάθημα σε “κοντέινερ”, λόγω των ζημιών του σχολείου τους από το σεισμό του 1999. Δυστυχώς, έπρεπε να γίνει το πανελλήνιο μάρτυρας του απεγκλωβισμού των μαθητών από την πλημμυρισμένη αίθουσα με “θρανιογέφυρα”, για να τους θυμηθούμε. Επιβάλλεται όχι μόνον η συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά και όλες οι άλλες παρόμοιες, να αντιμετωπιστούν άμεσα και κατά προτεραιότητα, περιλαμβανομένων των σχολείων που καταστράφηκαν από τις πρόσφατες θεομηνίες.
Καλούμε όσους φίλους, εκπαιδευτικούς ή οποιουσδήποτε άλλους, έχουν στην αντίληψή τους παρόμοιες περιπτώσεις να μας τις κοινοποιούν για να τις αναδεικνύουμε και να συμβάλουμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας στην εξάλειψη αυτών των φαινομένων-ντροπής για την κοινωνία μας. Για να έχουν όλα το επίπεδο της εκπαίδευσης που οφείλει η Πολιτεία να παρέχει.
Αναδημοσιεύουμε τις επιστολές μαθητή και εκπαιδευτικού του σχολείου στην εκπαιδευτικού ενδιαφέροντος ιστοσελίδα alfavita.gr :
Μαθητής 1ου Γ.Ε.Λ. Νέας Φιλαδέλφειας:
“Δυστυχώς όμως μάλλον δεν φαίνεται να αρκούν οι εικόνες ντροπής για να κινηθεί το υπουργείο…”
«Είμαι μαθητής του 1ου Γενικού Λυκείου Νέας Φιλαδέλφειας, εικόνες του οποίου κάνουν τον γύρο του διαδικτύου, όχι για κάποια πρωτιά να είμαστε περήφανοι, αλλά για μια πλήρη αποτυχία της κυβέρνησης να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση πριν συμβεί.
Στο σχολείο μας στεγάζονται 2 αίθουσες σε κοντέινερ, 20 χρόνια τώρα, όταν απ’ τον σεισμό του 1999 οι πλαϊνές αίθουσες του κτηρίου κατέρρευσαν.
Τα τελευταία 2 χρόνια έχουμε κάνει 2 φορές κατάληψη ώστε να κινηθούν οι νόμιμες διαδικασίες να κατασκευαστούν τα “χαμένα” τμήματα, αντιμετωπίζοντας μας η ηγεσία του υπουργείου ως ανθρώπους που “…παρακωλύουν την εκπαιδευτική διαδικασία”, δεν έκανε τίποτα.
Φτάνουμε στο σήμερα που απ’ τις τάξεις-κλουβιά αναγκάζονται να έρθουν στο κύριο κτήριο μέσω “θρανιογέφυρας” μαθητές διότι το νερό είχε φτάσει λίγα εκατοστά πριν το δάπεδο των αιθουσών τους.
Σήμερα εμείς, αύριο κάποιο σχολείο σε μια φρεσκοκαμμένη περιοχή και μπορεί και με χειρότερες συνέπειες.
Δυστυχώς όμως μάλλον δεν φαίνεται να αρκούν οι εικόνες ντροπής για να κινηθεί το υπουργείο, θα αρκεστεί στο να βαθμολογήσει ως “κακό” το σχολείο και θα προχωρήσουμε, δυστυχώς δεν πρόκειται να έρθουν να μας σώσουν οι φρεγάτες την επόμενη φορά, ούτε όμως ξανά η πυροσβεστική γιατί ακόμα και η Π.Υ. που τόσο συγχαίρονταν για τις υπερπροσπάθειες του καλοκαιριού είναι ακόμα υποστελεχωμένη.
Πρέπει να πηγαίνουμε σε κάποιο κολέγιο για να δοθεί η πρέπουσα σημασία κυρία Κεραμέως;
Πρέπει να βαθμολογηθεί ως “καλό” για να πάρουμε χορηγίες ένα αντικειμενικά “κακό” σχολείο από άποψη δομών που εσείς κάνατε έτσι κυρία Κεραμέως, συνεχίζοντας το έργο προηγούμενων κυβερνήσεων;»
Εκπαιδευτικός:
“Το Σχολείο μας έχει το θλιβερό προνόμιο να διαθέτει τέσσερις μη κανονικές αίθουσες διδασκαλίας”
Χαίρομαι πολύ για την επιστολή της μαθήτριας/του μαθητή μας που αναδεικνύει ένα πρόβλημα που λιμνάζει – ενίοτε και κυριολεκτικά – εδώ και χρόνια στο Σχολείο μας. Χαίρομαι, γιατί παράλληλα αναδύεται η ευαισθησία της/του, το ενδιαφέρον της/του και η ανάγκη της/του για ένα αξιοπρεπές – ελάχιστη απαίτηση – Δημόσιο Σχολείο. Και νομίζω εκπροσωπεί το σύνολο των μαθητών/ μαθητριών του Σχολείου μας. Και προσυπογράφω.
Το Σχολείο μας κάθε χρόνο αποστέλλει επιστολές στους ιθύνοντες για την επίλυση του προβλήματος, αλλά παρά τις καλές προθέσεις που διαφαίνονται και αχνοφαίνονται και την ηθική συμπαράσταση, που γενναιόδωρα μας παρέχεται, όπως αποδεικνύεται και στο βίντεο, δεν έχει γίνει τίποτα ή μάλλον τα έχουμε κάνει (οι μεγάλοι, οι ώριμοι και γνωστικοί) μούσκεμα (ακόμη και τις διορθώσεις επισκευές στα δάπεδα στα λυόμενα έκανε – κυρίως – μέχρι πρότινος συνάδελφος που φέτος συνταξιοδοτήθηκε!). Το πρόβλημα στέγασης του Σχολείου αποτελεί, όπως ειπώθηκε και στην επιστολή της μαθήτριας/ του μαθητή, βασικό πάγιο αίτημα στις καταλήψεις (τρόπος αντίδρασης όμως με τον οποίο διαφωνώ) των δύο τελευταίων χρόνων και όχι μόνο. Άλλωστε, το Σχολείο, μία αλήθεια που όμως συχνά ξεχνάμε, είναι το δεύτερο σπίτι των παιδιών, του οποίου την υπεύθυνη διαχείριση έχουμε αναλάβει εμείς οι μεγάλοι.
Τις προηγούμενες μέρες είχε προληπτικά και σχολαστικά καθαριστεί από συνεργείο -όχι του δήμου- αλλά από μαθητές και τον συνάδελφο γυμναστή του Σχολείου μας το αυλάκι ροής υδάτων κάτω από τις σχάρες μπροστά από το κτήριο του Λυκείου και του Γυμνασίου, για να διοχετεύεται το νερό εκτός σχολείου σε περίπτωση ισχυρής βροχόπτωσης. Είχαν κάνει πολλή, καλή (και βρώμικη) δουλειά, όπως είχα διαπιστώσει και ο ίδιος, η οποία όμως δεν μας έσωσε. Τα νερά εισήλθαν από τον αύλειο χώρο του διπλανού Δημοτικού Σχολείου προφανώς, επειδή οι ιθύνοντες δεν είχαν κάνει τις απαραίτητες εργασίες καθαρισμού. Ενημερώνω, επίσης, ότι ο αύλειος χώρος έχει ξαναπλημμυρίσει, άρα το γεγονός δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.
Το Σχολείο μας δεν διαθέτει μόνο τα δύο λυόμενα, για να δια(δυσ)φημίζουν το πρόβλημα του στεγαστικού, αλλά και άλλες δύο αίθουσες οι οποίες αποτελούσαν παλαιότερα άκρες διαδρόμων και έχουν διαμορφωθεί με την προσθήκη ενός λεπτού τοιχίου σε αίθουσες που στοιβάζονται παιδιά και καθηγητές, για διαδοχικά κορονοπάρτυ μάθησης. Το καλό της υπόθεσης είναι, ότι, εάν η συναδέλφισσα/ο συνάδελφος που κάνει μάθημα διαθέτει δυνατή φωνή όλος ο αντίστοιχος όροφος, μαθήτριες και μαθητές και εκπαιδευτικοί στις άλλες αίθουσες, μπορούν και αυτές/οι να συναπολαμβάνουν τη διδασκαλία της/του (εγγυώμαι ότι οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες του Σχολείου είναι πολύ καλά καταρτισμένοι/ες ο καθένας και η καθεμία στο αντικείμενό του/της). Το Σχολείο μας δηλαδή έχει το θλιβερό προνόμιο να διαθέτει τέσσερις μη κανονικές αίθουσες διδασκαλίας, δύο φανερές αυτές που κάνουν και το γύρο του διαδικτύου και δύο καλά κρυμμένες στον κόρφο του, μακριά από τα αδιάκριτα μάτια των καναλιών.
Ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν επαληθεύτηκε αυτό που έχει ειπωθεί μεταξύ σοβαρού και αστείου στις μαθήτριες και στους μαθητές μας ότι σε περίπτωση κατακλυσμού όσες/οι βρισκόμαστε στα λυόμενα είμαστε ασφαλείς, γιατί θα σαλπάρουμε σαν την κιβωτό του Νώε. Συν τοις άλλοις είναι και αντισεισμικά, ενώ μάλλον δεν θα αντιληφθείς καν ενδεχόμενη σεισμική δόνηση, αφού, όταν η διδάσκουσα/ο διδάσκων κινείται, πάλλεται ολόκληρο το δάπεδο. Επίσης, είναι πολύ κρύα και μούσκεμα ενίοτε στην υγρασία το χειμώνα και από την άλλη βράζουν το καλοκαίρι, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα…
Κλείνοντας και γενικεύοντας: η προσπάθεια για επιβολή αυτής της αξιολόγησης, αξιολόγησης δομών, αξιολόγησης εκπαιδευτικού δυναμικού κτλ που ο εκπαιδευτικός κόσμος στη συντριπτική πλειονοψηφία του έχει απορρίψει ελεύθερα και υπεύθυνα σκεπτόμενος και όχι υποτασσόμενος, υποτίθεται, στις βουλές των συνδικαλιστών – άκρως υποτιμητικό να θεωρεί το υπουργείο πρόβατα τους εκπαιδευτικούς, τους οποίους, όπως διατρανώνει, τους περιβάλλει με εμπιστοσύνη – είναι στάχτη στα μάτια του κόσμου για τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ταλαίπωρη Παιδεία μας. Σταματώ εδώ, αν και ένας χείμαρρος λόγων βρίσκεται στην άκρη των χειλιών μου, όπως νομίζω, το ίδιο συμβαίνει σε κάθε συνάδελφο σε κάθε συναδέλφισσα ή του Σχολείου μας ή οποιουδήποτε άλλου Σχολείου.
Βαγγέλης Δήμας,
Φιλόλογος