Αδιάλλακτη και προκλητική παραμένει η Τουρκία, όπως φάνηκε από την επεισοδιακή κοινή συνέντευξη Τύπου της Παρασκευής Δένδια-Τσαβούσογλου. Είναι προφανές ότι η Τουρκία εννοεί ως “διάλογο” την υποταγή και “φινλανδοποίηση” της χώρας μας. Την άνευ όρων συμμόρφωση στην παραβατική συμπεριφορά της και στο νεο-οθωμανικό ιμπεριαλισμό, αφού θεωρεί ως πρόκληση ακόμα και την “ισορροπημένη αποτύπωση” των ελληνικών θέσεων, στην οποία προέβη ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών κ. Δένδιας, κατά την κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Τούρκο ομόλογό του. Προηγουμένως, ο κ. Τσαβούσογλου επιχείρησε να “καπελώσει” την ελληνική πλευρά αναδεικνύοντας δημόσια τις απαράδεκτες τουρκικές θέσεις ενώπιον του Έλληνα Υπουργού. Κατά συνέπεια, ο τελευταίος, επιδεικνύοντας στάση ευθύνης, ορθώς παρενέβη για να περιφρουρήσει το πυρήνα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ξεκαθαρίζοντας επιγραμματικά τις πάγιες ελληνικές θέσεις, και να μην αφήσει αναπάντητες τις τουρκικές.
Τίθεται, βέβαια, το ίδιο ερώτημα, το οποίο η εφημερίδα μας (φύλλο 1000) είχε θέσει και για την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2017, κατά την οποία επίσης η τουρκική πλευρά είχε επιχειρήσει να προκαλέσει:
Για ποιο λόγο να γίνει η επίσκεψη, εάν δεν υπάρχει προοπτική για κάποιο θετικό αποτέλεσμα και μάλιστα ενώ η Τουρκία προκαλεί; “Άλλοθι” διαλλακτικότητας εισπράττει η διακυβέρνηση Ερντογάν, για ¨κατανάλωση διεθνώς στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό.
Παπαχελάς: Άλλο ήταν το σχέδιο…”αλληλοκουρδίστηκαν”
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκδοχή του διευθυντή της “Καθημερινής” Αλέξη Παπαχελά, που χαρακτηρίζεται από τις “ίσες αποστάσεις” έναντι των δύο Υπουργών.
«Άλλο ήταν το σχέδιο… Με άλλες προσδοκίες πήγε ο Δένδιας στην Τουρκία. Ο Νίκος Δένδιας πήγαινε στην Τουρκία, γνωρίζοντας πως η απόσταση μεταξύ τους ήταν τεράστια… Επιδίωξη ήταν να συνεχιστεί ο διάλογος. Στόχος ήταν να πήγαιναν οι δυο ΥΠΕΞ να συμφωνούσαν ενδεχομένως σε μικρότερης σημασίας συμφωνίες, αλλά βγήκαν όλες οι διαφωνίες στον αέρα… Τέτοια σόου έρχονται μέσα από ερωτήσεις δημοσιογράφων, όπως φαίνεται, όμως, αλληλοκουρδίστηκαν, βγήκαν εκτός σεναρίου… Θα μπορούσε να λειτουργήσει καθαρτικά… Εγώ βλέπω δυο σενάρια, το ένα να έρθει ο Τσαβούσογλου στην Αθήνα, ενδεχομένως να συνεχιστεί το ματς, το άλλο ότι θα μπορούσε να χειροτερέψει η κατάσταση, ξεκινώντας με μια μονομερή ενέργεια της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο ή το Αιγαίο… νομίζω θα πάμε στο πρώτο σενάριο».
Ντόιτσε Βέλε: “Ευθύνες για πιθανό ναυάγιο” αναζητούν οι Γερμανοί
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η Ντόιτσε Βέλε, η “Φωνή της Γερμανίας”, η οποία, στο ίδιο μήκος κύματος με τον κ. Παπαχελά, θεωρεί ότι η ανοιχτή αντιπαράθεση “θα μπορούσε να λειτουργήσει καθαρτικά”. Επιπλέον όμως, “χτυπά καμπανάκι”: Όποια πλευρά προκαλέσει ναυάγιο, θα φέρει ευθύνες, μεταφέροντας εμμέσως πλην σαφώς τις πιέσεις των Γερμανών ιθυνόντων που θέλουν να σύρουν την Ελλάδα σε υποχωρήσεις:
“Ίσως λοιπόν μια ειλικρινής προσέγγιση, έστω και με δημόσια σκληρή αντιπαράθεση, πλέον δύναται να οδηγήσει σε πιο ουσιαστικό διάλογο και όχι στην δοκιμασμένη και τετρημένη, ειδικά το τελευταίο διάστημα στείρα πολιτική παράλληλων δημόσιων τοποθετήσεων βάση των εθνικών θέσεων της κάθε πλευράς. Ειδικά τώρα που τους τελευταίους μήνες η καυτή πατάτα των “ευθυνών” για ένα πιθανό ναυάγιο, έχει γίνει γιογιό ανάμεσα στις δυο πλευρές μέσω διελκυστίνδας παράλληλων μονολόγων αξιωματούχων των δύο χωρών.”
Δεν ξεχνιέται η δυσαρέσκεια των Γερμανών, για την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία περί ΑΟΖ που τούς “χάλασε” τις μυστικές ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις τις οποίες μεθόδευαν υπό την αιγίδα τους.
Αναδημοσιεύουμε εδώ το πρωτοσέλιδο άρθρο της “Χ” (19.12.2017) για την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα:
Ὁ ἀπαράδεκτος κ. Ἐρντογάν
τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ
Γιὰ ποιὸ λόγο προσκλήθηκε ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος στὴν Ἀθήνα; Ποιὸ ἦταν τὸ ὄφελος τῆς ἐπίσκεψης Ἐρντογάν; Τὰ ἐρωτήματα παραμένουν, μετὰ τὸ πέρας τῆς περιπετειώδους ἐπίσκεψης.
Μιὰ μόλις μέρα πρὶν ἔρθει στὴν Ἀθήνα, ὁ κ. Ρετζὲπ Ταγὶπ Ἐρντογὰν ἔδωσε τὸ στίγμα τῶν προθέσεών του. Εἶναι καθιερωμένο, πρὶν μιὰ σημαντικὴ ἐπίσκεψη καὶ συνάντηση μὲ ξένο ἡγέτη, οἱ δύο πλευρὲς νὰ δίνουν συνέντευξη ἡ κάθε μία σὲ ἐπιλεγμένο ΜΜΕ τῆς ἄλλης. Ἐνῶ ὁ Ἕλληνας Πρωθυπουργὸς παραχώρησε τὴ συνέντευξη στὸ τουρκικὸ πρακτορεῖο Εἰδήσεων «Ἀναντολού», ὅπως εἶχε κανονιστεῖ, ὁ Ἐρντογὰν παραβίασε τὴ συμφωνία τῶν δύο πλευρῶν καὶ ἀντὶ γιὰ το «Ἀθηναϊκὸ καὶ Μακεδονικὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων», ἐπέλεξε τὸν «ΣΚΑΪ». Προφανῶς, ἐκτίμησε ὅτι ἔτσι θὰ ἔβρισκε πιὸ γόνιμο ἔδαφος γιὰ νὰ προβεῖ στὶς ἐμπρηστικὲς δηλώσεις του περὶ ἀναθεώρησης τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάνης, τῆς Μουσουλανικῆς Μειονότητας καὶ τῶν Τούρκων ἀξιωματικῶν, ποὺ ζητοῦν ἄσυλο στὴν Ἑλλάδα.
Ἡ συνέντευξη αὐτὴ δὲν ἦταν μιὰ ὁποιαδήποτε συνέντευξη. Ἔγινε στὸ πλαίσιο τῆς προγραμματισμένης ἐπίσημης ἐπίσκεψης καὶ εἶναι μεγάλες οἱ εὐθύνες τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ, ποὺ δέχτηκε νὰ ἐμπλακεῖ ὑπὸ τὶς περιστάσεις αὐτές. Ὁ ἴδιος ὁ κ. Ἐρντογάν, μιλώντας στοὺς δημοσιογράφους κατὰ τὴν ἐπιστροφή του στὴν Τουρκία, δήλωσε ὅτι «Ἐγὼ ἀπάντησα σὲ μία ἐρώτηση, ποὺ μοῦ ἀπευθύνθηκε σχετικὰ μὲ τὴ Λωζάννη καὶ αὐτό ποὺ εἶπα ἦταν ὅτι «ἂν χρειάζεται, μπορεῖ νὰ γίνει ἐπικαιροποίηση» .
Κατὰ συνέπεια, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ συντελέσθηκε ἡ πρόκληση Ἐρντογάν στὸ πλαίσιο τῆς ἐπικείμενης ἐπίσκεψης, ἦταν ἐπιβεβλημένο νὰ λάβει καὶ τὴ δέουσα ἀπάντηση. Σιωπὴ ἐκ μέρους τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς θὰ ἔστελνε μήνυμα ἀνοχῆς καὶ ὑποτέλειας καὶ θὰ ἔπαιζε τὸ παιχνίδι τῶν σκοπιμοτήτων τοῦ Τούρκου Προέδρου.
Κατὰ συνέπεια, δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ μὴ θέσουν τὸ θέμα, τόσο ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ὅσο καὶ ὁ πρωθυπουργός, δηλώνοντας ὅτι ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάνης εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη. Ἀπαράδεκτες εἶναι οἱ βολὲς ποὺ δέχτηκε γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ὁ κ. Παυλόπουλος. Ὁ κ. Ἐρντογὰν δὲν ἔπραξε τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ἐπαναλάβει τοὺς ἤδη διατυπωμένους ἀπαράδεκτους ἰσχυρισμούς του.
Ὁ Ἐρντογάν, μὲ τὸν ἀπροκάλυπτο ἐπεκτατισμό του σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδας, ἀπέδειξε ὅτι τίποτα δὲν ἔχει ἀλλάξει στὴν πολιτικὴ τοῦ Τουρκικοῦ Κράτους, ἀπὸ τὸ 1955 καὶ μετά. Εἶναι γεγονὸς ὅτι στὴν ἀρχὴ τῆς διακυβέρνησής του ἔφερε βελτιώσεις στὸν τομέα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ Τουρκικοῦ Κράτους ἀπέναντι στὶς μειονότητες. Ἤδη ὅμως, ἔχει πλήρως ἀφομοιώσει τὸν ἀδιαλλακτο ἐθνικισμὸ τῶν κεμαλιστῶν προκατόχων του, ἐντάσσοντας ἁπλῶς τὸ Ἰσλὰμ στὴν ἰδεολογικὴ βάση τοῦ τουρκικοῦ καθεστῶτος. Τοῦτο, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἐπεκτατισμὸ σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδας, μαρτυρεῖ καὶ ἡ στάση του ἀπέναντι στοὺς Κούρδους.
Παράλληλα, οἱ περὶ Δικαιοσύνης δηλώσεις του γιὰ τὸ θέμα τῶν ἐκζητουμένων στρατιωτικῶν, δείχνουν πόσο λίγο πιστεύει στὴν ἀνεξαρτησία τῆς Δικαιοσύνης, τῆς ὁποίας τὴν ἀνεξαρτησία προφανῶς θεωρεῖ «κουσούρι» στὴ λειτουργία τοῦ ἰδεώδους (γιὰ τὸν ἴδιο) πολιτεύματος. Ἄλλωστε, στὴν χώρα του, μὲ ἀφορμὴ τὸ ἀποτυχημένο Πραξικόπημα τῆς 15ης Ἰουλίου 2016, χιλιάδες ἄνθρωποι, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ δικαστικοί, διώκονται καὶ φυλακίζονται μὲ βάση ἁπλὲς ὑποψίες καὶ ἔχει καταλυθεῖ κάθε ἔννοια Κράτους Δικαίου.
Ἔγινε φανερὸ ὅτι τὸ ἀποτυχημένο Πραξικόπημα, ἦταν ἁπλὰ ἕνα πρόσχημα γιὰ τὴν ἐκκαθάριση τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ ἀπὸ πολιτικοὺς ἀντιπάλους. Ἑκατὸν ἐνενήντα χρόνια πρίν, τὸ 1826, ἡ ἐξέγερση τῶν Γενιτσάρων εἶχε ἀποτελέσει ἀνάλογο πρόσχημα ἐκτεταμένων ἐκκαθαρίσεων γιὰ τὸ Σουλτάνο Μαχμούτ, στὴν κατεύθυνση τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ καὶ ἐξευρωπαϊσμοῦ τῆς χώρας, ἑνὸς κύκλου ποὺ ἔκλεισε ὁ Κεμὰλ Ἀτατούρκ. Φαίνεται πὼς τὸ 2016 ἀποτελεῖ ἀνάλογο σταθμὸ πρὸς τὴν ἀντίστροφη πορεία καὶ τὴ «ρεβὰνς» τῶν ἰσλαμιστῶν ἔναντι τῶν εὐρωπαϊστῶν.
Κατὰ συνέπεια, ἀπὸ τὶς ἐξελίξεις δικαιώνονται πλήρως ὅσοι ἦταν ἀντίθετοι στὴν ἐπίσκεψη Ἐρντογάν, ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους καὶ ἡ «Χ» καὶ τὸ κίνημα τῆς Χ.Δ. Ὄχι γιατὶ δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει διάλογος μεταξὺ Ἑλλάδας-Τουρκίας. Ἀλλὰ γιατὶ ὁ Ἐρντογὰν ἀφενὸς βαρύνεται μὲ βαρύτατες παραβιάσεις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, καὶ άφετέρου γιατί τοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ ἐγείρει τὶς διεκδικήσεις του στὸ «σπίτι μας».
Ἄραγε ἀντιλαμβάνεται ὅτι παίζει μὲ τὴ φωτιά καί, ἀφοῦ ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάννης εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ ἱδρυτικὴ πράξη τῆς σύγχρονης Τουρκίας καὶ δίνει, ἐνδεχομένως, τὸ δικαίωμα γιὰ προσδοκίες «ἀναθεωρήσεων» ἐκ μέρους ἄλλων, εἰς βάρος τῆς ἴδιας τῆς χώρας του;
Ἐνδεχόμενο εἶναι, ἀκριβῶς ἐπειδὴ νοιώθει ὅτι ἀπειλοῦνται τὰ νοτιοανατολικὰ σύνορα τῆς Τουρκίας μὲ τὴν ἄνθιση «προσδοκιῶν» ἐκ μέρους ἄλλων, εἰς βάρος τῆς ἴδιας, νὰ ἔθεσε τὸ θέμα.Καὶ νὰ θέλησε νὰ ἀποσπάσει ἀπὸ ἐμᾶς «ὁμολογία πίστεως» στὴ Συνθήκη, γιὰ νὰ τ’ ἀκοῦνε ἄλλοι, ποὺ ἀπεργάζονται ἀλλαγὲς συνόρων νοτιοανατολικά, δεσμεύοντας, παράλληλα καὶ τὴν Ἑλλάδα νὰ μὴ στηρίξει τὴν ἀπόσχιση τῶν Κούρδων.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ κ. Ἐρντογὰν χαμήλωσε τοὺς τόνους, τόσο στὴ Θράκη, ὅσο καὶ στὴν καθιερωμένη συνέντευξη κατὰ τὴν ἐπιστροφή του στὴν Ἄγκυρα, ὅπου δήλωσε ὅτι σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἤγειρε θέμα συνόρων.
Ὅμως, τὸ συμπέρασμα παραμένει ὅτι ἡ ἐπισκεψη αὐτὴ κανένα ὄφελος δὲν εἶχε γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ δὲν ἔπρεπε νὰ εἶχε γίνει: Πρωτίστως γιὰ λόγους ἀρχῆς, ἀλλὰ καὶ γιὰ λόγους πολιτικῆς.
