Έφυγε από τη ζωή χαράματα της 10ης Αυγούστου ο αγωνιστής της Δημοκρατίας και της Απελευθέρωσης Αντρέας Φρυδάς από την Μόρφου την κατεχόμενη.

Ο θάνατός του προκάλεσε βαθιά θλίψη σε όσους τον γνώριζαν – και είναι πολλοί – γι΄αυτό και πολλοί παρέστησαν στην κηδεία του που έγινε στις 13 Αυγούστου στον Ιερό Ναό Μεγάλου Βασιλείου στο Στρόβολο. Επικήδειο εξεφώνησε η θυγατέρα του Χριστιάνα κι ο πρώην βουλευτής της ΕΔΕΚ και μετέπειτα Υπουργός Δημήτρης Ηλιάδης.

Στεφάνι εκ μέρους της εφημερίδας «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» κατετέθη από τον Αναστάσιο Κουφτερό.

Ο συναγωνιστής Αντρέας Φρυδάς έφυγε αλλά το έργο του θα μείνει ως παρακαταθήκη. Πρέπει τα κείμενα του (όλα εκλεκτά και επίκαιρα διαπνεόμενα από αγωνιστικό παλμό στη βάση του ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ) να εκδοθούν σε βιβλία για να εμπλουτίσουν τη βιβλιογραφία του Αγώνα για την Απελευθέρωση του ανθρώπου από την αδιαφορία, την στρέβλωση και τον αποπροσανατολισμό.

Ο Αντρέας Φρυδάς εντάχθηκε εξαρχής στην Αντίσταση κατά της δικτατορίας όταν ήταν φοιτητής στην Αθήνα μαζί με Ελλαδίτες και Κυπρίους συμφοιτητές του.

Εντάχθηκε στην ΕΑΔΕ (Επιτροπή Αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα η οποία προσέφερε πολλά για την ενημέρωση των Κυπρίων για το δικτατορικό καθεστώς που είχε ρίξει τη σκιά της και στην Κύπρο με καλόηχα συνθήματα και διακηρύξεις που αποπροσανατολίζουν το λαό. Διότι το όνομα ελληνικός στρατός συγκινούσε και συγκινεί τους Κυπρίους. Με πικετοφορία
και φυλλάδια διαφώτιζε το λαό για το ρόλο της Χούντας με Σύνθημα : «Αρκεί η καταστροφή της Ιωνίας»

Εντάχθηκε στην ΕΔΕΚ μετά την αποστράτευσή του (1972) και έγινε Επαρχιακός Γραμματέας Λευκωσίας. Αλώνιζε την ύπαιθρο για να οργανώσει το Κόμμα στη βάση της Κοινωνικής Δικαιοσύνης και της Αντιδικτατορικής πάλης διότι μόνο έτσι θα αποφεύγετο προδοσία σε βάρος της Κύπρου (που τελικά δεν απεφεύχθη).

Η απομάκρυνση του από την Επαρχιακή το 1986 ως αποτέλεσμα της διάσπασης της ΕΔΕΚ, οδήγησε στην παρακμή της Επαρχιακής Επιτροπής Λευκωσίας που ήταν η δύναμη της ΕΔΕΚ.

Η ανάληψη της ηγεσίας της Αγροτικής από τον Αντρέα οδήγησε την Οργάνωση σε αναζωογόνηση. Δυστυχώς και εδώ τα πλοκάμια της διάσπασης οδήγησαν στην απομάκρυνσή του και σε παρακμή και της Οργάνωσης αυτής (2002).

Ο Αντρέας Φρυδάς έφερνε αποτέλεσμα όπου αναλάμβανε. Κινούσε τα «στεκάμενα νερά». Αρθρογραφούσε πριν την πτώση της δικτατορίας με το ψευδώνυμο «Ένας δημοκρατικός άνθρωπος» στην Εφημερίδα «Κύπρος»

Μετά την τουρκική εισβολή βγήκε μπροστά με επώνυμα άρθρα με τον τίτλο «Αγαπητέ Κυπρέλληνα» αρχικά και ύστερα «Αγαπητέ Κυπρόσφυγα» στα ΝΕΑ Άρθρα τα οποία άφησαν ισχυρές αναμνήσεις και που πρέπει να συγκεντρωθούν και εκδοθούν σε βιβλία. Το ίδιο και τα μετέπειτα άρθρα του που τα τιτλοφορούσε αναλόγως του περιεχομένου. Πάντοτε επίκαιρος και ασυμβίβαστος ενάντια στην Κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία, και ενάντια στους συμβιβασμένους άνευρους και ασπόνδυλους. Πληθωρικός όπως ήταν,
έγραφε και μονόστηλες επιστολές υπογράφοντας ως «Α. Φ. Πολυκάρπου».

Έγραφε ασταμάτητα μέχρι πριν δύο χρόνια όταν ασθένησε. «Το μεν πνεύμα πρόθυμο η δε σαρξ ασθενής». Παρά τις τιτάνιες προσπάθειες των γιατρών και της οικογένειας του, άφησε την τελευταία του πνοή στο Γ. Νοσοκομείο Λευκωσίας, σκορπίζοντας τη θλίψη και απογοήτευση.

Ο Α. Φρυδάς διετέλεσε και Δήμαρχος Μόρφου μετά την εισβολή (κατεχόμενος Δήμος). Δεν ευτύχισε να δει και να μυρίσει τους λεμονανθούς της πόλης που λάτρευε.

Προφητικά ήταν τα λόγια του για την συμφωνία Μακαρίου – Ντεκτάς το 1977 τον Φεβράρη. Όταν του λέχθηκε ότι οι Τούρκοι δέχονται τις 4 (τέσσερις) κατευθυντήριες αρχές της λύσης του Κυπριακού απάντησε με οργή και αγανάκτηση ότι αυτό είναι διχοτόμηση και να μην μας κοροϊδεύουν. Το πέρασμα του χρόνου τον δικαίωσε δυστυχώς. «Προσοχή λοιπόν… Διότι όταν χαθεί μια γλώσσα ένας πολιτισμός, μια αρχέγονη κουλτούρα έχουν πρώτα χαθεί η περηφάνια, η μνήμη και η δράση και η ικανότητα να λέμε τα πράγματα
με το όνομα τους…» έγραφε σε ένα άρθρο του.

Έγραφε για τους Κερυνειώτες με τίτλο «Οι Κερυνειώτες τα θύματα» (30 Δεκ.2011) «Ω Κερυνειώτες παροπλισμένοι, πάντα προδομένοι». «Αν οι λαοί αντιληφθούν τη δύναμη τους θα ξεσηκωθούν και θα ανατρέψουν τους αφέντες» όπως έγραψε ο διανοητής Ντέιβιτ Χιουμ που προβληματιζόταν για την ευκολία με την οποία οι πολλοί κυβερνώνται από τους λίγους…».

Και ο Νόαμ Τσόμσκι έγραφε πως «στη δημοκρατία της εποχής μας και της «Ορτινε Νουόβο» (νέα τάξη) οι πολίτες (και οι κατακτημένοι) έχουν το δικαίωμα να συγκατατίθενται, αλλά τίποτε παρακάτω. Είναι θεατές και όχι συμμέτοχοι και μακριά από το εθνικό «γίγνεσθαι»…..

Αιωνία του η μνήμη. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα του.μέχρι την δικαίωση της  Κύπρου. Μέχρι την Απελευθέρωση της Πατρίδας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>