Την απόπειρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη να ιδιωτικοποιήσει “πλαγίως” την ύδρευση απέτρεψε το Συμβούλιο της Επικρατείας. Με την απόφαση 1886/2022 της μείζονος σύνθεσης του Δ’ Τμήματος του ΣτΕ, ακυρώθηκε ο Διαγωνισμός για την ανάθεση με σύμβαση Σύμπραξης Δημοσίου-Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) σε ιδιώτες της διαχείρισης της υδροδότησης του λεκανοπεδίου Αττικής, που μέχρι τώρα κάνει με επιτυχία η ΕΥΔΑΠ.
Ένα υδροδοτικό σύστημα, που εξασφαλίζει πόσιμο νερό στον μισό πληθυσμό της Χώρας, με πηγές ύδρευσης τρεις τεχνητές λίμνες (Εύηνου, Μόρνου και Μαραθώνα) και μία φυσική λίμνη (Υλίκης) και από πλήθος υπόγειων υδατικών πόρων, από ένα εκτεταμένο σύστημα διασύνδεσης αυτών σε ακτίνα 495 χλμ και από τις εγκαταστάσεις άντλησης, αποθήκευσης, ελέγχου και ασφαλούς μεταφοράς του νερού έως την είσοδο των μονάδων επεξεργασίας.
Η Ολομέλεια του Δικαστηρίου με τις 190 -191/2022 αποφάσεις της έκρινε αντισυνταγματική τη μεταβίβαση της πλειοψηφίας των μετοχών των εταιρειών ύδρευσης (ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ) στην αποκαλούμενη “Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας”, το Υπερταμείο που έχει οριστεί απο τους Δανειστές ως μηχανισμός εκποίησης των “ασημικών” της χώρας. Με βάση την αρχή ότι η ύδρευση μπορεί να παρέχεται μόνο από το Δημόσιο και δεν πρέπει να επαφίεται σε κερδοσκοπικά συμφέροντα.
Αφού δεν μπόρεσαν να ιδιωτικοποιήσουν τις ΕΥΔΑΠ/ΕΥΘ, επιχείρησαν να αφαιρέσουν από την ΕΥΔΑΠ ένα ζωτικής σημασίας αντικείμενο, τη διαχείριση του υδροδοτικού συστήματος.
Η απόφαση έκρινε τον διαγωνισμό παράνομο, ιδίως διότι δέχθηκε ως αδιαίρετο σύνολο την ΕΥΔΑΠ και το σύστημα υδροδότησης, από την πηγή στη βρύση, με αποτέλεσμα, ως συνέπεια της νομολογίας του 2020, να προστατεύεται συνταγματικά ο απολύτως δημόσιος χαρακτήρας του και να μη μπορεί να διαχωριστεί. Παράλληλα, εντοπίστηκε παράβαση του ίδιου του πλαισίου του συστήματος ΣΔΙΤ, το οποίο αφορά συγκεκριμένα κάθε φορά έργου ή υπηρεσίες και όχι, όπως με τον ακυρωθέντα διαγωνισμό, «την εν γένει συντήρηση και λειτουργία του ΕΥΣ στο σύνολό του».
Η απόφαση εκδόθηκε ύστερα από προσφυγή εργαζομένων της ΕΥΔΑΠ και πολιτών, που συζητήθηκε τον περασμένο Μάιο και δημοσιεύθηκε την Τρίτη 4 Οκτωβρίου.
Η κυβέρνηση εμμένει μέχρι τέλους στη νεοφιλελεύθερη “ορθοδοξία” της ιδιωτικοποίησης των πάντων, ένα είδος “νεοφιλελεύθερου σταλινισμού” που επιβάλλεται ως δόγμα και αυτοσκοπός, ακόμα και όταν διακινδυνεύει να ρημάξει μια κοινωφελή υπηρεσία που λειτουργεί με επιτυχία υπό δημόσιο έλεγχο.
Ευτυχώς τα σχέδιά της έχουν αποτραπεί, διότι αν είχαν περάσει, θα είχαν επηρεαστεί αρνητικά η τιμολόγηση και η ποιότητά του. Τα τελευταία 15 χρόνια 190 εταιρείες ύδρευσης στην Ευρώπη πέρασαν από τον ιδιωτικό στο δημόσιο τομέα. Το νερό είναι θεμελιώδες δημόσιο αγαθό και το πόσιμο νερό ανθρώπινο δικαίωμα.
Η ΧΔ και η “Χ” έχουν κατ’ επανάληψη ταχθεί κατά της ιδιωτικοποίησης των υποδομών του Δημοσίου και του ξεπουλήματός τους στην εγχώρια και διεθνή Ολιγαρχία. Εδώ προηγούμενες δημοσιεύσεις μας για το θέμα της ΕΥΔΑΠ.
