Με αφορμή δημοσιογραφική ερώτηση-παγίδα προς τη Μαρία Καρυστιανού ανακινήθηκε το ζήτημα των αμβλώσεων και των δικαιωμάτων των παιδιών που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί. Επειδή πολλοί ημιμαθείς σπεύδουν να καταδικάσουν ως “μεσαιωνικές” τις απόψεις που τολμούν να λάβουν υπόψη τους και αυτή την παράμετρο, η ιστορική πραγματικότητα δείχνει εντελώς το αντίθετο: Η αντίληψη ότι το έμβρυο αποκτά ζωή μετά το τρίμηνο έχει διατυπωθεί από τον Αριστοτέλη στα “Πολιτικά” και γινόταν αποδεκτή από ορισμένους θεολόγους της δυτικής Ευρώπης, όπου την εποχή εκείνη ο Αριστοτέλης είχε σημαντική επίδραση. Αντίθετα, πρόδρομος των Πατέρων της Εκκλησίας ήταν ο Ιπποκράτης, πατέρας της Ιατρικής σύμφωνα με το περιεχόμενο του όρκου του: «Οὐ δώσω δὲ οὐδὲ φάρμακον οὐδενὶ αἰτηθεὶς θανάσιμον, οὐδὲ ὑφηγήσομαι ξυμβουλίην τοιήνδε. Ὁμοίως δὲ οὐδὲ γυναικὶ πεσσὸν φθόριον δώσω». Η ευαγγελική περικοπή της συνάντησης της Παναγίας με την Ελισσάβετ που μας είναι ιδιαίτερα οικεία αφού επαναλαμβάνεται στις παρακλήσεις και στις θεομητορικές εορτές,με το σκίρτημα του Ιωάννη ως “βρέφους εν τη κοιλία” της, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το πρώτο “υπερηχογράφημα” στην ιστορία, με την υπογραφή, μάλιστα, ιατρού, του Ευαγγελιστή Λουκά. Ενώ όμως τονίζεται το γεγονός ότι το εμβρυο είναι αυτοτελής οργανισμός και όχι εξάρτημα του σώματος της μητέρας, το βρέφος εν τη κοιλία εκφράζει το σκίρτημά του μέσω της μητέρας του. Μία υπόμνηση ότι η γυναίκα είναι εκείνη που φέρει το βάρος της κύησης και της γέννας. Ήδη, η επιστημονική πρόοδος είναι τέτοια, που δεν χωρεί αμφιβολία ότι από άκρας συλλήψεως, υπάρχει οργανισμός νέος και αυτοτελής. Ο οποίος έχει δικαίωμα στη ζωή. Ακόμα και το σημερινό νομικό πλαίσιο, που ορίζει ότι η έκτρωση μένει ατιμώρητη μέχρι τον τρίτο μήνα της κύησης, είναι απολύτως συμβατό με την υποχρέωση της κοινωνίας να κάνει τα πάντα, προκειμένου η μητέρα ελεύθερα να αποφασίζει να κρατήσει το παιδί της και το ζευγάρι να έχει τα εφόδια να ανατρέφει παιδιά. Για να εκλείψουν οι εκτρώσεις στην πράξη, έστω να περιοριστούν όσο είναι δυνατόν και όχι να γίνουν αυτονόητο μέρος της καθημερινότητας. Όποιος/α ασχολείται με το θέμα,ας απαντησει πρώτα στην ερώτηση αν το βρέφος εν τη κοιλία έχει δικαιώματα,αντί να εθελοτυφλεί.
Ὁ Παζολίνι κατὰ τῶν ἀμβλώσεων
Κάθε ἄλλο παρὰ θρησκευόμενος, ο Ιταλός σκηνοθέτης πῆρε ἀνοιχτὰ θέση κατὰ τῆς νομιμοποίησης τῶν ἀμβλώσεων (“Corriere della Sera” 19.1.1975) :
Εἴχαμε γράψει σχετικά:
✻« Έχω τραυματιστεί από τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων, επειδή τη θεωρώ, όπως πολλοί, νομιμοποίηση δολοφονίας.
✻» Στα όνειρα και στην καθημερινή συμπεριφορά μου – κάτι κοινό για όλους τους ανθρώπους – ζω την προγεννητική ζωή μου, τη χαρούμενη βύθιση μου στα μητρικά νερά: Ξέρω ότι εκεί υπήρχα. Και περιορίζομαι να αναφέρω τούτο μόνο, επειδή έχω πιο επείγοντα πράγματα να πω για την άμβλωση.
✻» Ότι η ζωή είναι ιερή είναι προφανές: είναι μια αρχή ισχυρότερη από κάθε αρχή της δημοκρατίας και είναι ανώφελο να το επαναλάβω».
✻ Όχι, δεν μιλάει κάποιος παπάς. Είναι άρθρο του Ιταλού σκηνοθέτη Πιέρ Πάολο Παζολίνι, (ΦΩΤΟ) που κάθε άλλο παρά συντηρητικό τον λες.
✻ Ναι, είναι ένα σοβαρό θέμα για τη γυναίκα μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και πρέπει να το δει η Πολιτεία με σοβαρότητα. Δεν λύνεται με στοχοποίηση, ούτε με απαγορεύσεις.
✻ Αλλά και η ζωή «είναι μέγα καλό και πρώτο», κατά τον εθνικό μας ποιητή.
✻ Μέγα και πρώτο!
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ 18.3.2021 Στήλη “Μποφόρ”
Αλεξάνδρα Κολλοντάι: Ένα υγιές μητρικό ένστικτο να εξουδετερώσει την αναγκαιότητα της άμβλωσης
Από την εύστοχη παρέμβαση του ιατροφιλόσοφου Γιώργου Κρανιδιώτη στο φέισμπουκ με αφορμή τις δηλώσεις Καρυστιανού:
¨“Απορώ γιατί εξανίστανται οι Αριστεροί, τουλάχιστον όσοι θεωρούν πως έχουν μια αναφορά στους κλασικούς του μαρξισμού και το επαναστατικό εργατικό κίνημα.
– Είναι άραγε «ελεύθερες» οι επιλογές των ανθρώπων στον καπιταλισμό; Δεν επικαθορίζονται από τις συνθήκες;”
Παραθέτει τη θέση της κομμουνίστριας και φεμινίστριας Αλεξάνδρα Κολλοντάι, συνεργάτιδας του Λένιν τα πρώτα χρόνια της επικράτησης των Μπολσεβίκων στη Ρωσία:
«Η άμβλωση είναι ένα φαινόμενο που συνδέεται με το πρόβλημα της μητρότητας και προκύπτει από την επισφαλή θέση της γυναίκας (δεν μιλάμε για την αστική τάξη όπου η άμβλωση έχει άλλα αίτια: απροθυμία στο “μοίρασμα της κληρονομιάς”, απέχθεια των γυναικών, που διψούν για μια ζωή ανέμελη, να υποστούν τις ωδίνες της μητρότητας, να χαλάσουν τη σιλουέτα τους, να χάσουν μια “σαιζόν διασκεδάσεων” κλπ.)…
Η επιδίωξη της δημοκρατίας των εργαζομένων είναι να ισχυροποιήσει μέσα στη γυναίκα, με την ευρεία ανάπτυξη της προστασίας της μητρότητας, ένα υγιές μητρικό ένστικτο, να συμφιλιώσει τη μητρότητα με την κοινωνική εργασία και να εξουδετερώσει έτσι την αναγκαιότητα της άμβλωσης».
[«Οικονομική και σεξουαλική απελευθέρωση της γυναίκας», μτφρ. Μαρίνα Λώμη, Πύλη, Αθήνα, 1978, σσ. 211-2].