• ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ ΧΙΛΙΑΝΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Με αφορμή την 3η επέτειο από το ξέσπασμα των μαζικών, πολύμηνων και αιματηρών διαδηλώσεων στη Χιλή, με αίτημα το τέλος του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και την κατάργηση του Συντάγματος του 1980 που είχε επιβάλει η χούντα του Πινοσέτ, ο Χιλιανός Πρόεδρος Γκάμπριελ Μπόριτς απεύθυνε διάγγελμα στις 18 Οκτωβρίου από το προεδρικό Μέγαρο Λα Μονέδα, στο οποίο τόνισε την ανάγκη να επιλυθούν τα επείγοντα προβλήματα των κοινωνικών ανισοτήτων που ανέδειξε η λαϊκή εξέγερση.  

Ιδίως με δεδομένο ότι το σχέδιο νέου Συντάγματος απορρίφθηκε στο δημοψήφισμα της 4ης Σεπτεμβρίου 2022, με αποτέλεσμα να παραμένει σε ισχύ το χουντικό Σύνταγμα. Την κατάργηση του οποίου έχει υπερψηφίσει το 80% του λαού σε δημοψήφισμα το 2020. Ο Πρόεδρος, που προέρχεται από το χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς έκανε έκκληση για συναίνεση στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η χώρα, για την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων,  χωρίς ιδεολογικές “περιχαρακώσεις” και αγκυλώσεις, αναγνωρίζοντας και τα λάθη της δικής του παράταξης, που επιδίωξε να περάσει στο νέο Σύνταγμα διατάξεις που δεν αποδεχόταν η πλειοψηφία του λαού. Λάθη, τα οποία εκμεταλλεύονται τα τεράστια συμφέροντα που θίγονται για να διαιρούν το λαό.    

Ο Πρόεδρος τόνισε μεταξύ άλλων στο 17λεπτο διάγγελμα:

“Σήμερα, τρία χρόνια μετά τις 18 Οκτωβρίου 2019, έχουμε μια νέα ευκαιρία να οικοδομήσουμε τα θεμέλια μιας δίκαιης, λιγότερο άνισης, αξιοπρεπούς κοινωνίας και δεν πρέπει να τη χάσουμε” 

“Πριν από τρία χρόνια, χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν εκφράζοντας μακροχρόνια δυσφορία, ζητώντας περισσότερη δικαιοσύνη, ισότητα και τερματισμό της διαφθοράς(…) Τρία χρόνια μετά το κοινωνικό ξέσπασμα, είναι καιρός να αφήσουμε τη ζώνη άνεσής μας για να ερμηνεύσουμε τι συνέβη τότε, τα διδάγματα που πρέπει να αντλήσουμε από αυτά τα γεγονότα και να δράσουμε”, τόνισε.

“Γνωρίζουμε ότι η Χιλή μας ζητά μεταρρυθμίσεις, αλλά δεν δίνει λευκή επιταγή σε όσους από εμάς τις προωθούμε. Και οι μεταρρυθμίσεις που ζητά δεν συμπίπτουν πάντα με αυτές που προωθούμε εμείς οι μεταρρυθμιστές. Η πρώτη συνταγματική διαδικασία ήταν, στην πραγματικότητα, απόδειξη της πραγματικότητας αυτής και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος το κατέστησε σαφές. Ως κυβέρνηση εργαζόμαστε για να συλλέξουμε αυτό το μήνυμα και να ενεργήσουμε με συνέπεια, επειδή αναγνωρίζουμε ότι η ανάγνωσή μας για τις κοινωνικές αλλαγές που χρειάζεται η χώρα συχνά θολώθηκε από τις προκατασκευασμένες ιδέες μας.

Σήμερα βλέπουμε ότι άνθρωποι που έχουν υλικές διεκδικήσεις, από μέρα σε μέρα, διαφοροποιούνται  πολλές φορές από τις πολιτικές συνταγές του ενός και του άλλου. Θέλουν εγγυημένα κοινωνικά δικαιώματα, αλλά θέλουν επίσης να υπερασπιστούν την αυτονομία τους και την δυνατότητα επιλογής. Θέλουν ένα κράτος που να προστατεύει, αλλά όχι να προκαλεί ασφυξία. Θέλουν ισότητα και διεκδικούν με τη σειρά τους την ελευθερία τους. Η πρόκληση, λοιπόν, είναι πολιτική, μια τεράστια πρόκληση μπροστά μας. Πιστεύω ότι αυτή είναι το πιο εύγλωττο μήνυμα του Κοινωνικού Ξεσπάσματος, να βγούμε, ακριβώς, από αυτές τις [ιδεολογικές] περιχαρακώσεις.” (…)

“Το κοινωνικό ξέσπασμα δεν ήταν μια αντικαπιταλιστική επανάσταση και ούτε, όπως ήθελαν να παρουσιάσουν το τελευταίο διάστημα, ένα κύμα καθαρής εγκληματικότητας. Ήταν μια έκφραση πόνου και των ανισοτήτων στην κοινωνία μας, την οποία το πολιτικό σύστημα του οποίου είμαστε μέρος, δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει ή να της δώσει απαντήσεις….Εξέφρασε μεγάλο πόνο και άφησε τεράστιες συνέπειες. Δεν θα επιτρέψουμε να είναι μάταιο. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε ίδιοι ως κοινωνία μετά από αυτή την εμπειρία”.

Ενώ υπερασπίστηκε το δικαίωμα στη διαδήλωση, ο Μπόριτς καταδίκασε τις βιαιότητες που συνοδεύουν πολλές φορές τις διαδηλώσεις.

“Από την πλευρά της Αριστεράς, πρέπει με τρόπο αποφασιστικό να βάλουμε φραγμό σε αυτές τις συμπεριφορές, να τις αντιμετωπίσουμε χωρίς συμπλέγματα, να τις καταγγέλλουμε και να τις τιμωρούμε (…) Δεν μπορούμε να οικοδομήσουμε μια πιο δίκαιη χώρα καίγοντας τα λεωφορεία στα οποία μεταφέρονται πολίτες , ή αφήνοντας ανθρώπους χωρίς φανάρια για να διασχίσουν το δρόμο ή επιχειρηματίες και εργαζόμενους χωρίς την πηγή εισοδήματός τους. Απλώς τούτο δεν είναι αποδεκτό…Η κοινωνική διαμαρτυρία δεν μπορεί να είναι συνώνυμη με τη βία, δεν μπορεί να τη στεγάσει ή να τη δικαιολογήσει. Γιατί η βία γιατί είναι αντίθετη με τις αρχές και τους σκοπούς της κοινωνικής διαμαρτυρίας και στο πλειοψηφικό κίνημα το οποίο εκφράζεται μέσω της διαμαρτυρίας αυτής  (…) Το ίδιο ισχύει και για τις επιθέσεις σε αστυνομικούς, που σε τελική ανάλυση είναι κρατικοί αξιωματούχοι που εκπληρώνουν μια υπηρεσία που τους εμπιστεύτηκε το δημοκρατικό σύστημα».

Ο Μπόριτς έχει ήδη καλέσει τις πολιτικές δυνάμεις να συναινέσουν στην εκπόνηση νέου σχεδίου Συντάγματος, με στόχο αυτό να υπερψηφιστεί το 2023. Όπως έχουμε πρόσφατα αναρτήσει, η δυναμική του 2020 με το 80% να επιθυμούν την κατάργηση του Συντάγματος Πινοσέτ και των νεοφιλελεύθερων διατάξεών του που κατοχυρώνουν την ασυδοσία του επιχειρηματικού Κεφαλαίου, αντιστράφηκε το 2022, επειδή το σχέδιο του νέου Συντάγματος δεν ήταν προϊόν συναινετικής διαδικασίας και συμπεριέλαβε πολυάριθμες διατάξεις, που δίχασαν το λαό και αύξησαν τους διαφωνούντες. Ένα σφάλμα που αξιοποίησαν τα ΜΜΕ που ελέγχονται από τα τεράστια συμφέροντα που πλήττονται από τις αλλαγές.

ΠΗΓΗ:  France24.com