Συνάντηση με τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος  Ιερώνυμο, είχε ο Πρόεδρος της Χ.Δ. Γιάννης Ζερβός, συνοδευόμενος από τον επίτ. Πρόεδρο της  Χ.Δ. Μανώλη, την Πέμπτη 16-12-21, στις 10 το πρωί, στα Γραφεία της  Αρχιεπισκοπής.

Κατά τη συνάντηση, η οποία διήρκεσε περί τα 45 λεπτά και έγινε μετά από αίτημά της Χ.Δ., ο αδ. Πρόεδρος  παρουσίασε συνοπτικά τις θέσεις του Κινήματός μας, στο θέμα της πανδημίας και των συνακόλουθων κοινωνικών προβλημάτων που έχουν προκύψει. Υπογράμμισε ιδιαίτερα τη σαφή θέση μας ότι το ζήτημα του εμβολίου είναι καθαρά επιστημονικό- ιατρικό και κατά συνέπεια ο καθένας πρέπει με βάση αποκλειστικά επιστημονικά και ιατρικά κριτήρια να μπορεί να αποφασίζει στο ζήτημα αυτό ελεύθερα, με βάση τη γνώμη του θεράποντος ιατρού του χωρίς να υφίσταται διακρίσεις. Ένα άλλο ζήτημα που έθεσε η αντιπροσωπεία της Χ.Δ. είναι η ανάγκη να απευθυνθεί και πάλι η Εκκλησία προς το λαό που αντιμετωπίζει πολλά και σύνθετα οξύτατα προβλήματα. Ένα φυλλάδιο με το πνεύμα εκείνου του φυλλαδίου του 2010 και όχι εκείνου που αναφερόταν στην Ε.Ε. , είναι σήμερα απαραίτητο. Ενημερώθηκε επίσης ο Μακαριώτατος για τις νέες εκδόσεις της ¨Χ¨. Τέλος και με αφορμή τον φόνο του 18χρονου Ρομά, στο Πέραμα, από άνδρες της ΔΙΑΣ και σχετικά δημοσιεύματα της «Χ», προτάθηκε στον Αρχιεπίσκοπο να εξεταστεί από την Ιεραρχία πώς η Εκκλησία θα μπορούσε να συμβάλλει στην προσπάθεια να ενσωματωθούν ομαλά οι Ρομά στην Κοινωνία.

Οι θέσεις της Χ.Δ. για όλα τα παραπάνω ζητήματα κατατέθηκαν αναλυτικά, στον Αρχιεπίσκοπο, με σχετικό Υπόμνημα.

Ο Μακαριώτατος, με τη σειρά του, αφού άκουσε με ενδιαφέρον όσα προφορικά του ελέχθησαν και διάβασε ολόκληρο το Υπόμνημα, λέγοντας ότι θα  μεταφέρει στη Σύνοδο  το σχετικό προβληματισμό.

Ενδιαφέρον επίσης έδειξε για τις εκδόσεις της Μικρής Βιβλιοθήκης Διδασκάλων του Γένους, την Πολιτική Θεολογία του Αγίου Ισιδώρου Πηλουσιώτη κ.α.

Τέλος ζήτησε να τον επισκεφθεί Επιτροπή των Ρομά για να συζητήσει μαζί τους τα προβλήματα τους. Κάτι που ο αδ. Μηλιαράκης ανάλαβε να διεκπεραιώσει.

Το πλήρες κείμενο του Υπομνήματος που επέδωσε ο Πρόεδρος της Χ.Δ., στον Μακαριώτατο, έχει ως εξής:

Πρὸς τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος

κ. Ἱερώνυμο

Μακαριώτατε

Μὲ ἀφορμὴ τὴν διὰ ζώσης συνάντησή μας, σᾶς καταθέτω ἐκ μέρους τοῦ Κινήματος τῆς Χ.Δ.  τοὺς προβληματισμούς μας γιὰ τὰ σοβαρὰ τρέχοντα ζητήματα. Μὲ δεδομένο ὅτι τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσής μας εἶναι τὸ σταθερὸ κριτήριο γιὰ τὴ διαμόρφωση τῶν θέσεών μας καὶ τῆς πολιτκῆς μας παρέμβασης, ἀνάκαθεν ἐπιζητούσαμε τὸν συμπνευματισμὸ μὲ τὴν Ποιμαίνουσα Ἐκκλησία. Νὰ εἴμαστε ἐνήμεροι τῶν θέσεών σας καὶ νὰ καταθέσουμε καὶ ἐμεῖς τοὺς προβληματισμούς μας, μὲ σκοπὸ νὰ συμβάλουμε ὅσο μποροῦμε στὴ δύσκολη ἀποστολή σας, σὲ δύσκολους καιρούς.

Εἰδικότερα, ἐπισημαίνουμε:

1. Στὰ πρωτόγνωρα ζητήματα ποὺ ἐγέρθηκαν μὲ τὴν πανδημία, ἐξαρχῆς στηρίξαμε τὸ πλαίσιο ποὺ ἔθεσε ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τὸν Μάρτιο τοῦ 2020, γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα νὰ ληφθοῦν μέτρα προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας καὶ κατὰ τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, μὲ αὐστηρὴ τήρηση τῶν ἀρχῶν τῆς ἀναγκαιότητας καὶ τῆς ἀναλογικότητας, χωρὶς νὰ πλήττεται ὁ πυρήνας τοῦ θεμελιώδους δικαιώματος τῆς λατρείας. Στὴν περίπτωση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, αὐτὸ τῆς εὐχαριστιακῆς σύναξης, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ χωρὶς τὴν παρουσία λαϊκῶν.
2. Στὸ πεδίο αὐτὸ ἐκφράσαμε τὴν ἄποψη ὅτι ἡ Κυβέρνηση Μητσοτάκη, μὲ τὴ στήριξη καὶ τοῦ ὑπόλοιπου πολιτικοῦ συστήματος, πρῶτα μὲ τὴν πλήρη ἀπαγόρευση ἀκόμα καὶ τῆς τέλεσης ἱεροπραξιῶν καὶ στὴ συνέχεια μὲ τοὺς κλειστοὺς χώρους λατρείας, παραβίασε κατ’ ἐξακολούθηση τὸ θεμελιῶδες αὐτὸ δικαίωμα. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα μποροῦσε νὰ εἶχε ἐπιτευχθεῖ μὲ τὴν τήρηση ὑγειονομικῶν πρωτοκόλλων ἀνάλογων μὲ αὐτὰ ποὺ ἤδη προβλέπονταν γιὰ ἄλλους κλειστοὺς χώρους.
3. Στὰ πλαίσια τῆς λογικῆς αὐτῆς στηρίξαμε τὴν ἄρνηση τῆς Διοικούσας Ἐκκλησίας νὰ κλείσει τοὺς ἱεροὺς ναοὺς κατὰ τὸν ἑορτασμὸ τῶν Θεοφανείων τοῦ 2021. Πιστεύουμε ὅτι ὑπῆρχαν περιθώρια καὶ γιὰ ἄλλες ἀνάλογες πρωτοβουλίες ποὺ θὰ ἔθεταν ἐξαρχῆς φραγμὸ στὸν κυβερνητικὸ αὐταρχισμό, τὶς ὁποῖες καὶ θὰ στηρίζαμε.
4. Ταυτόχρονα, συστήσαμε στὰ μέλη, στοὺς φίλους μας καὶ στοὺς ἀναγνῶστες τῆς ἐφημερίδας μας, νὰ τηροῦν τὰ μέτρα προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας στοὺς ἱεροὺς ναούς, προκειμένου νὰ διαφυλαχθεῖ τὸ μεῖζον ἀγαθό, ἡ ἀπρόσκοπτη τέλεση τῆς εὐχαριστιακῆς σύναξης, καθὼς καὶ στὰ πλαίσια τῆς συνολικότερης εὐθύνης μας γιὰ τὴν προστασία τῆς δημόσιας ὑγείας.
5. Στὸ θέμα τῶν ἐμβολιασμῶν στηρίξαμε τὴ θέση ὅτι ὁ καθένας πρέπει νὰ τοποθετηθεῖ μὲ βάση ἀποκλειστικὰ ἐπιστημονικὰ καὶ ἰατρικὰ κριτήρια καὶ νὰ μπορεῖ νὰ ἀποφασίζει ἐλεύθερα, μὲ βάση τὴ γνώμη τοῦ θεράποντος ἰατροῦ του, ἐὰν θὰ ἐμβολιασθεῖ. Ἔχουμε ἐκφράσει τὴν ἀντίθεσή μας μὲ τὴ θέσπιση ἐλέγχων καὶ διακρίσεων γιὰ τὴν εἴσοδο στοὺς χώρους λατρείας.
6. Πιστεύουμε ὅτι ἡ σύσταση τῆς Δ.Ι.Σ. νὰ πραγματοποιοῦν τὴν προβλεπόμενη ἐξέταση («τὲστ») ὅσοι εἰσέρχονται στοὺς ἱεροὺς ναοὺς θὰ μποροῦσε νὰ ἐνδυναμωθεῖ μὲ τὴν ἔνταξη στὶς δραστηριότητες τῶν ἐνοριῶν τῆς διενέργειας τῶν ἐξετάσεων αὐτῶν χωρὶς προσωπικὴ οἰκονομικὴ ἐπβάρυνση.
7. Κατὰ τὴν ἄποψή μας, ἡ ἀντιμετώπιση τῆς ὑγειονομικῆς κρίσης συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν ἐνίσχυση τῶν ὑποδομῶν τῆς περίθαλψης, ἀλλὰ καὶ τοῦ κοινωνικοῦ κράτους συνολικότερα. Μὲ περισσότερες καὶ καλύτερες συγκοινωνίες, περισσότερους χώρους γιὰ τὴν ἀραίωση τῶν μαθητῶν στὰ σχολεῖα. Δυστυχῶς, ἐλάχιστο μέρος ἀπὸ τὰ δισεκατομμύρια ποὺ φέρονται νὰ ἔχουν διατεθεῖ γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας διατέθηκε στὴν κατεύθυνση αὐτή.
8. Ἰδιαίτερα ἡ ὀργανωμένη περίθαλψη γιὰ ὅλους, συνδέει τὴν ὕπαρξή της μὲ τὴν ἴδια τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρόνια. Τῶν ἰατρῶν-ἁγίων ποὺ ἀσκοῦσαν ἀφιλοκερδῶς τὸ λειτούργημά τους ὑπὲρ τῶν ἀναξιοπαθούντων, τῆς «Βασιλειάδας», τῶν μοναστηριῶν ποὺ ἀκόμα καὶ στὰ τελευταῖα βυζαντινὰ χρόνια εἶχαν τὸ δικό τους νοσοομεῖο, ὅπως ἡ Μονὴ τῆς Χώρας.
9. Στὴν ἀντίθετη κατεύθυνση κινεῖται ὁ κυρίαρχος οἰκονομικὸς νεοφιλελευθερισμός, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀναγάγει σὲ δόγμα τὴ συρρίκνωση τοῦ κοινωνικοῦ Κράτους, αὐξάνοντας τοὺς «ἐλαχίστους» ὅπως περιγράφονται στὸ «Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως», πρὸς ὄφελος μιᾶς ἄπληστης οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας ἐλάχιστων σὲ ἀριθμὸ ἀνθρώπων. Μιὰ ἰδεολογία ἀπάνθρωπη, ὑλιστικὴ καὶ ἀντιχριστιανική.
10. Μὲ τὸ 44ο φυλλάδιο «Πρὸς τὸν Λαὸ» τοῦ Νοεμβρίου 2010, ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία καταγγέλλει τὴν ραγδαία ἐξαθλίωση τοῦ Ποιμνίου της, ἐπισημαίνοντας ταυτόχρονα τὶς βαθύτερες αἰτίες τῆς κρίσης. Προτείνουμε τὴν ἐπικαιροποίηση τοῦ ἱστορικοῦ ἐκείνου κειμένου μὲ ἕνα νέο κείμενο, ἀναλόγου περιεχομένου. Προκειμένου ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία νὰ τοποθετηθεῖ σὲ θέματα αἰχμῆς ὅπως ἡ προστασία τῆς πρώτης κατοικίας.
11. Εὐκαιρίας δοθείσης, ἐκφράζουμε τὴ διαφωνία μας μὲ τὸ περιεχόμενο τοῦ 50οῦ φυλλαδίου τῆς πιὸ πάνω σειρᾶς, ποὺ ἐκδόθηκε μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀποκαλούμενη «Ἡμέρα τῆς Εύρώπης». Εἴμαστε ὑπὲρ τῆς συνεργασίας καὶ τῆς εἰρηνικῆς συνύπαρξης τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Οἰκουμένης εὐρύτερα. Ὅμως, ἔχουμε ἀπὸ χρόνια τεκμηριώσει τὴν ἄποψη ὅτι ἡ ΕΟΚ/ΕΕ εἶναι ὀργανισμὸς ποὺ ὑπηρετεῖ τὴ διαιώνιση τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας καὶ ἀκυρώνει τὴ λαϊκὴ κυριαρχία καὶ ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία τῆς Πατρίδας μας.
12. Ταυτόχρονα, ἡ ἔξαρση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, τοῦ ρατσισμοῦ καὶ ἀντιλήψεων ποὺ πλήττουν τὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο ἀδιακρίτως ὡς εἰκόνας Θεοῦ, θὰ ἐπέβαλλαν ἐνεργὴ παρουσία τῆς Ἐκκλησίας, ἰδίως σὲ ἐπίπεδο κατήχησης. Ἰδίως ὁ ρατσισμὸς κατὰ τῶν Ρομὰ εἶναι πανάρχαιος καὶ βαθιὰ ριζωμένος, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Θὰ ἦταν ἰδιαίτερα ἐπωφελὴς ἡ ἐνεργὴ συμμετοχὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν κοινωνικὴ ἐνσωμάτωση τῶν Ρομά, προκειμένου νὰ μπεῖ ἡ βάση τῆς ἐξάλειψης τοῦ φαινομένου.
13. Παράλληλα, πιστεύουμε ὅτι ὁ λαὸς ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ δράσεις ποὺ ἀναδεικνύουν τὴ διαχρονικὴ καταγγελία τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἐπικαιροποίηση τῆς συνοδικῆς ἀπόφασης τοῦ 1872 μὲ βάση τὰ σημερινὰ δεδομένα. Πρᾶγμα ποὺ ἔχουμε ἐγγράφως προτείνει. Τοῦτο θὰ μποροῦσε νὰ γίνει σὲ φυλλάδιο τῆς σειρᾶς «Πρὸς τὸν Λαό».

Μακαριώτατε

Στὰ 67 χρόνια τῆς συνεχοῦς παρουσίας τοῦ Κινήματος καὶ τῆς ἐφημερίδας του στὰ πολιτικὰ καὶ κοινωνικὰ πράγματα τοῦ τόπου, ὁ σεβασμὸς στὴν ἐκκλησιαστικὴ τάξη ὑπῆρξε ἀπαράβατο κριτήριο τῆς πορείας μας. Σὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα σᾶς καταθέτουμε τοὺς προβληματισμοὺς καὶ τὶς προσεγγίσεις μας.

Καὶ ἀναμένουμε τοὺς δικούς σας προβληματισμούς, προκειμένου νὰ συμβάλουμε δημιουργικὰ καὶ ὅπως μποροῦμε, στὴ δύσκολη ἀποστολή σας, πρὸς ὄφελος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Μετὰ βαθυτάτου σεβασμοῦ.    

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                         

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ       

Ἐνόψει τῆς γιορτῆς τῶν Χριστουγέννων, τὸ Κίνημα τῆς ΧΔ ἐξέδωσε τὴν ἀκόλουθη ἀνακοίνωση: 

Γιορτάζουμε καὶ ἐφέτος τὴν κατὰ σάρκα Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου. Τοῦ Θεοῦ ποὺ ἦρθε στὸν κόσμο «μὴ ἐκστὰς τῆς φύσεως [χωρὶς νὰ πάψει νὰ ἔχει τὴ θεία φύση], μετέσχε τοῦ ἡμετέρου φυράματος [ἔγινε ἄνθρωπος ὅπως ἐμεῖς]. «Σήμερον ὁ χρόνιος ἐλύθη δεσμὸς τῆς καταδίκης τοῦ Ἀδάμ». Ἡ γέννηση, ἡ σάρκωση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα «μυστήριον ξένον καὶ παράδοξον» κατὰ ταὴν Ὑμνολογία, ἀλλὰ καὶ «μυστήριον κραυγῆς, ὃ ἐν ἡσυχίᾳ Θεοῦ ἐπράχθη» (Ἰγνάτιος Θεοφόρος). Ἡ γέννησή Του ἔχει δηλαδὴ ἕνα περιεχόμενο καὶ μιὰ θεία βουλὴ ποὺ εἶναι ὄχι κατεξουσιαστικὴ καὶ αὐταρχική, ἀλλὰ ἐπαναστατική.

Ὅπως τονίζει ὁ μακαριστὸς π. Γεώργιος Μεταλληνός, «ὁ Θεὸς ἐπέλεξε γιὰ τὴ σωτηρία μας, Τὸ δρόμο τῆς μητρότητας. Νὰ γεννηθεῖ δηλαδὴ ἀπὸ μία Μάνα…». Αὐτῆς τῆς Μάνας τὴ «μητρικὴ καρδιὰ διαπερνοῦν», ὅπως ἐπισημαίνει ἡ ὁσία Μαρία Σκομπτσόβα, οἱ «ἀναρίθμητες ρομφαῖες», μὲ αἰτία «ὅλους τοὺς ἀναρίθμητους σταυροὺς ποὺ ἡ ἀνθρωπότητα σηκώνει στοὺς ὤμους της ἀκολουθώντας τὸν Χριστό».

Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔσωσε μὲ ἕνα νεῦμα του, ἐπειδὴ «τὰ ἤδη δημιουργημένα εἶχαν ἀνάγκη τὴ θεότητά του», ἐπειδὴ «φθειρόταν καὶ χανόταν ὁ ἤδη δημιουργημένος ἄνθρωπος».

Έτσι, ο Θεός γεννιέται με τὶς πιὸ ταπεινωτικὲς συνθῆκες «ἐσχάτης πτωχεἰας». «Τί γαρ εὐτελέστερον σπηλαίου; Τί ταπεινότερον σπαργάνων; Ἐν οἷς διέλαμψεν ὁ τῆς θεότητός σου πλοῦτος Κύριε», ὅπως τονίζεται στὴν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου τῶν Χριστουγέννων.
Ἀπὸ τὴ Γέννησή Του, Τὸν ἀπειλοῦν «οἱ ἐχθροί τοῦ «παιδίου» ποὺ βιώνουν τὸ σκάνδαλο τῆς ἐξουσίας. Ὁ Ἠρωδισμός! Οἱ κρατοῦντες ἢ μᾶλλον «δοκοῦντες ἄρχειν…» (νομίζοντες ὅτι κυβερνοῦν) (Μαρκ. 10,42), ὅπως ὁ Ἡρώδης, βλέπουν στὸν νεογέννητο Χριστὸ κάποιον ἀνταγωνιστὴ καὶ κίνδυνο τῶν συμφερόντων τους.», τονίζει ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός στὸ βιβλίο του «Παρεμβάσεις Ἱστορικὲς καὶ Θεολογικές», ἐκδ. «Διήγηση», Ἀθήνα 1998

Γίνεται πρόσφυγας στὴν Αἴγυπτο, ἐνῶ οἱ τότε ἐξουσιαστὲς δὲν δίστασαν νὰ ἐξοντώσουν παιδιά, γιὰ νὰ πετύχουν τὴ φυσική Του ἐξόντωση. Κάτι ποὺ ἐπεδίωξαν καὶ πέτυχαν μὲ τὴ Σταύρωση, ἀνοίγοντας τὸ δρόμο γιὰ τὴν Ἀνάστασή Του.

Ἂν οἱ ἐξουσιαστὲς τοῦ κόσμου τούτου ἀναγκάστηκαν νὰ δεχτοῦν νὰ γίνει ἐπίσημη θρησκεία ὁ Χριστιανισμός, μὲ κάθε τρόπο προσπαθοῦν νὰ δημιουργήσουν ἕνα οἰκοδόμημα, κατ’ ὄνομα χριστιανικό, ἀπ’ ὅπου ὁ Χριστὸς ὄχι μόνον ἀπουσιάζει, ἀλλὰ καὶ εἶναι ἀνεπιθύμητος, ὅπως τὸ παρουσιάζει ὁ μεγάλος ὀρθόδοξος Ρῶσος συγγραφέας Φιόντορ Νοστογιέφσκι στὸ ἔργο του «Ἀδελφοὶ Καραμάζοφ»: Ὅπου παρουσιάζεται ὁ Μέγας Ἱεροεξεταστὴς νὰ διώκει τὸν Χριστὸ ποὺ ξανάρχεται στὴ γῆ. Ὅπως ὁ ἱστορικὸς ἡγέτης τῆς γαλλικῆς ἀκροδεξιᾶς Σὰρλ Μωρὰς ποὺ θεωρεῖ τὸ Εὐαγγέλιο ἐπικίνδυνο, ἐνῶ ταυτόχρονα τασσόταν ὑπὲρ τοῦ θεσμοῦ τῆς ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας. Ἕνας, ὅμως, ἔτσι διαστρεβλωμένος Χριστιανισμός, ὅπως ἐπίσης τόνιζε ὁ μεγάλος Ρῶσος πεζογράφος, εἶναι «χειρότερος τοῦ ἀθεϊσμοῦ» καὶ «θρησκεία τοῦ ἀντιχρίστου». Ὅπως ἐπίσης ἐπισημαίνει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, «ὅταν οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ βάρβαροι πίστευαν στὰ εἴδωλα, συγκρούονταν μεταξύ τους κι ἦταν ὠμοὶ πρὸς τοὺς συγγενεῖς τους. (…) ὄλη <ἠ  ζωή τους περνοῦσε μὲ πολέμους κι ἀντὶ γιὰ ραβδὶ κρατοῦσαν ξίφος. Ἐνῶ ὅταν «προσῆλθαν στὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, τότε λοιπὸν παραδόξως, ἀφοῦ συγκινήθηκαν πραγματικά, τὴν μὲν ὠμότητα τῶν φόνων ἐγκατέλειψαν καὶ δὲν σκέφτονται πλέον μὲ ἐχθρότητα° ὅλα τους εἶναι εἰρηνικὰ καὶ ἐπιθυμου στὸ ἑξῆς τὰ φιλικά». Τέτοια μηνύματα δὲν ἀγγίζουν τὸν σύγχρονο ἑορτασμό, ποὺ συχνὰ στὴν καλύτερη περίπτωση ἐξαντλεῖται σὲ ἀβαθεῖς κι ἐφήμερες αἰσθηματολογίες, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὶς σύγχρονες κατ’ ὄνομα «χριστιανικές κοινωνίες».

Ἤδη, ἡ δυτικὴ κοινωνία πετᾶ καὶ τὶς τελευταῖες «μάσκες», στὸ ὄνομα τοῦ δικαιωματισμοῦ καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης. Τὰ Χριστούγεννα «γιορτάζονται» καὶ ἐπίσημα χωρὶς Χριστὸ σὲ ὅλο καὶ περισσότερα μέρη, σὰν «γιορτὲς» τοῦ καταναλωτισμοῦ. Ἡ εὐχὴ «Καλὰ Χριστούγεννα» ὑποχωρεῖ μπροστὰ στὸ οὐδέτερο «Καλὲς γιορτές».

Καὶ τοῦτο δὲν εἶναι ἄσχετο μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ σημερινοὶ «ἐχθροὶ τοῦ Παιδίου», ἐξακουθοῦν νὰ θεωροῦν ἀνατρεπτικὸ καὶ ἐπικίνδυνο γιὰ τὰ συμφέροντά τους τὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ ἰδίως τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου.

«Γκρεμίστηκαν, Κύριε θρησκευτικὰ οἱ παλιοὶ θεοί, ὁ Μαμωνᾶς, ὁ Βάαλ, ὁ Μολώχ, ὁ Βελίαλ καὶ ἀναστήθηκαν κοινωνικὰ δριμύτεροι. Οἱ ναοί τους (Τράπεζες, στρατῶνες, διαφθορεῖα, κλπ), συναγωνίζονται τοὺς ναοὺς τοῦ Ὀνόματός Σου», τονίζεται σὲ φυλλάδιο τῆς Χ.Δ. τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 μὲ τίτλο «Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό»

Ὅπως ἤδη ἀπὸ τὸ 1958 ὁ Φώτης Κόντογλου ἐπισημαίνει, «ὁ ὑλισμὸς κι ὁ λύκος τῆς ἀναισθησίας μολεύει σιγά σιγά αὐτὲς τὶς καλὲς γιορτές μας, ποὺ πολὺ ἔμορφα τὶς παρομοιάζανε οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας μὲ σταθμοὺς γιὰ νὰ ξεκουραζόμαστε στὸν μονότονο δρόμο τῆς ζωῆς μας, λέγοντας: «Βίος ἀνεόρταστος μακρὰ ὁδὸς ἀπανδόκευτος», ποὺ θὰ πεῖ, «Ζωὴ δίχως γιορτή, εἶναι σὰν τὸν μακρὺ τὸν δρόμο ποὺ δὲν ἔχει πανδοχεῖο νὰ ξεκουραστεῖς»». (Δεκέμβριος 1958  Φώτης Κόντογλου, “ ΤΟ ΦΟΒΕΡΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ”)  Ὁ σοφὸς Κόντογλου, μάλιστα, ὅπως ἐπισημαίνουν οἱ βιογράφοι του, καταδίκαζε ἐκτὸς τοῦ θεωρητικοῦ ὑλισμοῦ, καὶ τὸν «πρακτικὸ ὑλισμό», ποὺ τότε ἐκπορευόταν ἀπὸ τὴν «ἡγέτιδα τοῦ ἐλεύθερου κόσμου». Ταυτόχρονα, ὅμως κατάφασκε τὴν ὕλη, ὡς κοινὸ δῶρο καὶ ἀγαθὸ τοῦ Θεοῦ» πρὸς ἐπαρκῆ χρήση ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους,ἀδιακρίτως, καθὼς καὶ ταὴ γιορτή.

Ἂς γιορτάσουμε, λοιπόν, τὰ Χριστούγεννα καὶ ὅλο τὸ ἅγιο Δωδεκαήμερο ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ ἐπίκεντρο τὸ πνευματικό τους μήνυμα, ἰδίως τὴν ἀπέραντη ἀγάπη ποὺ ἔδειξε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο, ἡ ὁποία πρέπει νὰ εἶναι ὁδηγός μας στὴν προσωπικὴ καὶ κοινωνική μας ζωή.

Γιὰ νὰ μὴ μένουν ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ δικαιοσύνη σὲ ἐπίπεδο εὐχῶν χωρὶς περιεχόμενο, ἀλλὰ νὰ ἐπικρατήσουν, ἐνάντια στὸ μίσος, στοὺς πολέμους καὶ κάθε μορφῆς ἀδικία. Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς χαρακτηριστικά, ἐὰν ὅλοι ἐμεῖς εἴχαμε πάντα τὸν Χριστό μαζί μας, δὲν θὰ ὑπῆρχαν φτωχοὶ ἀνάμεσα μας».

Τὸ Κίνημα τῆς ΧΔ καὶ ἡ ἐφημερίδα «Χριστιανικὴ» εὔχονται καλὰ καὶ εὐλογημένα Χριστούγεννα.

Ἀπὸ τὸ Γραφεῖο Τύπου τῆς ΧΔ