
“Ἔγινε ὁ κόσμος μιὰ μεγάλη φυλακὴ
κι ἐγὼ ψάχνω ἕναν τρόπο τὰ δεσμὰ νὰ σπάσω.
Ἔχω ἕνα μέρος ποὺ μὲ περιμένει ἐκεῖ,
σὲ μιὰ πολὺ ψηλὴ κορφὴ πρέπει νὰ φτάσω.
Γι’ αὐτὸ ἁπλώνω ξανὰ πολὺ ψηλὰ τὰ δύο μου χέρια,
γιὰ νὰ κλέψω λίγο φῶς ἀπὸ τὰ λαμπερὰ ἀστέρια.
Δὲν ἀντέχω ἐδῶ κάτω καὶ κοντεύει νὰ μὲ πνίξει
τῶν ἀνθρώπων ἡ μιζέρια τόσο, ὅσο κι ἡ θλίψη.”
(Ἀπὸ τὸ τραγούδι τοῦ Παύλου Φύσσα “Σιγὰ μὴ κλάψω”) Details

