“Ἔγινε ὁ κόσμος μιὰ μεγάλη φυλακὴ
κι ἐγὼ ψάχνω ἕναν τρόπο τὰ δεσμὰ νὰ σπάσω.
Ἔχω ἕνα μέρος ποὺ μὲ περιμένει ἐκεῖ,
σὲ μιὰ πολὺ ψηλὴ κορφὴ πρέπει νὰ φτάσω.
Γι’ αὐτὸ ἁπλώνω ξανὰ πολὺ ψηλὰ τὰ δύο μου χέρια,
γιὰ νὰ κλέψω λίγο φῶς ἀπὸ τὰ λαμπερὰ ἀστέρια.
Δὲν ἀντέχω ἐδῶ κάτω καὶ κοντεύει νὰ μὲ πνίξει
τῶν ἀνθρώπων ἡ μιζέρια τόσο, ὅσο κι ἡ θλίψη.”

(Ἀπὸ τὸ τραγούδι τοῦ Παύλου Φύσσα “Σιγὰ μὴ κλάψω”)

Ὀκτὼ χρόνια κλείνουν ἀπὸ τὴ δολοφονία τοῦ Παύλου Φύσσα στὸ Κερατσίνι, μὲ τὴ δικαίωση νὰ ἔχει ἔλθει στὸν πρῶτο βαθμὸ τῆς δίκης καὶ τὴν καταδίκη, ὄχι μόνο τοῦ Χρυσαυγίτη φυσικοῦ αὐτουργοῦ Γεωργίου Ρουπακιᾶ, ἀλλὰ καὶ τῶν συγκατηγορουμένων του ὡς ἠθικῶν αὐτουργῶν τοπικῶν καὶ κεντρικῶν στελεχῶν τῆς «Χρυσῆς Αὐγῆς».

Ὁ στίχος του ἦταν σκληρός καὶ κάποιες φορὲς ἔξω ἀπὸ κάθε ἔννοια “πολιτικῆς ὀρθότητας”. Ὅμως, δὲν εἶναι λόγος μίσους, ἀλλὰ ξέσπασμα ἐφηβικῆς ὀργῆς, καὶ καταγγελίας γιὰ τὰ κακῶς κείμενα στὴν κοινωνία. Διέφερε ἀπὸ τὸν συνήθη ἀποστειρωμένο λόγο τῆς «ἀντιφασιστικῆς» καθαρότητας.

Παράδειγμα οἱ παρακάτω στίχοι:

«Μιὰ τέτοια μέρα εἶναι ὡραία γιὰ νὰ πεθάνεις/Ὄμορφα κι ὄρθιος σὲ δημόσια θέα /Μὲ λένε Παῦλο Φύσσα ἀπὸ τὸν Περαία Ἕλληνας μ’ ὅ,τι συνάδει αὐτό -ὄχι μιὰ σημαία, μελανοχίτωνας γόνος τοῦ/ Ἀχιλλέα καὶ τοῦ Καραϊσκάκη» .

Ἡ ἀπογοήτευση μέρους τῶν λαϊκῶν στρωμάτων ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ ποὺ παραδοσιακὰ  τοὺς ἐξέφραζε πολιτικά, εἶχε ἀνοίξει τὸ δρόμο στὴ νεοναζιστικὴ “Χρυσῆ Αὐγή”. Ὁ ἀντιφασιστικὸς λόγος τοῦ Παύλου Φύσσα εἶχε καταστεῖ ἐμπόδιο στὴν ἐπιρροή της, ἀφοῦ συνδύαζε τὸν ἀντιφασιστικὸ λόγο μὲ τὴν προσήλωση σὲ θέματα παράδοσης καὶ ταυτότητας. Καμάρωνε γιὰ τὸν Πειραιᾶ, ἀπὸ τὴν εὐρύτερη περιοχὴ τοῦ ὁποίου (Κερατσίνι) καταγόταν καὶ ἐξέφραζε σὲ κάθε εὐκαιρία τὴν “Πειραϊκότητά” του. Ὁ Καραϊσκάκης εἶναι σημεῖο ἀναφορᾶς γι’ αὐτόν, ἀφοῦ ὁ Πειραιᾶς εἶναι τόπος τοῦ θανάτου τοῦ ἥρωα, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἔχει λάβει τὴν ὀνομασία του καὶ τὸ στάδιο Καραϊσκάκη.

Ἂς εἶναι ἡ μνήμη του αἰώνια κι ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύει.