-Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ 

-του Γεώργιου-Νεκτάριου Παναγιωτίδη*

Με «συνοπτικές δημοκρατικές διαδικασίες» παρατηρήσαμε μέσα στο προηγούμενο δεκαπενθήμερο να μεταβάλλεται η αφήγηση της κυβέρνησης, σε αγαστή μάλιστα -εκτός από τους συντελεστές του καθημερινού «briefing»- σύμπνοια με τους εθνικούς μας τηλεπαρουσιαστές. Το αφήγημα του lockdown υποχώρησε σε εντυπωσιακό βαθμό και έδωσε τη θέση του στο με τη μέθοδο του κατεπείγοντος εισηγμένο νέο αφήγημα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Και το αφήγημα αυτό τώρα με απλά λόγια είναι: «πρέπει να επανεκκινηθεί η οικονομία, αλλιώς τη βάψαμε».

Η Ευρωζώνη, αυτή η θλιβερή λεοντή των άδικων οικονομικών μεγαλοσυμφερόντων στο άτυπο όργανό της που λέγεται Eurogroup είχε απορρίψει ήδη στις αρχές Απριλίου την έκδοση ευρωομολόγου που στήριξαν εννιά κράτη. Την επιχειρηματολογία εναντίον αυτού του μηχανισμού δανεισμού την παρουσίασε ο …Χριστιανοδημοκράτης Ευρωβουλευτής Μάρκους Βέμπερ στη Ντόιτσε Βέλλε, λέγοντας πως «Για τη διάθεση των χρημάτων θα αποφάσιζε κάθε χώρα ξεχωριστά, αλλά για την αποπληρωμή θα είμαστε συνυπεύθυνοι όλοι μαζί. (…) Αυτό σημαίνει ότι η Γερμανία θα αναλάμβανε ευθύνη για επιλογές, στις οποίες δεν έχει δικαίωμα συναπόφασης».

Ο κ. Βέμπερ και οι ομοϊδεάτες του αντιπροτείνουν την …επαναπροσφυγή στο μηχανισμό του ESM. Δηλαδή σε νέο μνημόνιο,
έστω με «χαλαρότερους όρους» (πρβλ. και 3ο μνημόνιο). Αυτό είναι που επιθυμεί να αποφύγει ο νυν πρωθυπουργός, διότι αυτό
οπωσδήποτε θα σημάνει την πολιτική του κηδεία, θα σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους του δηλαδή στην πρωθυπουργία,
επειδή θα είναι εντελώς επώδυνο για τα χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα.

Όσο η χώρα μας έχει μπλέξει στα γρανάζια του κοινωνικού δαρβινισμού του νεοφιλελεύθερου μοντέλου και στο ζουρλομανδύα της
Ευρωζώνης που εκφράζει βασικές παραδοχές του, άλλες χώρες βλέπουν αλλιώς τα πράγματα αυτά. Η ναυαρχίδα του νεοφιλελευθερισμού εφημερίδα «Financial Times» παραδέχθηκε στο κύριο άρθρο της της 4ης Απριλίου τα ακόλουθα: «…κάθε κοινωνία πρέπει να δείξει ότι θα αποκαταστήσει τη θέση εκείνων που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος στην εθνική προσπάθεια. Ριζικές μεταρρυθμίσεις με αντιστροφή της επικρατούσας πολιτικής κατεύθυνσης των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών πρέπει να μπουν στην ημερήσια διάταξη. Οι κυβερνήσεις πρέπει να αναλάβουν πιο ενεργό ρόλο στην οικονομία. Οφείλουν να δουν τις δημόσιες υπηρεσίες ως εθνικό κεφάλαιο και όχι ως παθητικό, όπως οφείλουν να καταπολεμήσουν την επισφάλεια στην αγορά εργασίας. Η
αναδιανομή του πλούτου θα μπει πάλι στην ατζέντα. Τα προνόμια των πλουσίων και των ηλικιωμένων (sic) θα αμφισβητηθούν. Πολιτικές που μέχρι τώρα θεωρούνταν εκκεντρικές, όπως η καθιέρωση βασικού εισοδήματος για όλους τους πολίτες και ο φόρος
στον πλούτο, θα βρίσκονται μέσα στο μείγμα των απαντήσεων».

Το διάστημα 1980-2020 που αναφέρει το άρθρο είναι η «εποχή του Milton Friedman», όπου επικράτησε η νεοφιλελεύθερη πολιτική, η
νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, βασιζόμενη στην απληστία –το μόνο ακόρεστο πάθος- των υπερπλουσίων –του «Διαρκούς Αντιχρίστου της Πλουτοκρατίας»- και στην επιθυμία τους για υποτέλεια των άλλων. Με αφορμή την –βασισμένη στις επιβληθείσες πολιτικές ασφαλώς- κρίση του κορωνοϊού, ασκείται κριτική από πολλές κατευθύνσεις στον νεοφιλελευθερισμό. Ακόμη, από Ευρωπαίους καλλιτέχνες διατυπώνεται κριτική στον καταναλωτισμό, που, ως ένα βαθμό, στάθηκε βάθρο της επικράτησης του συστήματος αυτού. Ο Ζακ Ελλύλ διαπίστωνε ότι στις αρχές της δεκαετίας του ’50, στην ΕΣΣΔ του Στάλιν ήδη, γινόταν κι εκεί η μετατόπιση από την ανάγκη στην άνεση (νέα σοβιετικά μέσα μαζικής μεταφοράς). Στις μέρες μας, ο καταναλωτισμός προβάλλει τεχνητές «ανάγκες» -πάγια αρχή του marketing είναι να κάνει λόγο για ανάγκες και όχι επιθυμίες- σε όσους έχουν τη δυνατότητα,
την πολυτέλεια να πληρώσουν για αυτές, αφορά επομένως βασικά το μικρό ποσοστό των ανθρώπων που ευνοήθηκαν από την κρίση. Ταυτόχρονα, όμως, δύναται να αλλοιώνει το φρόνημα και των ανθρώπων που στερούνται τα χρειώδη, ποθώντας έτσι να γίνουν «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη», αντί να επιδιώκουν κοινωνική δικαιοσύνη για όλους.

Για μας ως Χριστιανούς ειδικότερα, είναι σαφές, όπως λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (Λόγος 14, 18) ότι η απόκτηση υλικής ευτυχίας όσο τα τραύματα του συνανθρώπου δεν επιβοηθούνται είναι ανάξια του Χριστιανικού ονόματος. Είναι ανάξιο έτσι να έχουμε μόνοι εμείς επάρκεια τροφής, στέγης και των άλλων χρειωδών όσο υπάρχουν συνάνθρωποι που στερούνται αυτών. Αντίθετα, η μέριμνα για την εξάλειψη της ακούσιας στέρησης και την εμπέδωση της κοινωνικής δικαιοσύνης, είναι αυτή που αγιάζει τα αγαθά που κατέχουμε. Ει γαρ εν τω αθανάτω κοινωνοί εσμέν, πόσω μάλλον εν τοις θνητοίς;

*Πρωτοσέλιδο άρθρο της “Χριστιανικής” της Πέμπτης 14 Μαΐου 2020.

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΣΕ… ΟΛΥΜΠΙΟ ΥΨΟΣ

του ΗΡΑΚΛΗ ΚΑΝΑΚΑΚΗ*

Από τους πιο σύγχρονους και τελεσφόρους τρόπους καθυπόταξης και εκπτώχευσης ενός έθνους είναι το δημόσιο χρέος. Ιδιαίτερα, όταν η χώρα έχει παραιτηθεί από το δικαίωμα του ελέγχου του χρηματοπιστωτικού της συστήματος, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, η οποία το έχει εκχωρήσει στην Ε.Κ.Τ.
Το 2001, πριν η Ελλάδα καταστεί μέλος της Ο.Ν.Ε., είχε χρέος 155,8 δισ. Το 75% του χρέους (117 δισ.) ήταν σε δραχμές και το 25% (39 δισ.) σε συνάλλαγμα. Από το 2002 που η χώρα εισήλθε στο ευρώ μέχρι τον Ιούνιο του 2018 το χρέος αυξήθηκε στα 345,3 δισ., παρά το καταστροφικό «κούρεμα» (PSI) του Ευάγγελου Βενιζέλου, με το οποίο θεωρητικά διαγράφτηκε δημόσιο χρέος 126,4 δισ.
Στα τέλη 2019, βρισκόταν στο…Ολύμπιο ύψος των 353 δισ. Ευρώ ήτοι 181,9% του ΑΕΠ, το υψηλότερο μεταξύ όλων των χωρών της Ε.Ε., παρ’ όλες τις ρυθμίσεις και τις παρεμβάσεις που έγιναν. Όταν το 2009 ήταν 300 δισ. Ευρώ ήτοι 127,9% του ΑΕΠ και είχε κριθεί
μη διαχειρίσιμο. Ως προς τη σημερινή σύνθεσή του το 97,5% είναι σε ευρώ, ουσιαστικά δηλαδή σε συνάλλαγμα.
Κι όλα αυτά, μετά από μία ανθρωπιστική καταστροφή που όμοιά της έχει γνωρίσει η Ελλάδα σε εμπόλεμη ή μεταπολεμική περίοδο. Μετά από τρία μνημόνια (τα 2 με Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις» και το τρίτο με ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) που οι
πρόνοιές τους, οι οποίες ισχύουν στο σύνολό τους, ξεπερνούν την ανθρώπινη φαντασία. Έχουν διαψεύσει δηλαδή την Ψυχολογία, που αποφαίνεται ότι η φαντασία δεν μπορεί να υπερβεί την εμβέλεια της ανθρώπινης ύπαρξης.
Υποστηρίζεται ότι, παρά το γεγονός της αύξησής του ως ποσό και ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, είναι βιώσιμο λόγω της μειώσεως των τόκων εξυπηρετήσεως και της μελλοντικής αποκλιμάκωσής του. Από ποιους, όμως;

Από τα μίσθαρνα όργανα της καπιταλιστικής χρηματιστικής ιδεολογίας και πρακτικής, εγχώρια και αλλοδαπά. Από…καλοπληρωμένους και ατσαλάκωτους εκπροσώπους φορέων της τεχνοκρατικής οικονομικής πρακτικής (Δ.Ν.Τ., ΟΟΣΑ, Παγκόσμια Τράπεζα, επιτροπές του Ο.Η.Ε., οίκοι αξιολόγησης) που έχουν ως απόλυτη προτεραιότητα τη θωράκιση του χρηματιστικού καπιταλισμού και των πυλώνων του, σε βάρος των λαών.
Είναι οι ίδιοι που φορώντας το… φωτοστέφανο της αντικειμενικότητας και της μοναδικότητάς τους στην κατάρτιση προγραμμάτων «σωτηρίας», έρριξαν την ελληνική – και όχι μόνον – οικονομία στα βράχια.
Είναι αυτοί που η βαθιά γνώση και επιστημοσύνη τους αποδείχτηκαν ψευδαισθήσεις και παρλαπίπες, που καταδίκασαν την Ελλάδα σε μόνιμη φτώχεια των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων, σε αγαστή συνεργασία με το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό, το μιντιακό κατεστημένο και την ευρω-φετιχιστική οικονομική ελίτ.
Πόσο σοβαροί και αξιόπιστοι μπορεί να είναι, όταν στους σχεδιασμούς τους υπήρξαν σοβαρές παραλείψεις και αστοχίες, που θα απέφευγαν πρωτοετείς της οικονομικής επιστήμης;
Θυμίζουμε ότι προέβλεπαν πως η Ελλάδα θα εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμα από το 2013.
Θα επέστρεφε στην ανάπτυξη και στις αγορές το 2012. Θα μείωνε το χρέος της στο 120% του ΑΕΠ φέτος, το 2020. Θα επέστρεφε στα επίπεδα προ κρίσεως σε οχτώ χρόνια. Θυμίζουμε ότι η επιστημονική τους τήβεννος ξεσκίστηκε, όταν δεν υπολόγισαν τις κατεδαφιστικές υφεσιακές συνέπειες των προγραμμάτων τους στην πραγματική οικονομία. Ακόμη, όμως και «βιώσιμο» να είναι. Τι σημαίνει; Όχι, βέβαια, αποπληρωμή του. Το δημόσιο χρέος θα ανακυκλώνεται εσαεί. Θα γίνεται η διαχείρισή του με τρόπο, ώστε να
εξυπηρετείται με δάνεια από τις «αγορές» και να εξασφαλίζονται πρωτογενή πλεονάσματα για να πληρώνονται οι τόκοι. Η Ελλάδα δηλαδή θα παραμείνει δέσμια των δανειστών και έρμαιο των «αγορών».
Η Ελλάδα, έτσι πορευόμενη, δεν έχει σωσμό. Θα είναι διηνεκές αποικία χρέους. Χώρα που δεν ελέγχει το χρηματοπιστωτικό της σύστημα, με τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας, είναι περιορισμένης κυριαρχίας. Για τους εναντιόφρονες παραθέτουμε δήλωση του Μάγιερ Άμσελ Ρότσιλντ, της γνωστής δυναστείας Τραπεζιτών, ο οποίος… κάτι ήξερε απ’ αυτά, την οποία έκανε στα τέλη του
18ου αιώνα: «Επιτρέψτε μου να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος ψηφίζει τους νόμους».
Αυτή είναι η πραγματικότητα, όσο κι αν Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, ξεσκολισμένοι στο παιχνίδι των εντυπώσεων, εμμένουν στη
φαρσοκωμωδία της εξόδου από τα μνημόνια και εξαπατούν τους πολίτες με «χάντρες και καθρεφτάκια». Στην Ελλάδα του 2018,
σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία της Eurostat (Νοέμβριος 2018) το 48% του πληθυσμού της ήτοι περίπου 5.100.000 άνθρωποι ζουν κάτω ή στο όριο της φτώχειας, που είναι περίπου 7.000 ευρώ το χρόνο.
Η μνημονιακή Ελλάδα του 2020 με υποθηκευμένο ή εκποιημένο το δημόσιο πλούτο της, με εξαρθρωμένη την
κοινωνική προστασία, με αποδομημένους τους κανόνες εργασίας, με αρνητικές δημογραφικές εξελίξεις, με
την κοινωνία αποσαθρωμένη «υπόσχεται» μορφές απασχόλησης που επιτρέπουν μία χαμοζωή χωρίς οικογένεια και
παιδιά. «Υπόσχεται» νοσοκομειακή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που αποτυπώνεται χρωματικά μεταξύ φαιού και
μαύρου· ελλείψεις σε προσωπικό, φάρμακα και υλικά, ανεπισκεύαστα μηχανήματα, υποδομές εγκαταλελειμμένες, ράντζα που στοιχίζουν σε ανθρώπινες ζωές. Όσοι έχουν την ατυχία να επισκέπτονται νοσοκομεία, ιδιαίτερα σε ημέρα εφημερείας αντικρύζουν καταστάσεις ντροπής.
Η μνημονιακή Ελλάδα του 2020 ξαρμάτωτη και διχασμένη έχει την περπατησιά λαού μεαβέβαιο παρόν και με απροσδιόριστο, και σκοτεινό μέλλον.

Πρωτεσέλιδο ἄρθρο τῆς “Χριστιανικῆς” 6 Φεβρουαρίου 2020