-Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ ΩΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ 

-του Γεώργιου-Νεκτάριου Παναγιωτίδη*

Με «συνοπτικές δημοκρατικές διαδικασίες» παρατηρήσαμε μέσα στο προηγούμενο δεκαπενθήμερο να μεταβάλλεται η αφήγηση της κυβέρνησης, σε αγαστή μάλιστα -εκτός από τους συντελεστές του καθημερινού «briefing»- σύμπνοια με τους εθνικούς μας τηλεπαρουσιαστές. Το αφήγημα του lockdown υποχώρησε σε εντυπωσιακό βαθμό και έδωσε τη θέση του στο με τη μέθοδο του κατεπείγοντος εισηγμένο νέο αφήγημα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Και το αφήγημα αυτό τώρα με απλά λόγια είναι: «πρέπει να επανεκκινηθεί η οικονομία, αλλιώς τη βάψαμε».

Η Ευρωζώνη, αυτή η θλιβερή λεοντή των άδικων οικονομικών μεγαλοσυμφερόντων στο άτυπο όργανό της που λέγεται Eurogroup είχε απορρίψει ήδη στις αρχές Απριλίου την έκδοση ευρωομολόγου που στήριξαν εννιά κράτη. Την επιχειρηματολογία εναντίον αυτού του μηχανισμού δανεισμού την παρουσίασε ο …Χριστιανοδημοκράτης Ευρωβουλευτής Μάρκους Βέμπερ στη Ντόιτσε Βέλλε, λέγοντας πως «Για τη διάθεση των χρημάτων θα αποφάσιζε κάθε χώρα ξεχωριστά, αλλά για την αποπληρωμή θα είμαστε συνυπεύθυνοι όλοι μαζί. (…) Αυτό σημαίνει ότι η Γερμανία θα αναλάμβανε ευθύνη για επιλογές, στις οποίες δεν έχει δικαίωμα συναπόφασης».

Ο κ. Βέμπερ και οι ομοϊδεάτες του αντιπροτείνουν την …επαναπροσφυγή στο μηχανισμό του ESM. Δηλαδή σε νέο μνημόνιο,
έστω με «χαλαρότερους όρους» (πρβλ. και 3ο μνημόνιο). Αυτό είναι που επιθυμεί να αποφύγει ο νυν πρωθυπουργός, διότι αυτό
οπωσδήποτε θα σημάνει την πολιτική του κηδεία, θα σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους του δηλαδή στην πρωθυπουργία,
επειδή θα είναι εντελώς επώδυνο για τα χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα.

Όσο η χώρα μας έχει μπλέξει στα γρανάζια του κοινωνικού δαρβινισμού του νεοφιλελεύθερου μοντέλου και στο ζουρλομανδύα της
Ευρωζώνης που εκφράζει βασικές παραδοχές του, άλλες χώρες βλέπουν αλλιώς τα πράγματα αυτά. Η ναυαρχίδα του νεοφιλελευθερισμού εφημερίδα «Financial Times» παραδέχθηκε στο κύριο άρθρο της της 4ης Απριλίου τα ακόλουθα: «…κάθε κοινωνία πρέπει να δείξει ότι θα αποκαταστήσει τη θέση εκείνων που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος στην εθνική προσπάθεια. Ριζικές μεταρρυθμίσεις με αντιστροφή της επικρατούσας πολιτικής κατεύθυνσης των τεσσάρων τελευταίων δεκαετιών πρέπει να μπουν στην ημερήσια διάταξη. Οι κυβερνήσεις πρέπει να αναλάβουν πιο ενεργό ρόλο στην οικονομία. Οφείλουν να δουν τις δημόσιες υπηρεσίες ως εθνικό κεφάλαιο και όχι ως παθητικό, όπως οφείλουν να καταπολεμήσουν την επισφάλεια στην αγορά εργασίας. Η
αναδιανομή του πλούτου θα μπει πάλι στην ατζέντα. Τα προνόμια των πλουσίων και των ηλικιωμένων (sic) θα αμφισβητηθούν. Πολιτικές που μέχρι τώρα θεωρούνταν εκκεντρικές, όπως η καθιέρωση βασικού εισοδήματος για όλους τους πολίτες και ο φόρος
στον πλούτο, θα βρίσκονται μέσα στο μείγμα των απαντήσεων».

Το διάστημα 1980-2020 που αναφέρει το άρθρο είναι η «εποχή του Milton Friedman», όπου επικράτησε η νεοφιλελεύθερη πολιτική, η
νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, βασιζόμενη στην απληστία –το μόνο ακόρεστο πάθος- των υπερπλουσίων –του «Διαρκούς Αντιχρίστου της Πλουτοκρατίας»- και στην επιθυμία τους για υποτέλεια των άλλων. Με αφορμή την –βασισμένη στις επιβληθείσες πολιτικές ασφαλώς- κρίση του κορωνοϊού, ασκείται κριτική από πολλές κατευθύνσεις στον νεοφιλελευθερισμό. Ακόμη, από Ευρωπαίους καλλιτέχνες διατυπώνεται κριτική στον καταναλωτισμό, που, ως ένα βαθμό, στάθηκε βάθρο της επικράτησης του συστήματος αυτού. Ο Ζακ Ελλύλ διαπίστωνε ότι στις αρχές της δεκαετίας του ’50, στην ΕΣΣΔ του Στάλιν ήδη, γινόταν κι εκεί η μετατόπιση από την ανάγκη στην άνεση (νέα σοβιετικά μέσα μαζικής μεταφοράς). Στις μέρες μας, ο καταναλωτισμός προβάλλει τεχνητές «ανάγκες» -πάγια αρχή του marketing είναι να κάνει λόγο για ανάγκες και όχι επιθυμίες- σε όσους έχουν τη δυνατότητα,
την πολυτέλεια να πληρώσουν για αυτές, αφορά επομένως βασικά το μικρό ποσοστό των ανθρώπων που ευνοήθηκαν από την κρίση. Ταυτόχρονα, όμως, δύναται να αλλοιώνει το φρόνημα και των ανθρώπων που στερούνται τα χρειώδη, ποθώντας έτσι να γίνουν «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη», αντί να επιδιώκουν κοινωνική δικαιοσύνη για όλους.

Για μας ως Χριστιανούς ειδικότερα, είναι σαφές, όπως λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (Λόγος 14, 18) ότι η απόκτηση υλικής ευτυχίας όσο τα τραύματα του συνανθρώπου δεν επιβοηθούνται είναι ανάξια του Χριστιανικού ονόματος. Είναι ανάξιο έτσι να έχουμε μόνοι εμείς επάρκεια τροφής, στέγης και των άλλων χρειωδών όσο υπάρχουν συνάνθρωποι που στερούνται αυτών. Αντίθετα, η μέριμνα για την εξάλειψη της ακούσιας στέρησης και την εμπέδωση της κοινωνικής δικαιοσύνης, είναι αυτή που αγιάζει τα αγαθά που κατέχουμε. Ει γαρ εν τω αθανάτω κοινωνοί εσμέν, πόσω μάλλον εν τοις θνητοίς;

*Πρωτοσέλιδο άρθρο της “Χριστιανικής” της Πέμπτης 14 Μαΐου 2020.

του Μανώλη Μηλιαράκη*

«Όλα αυτά τα μέτρα πρέπει να μας γίνουν δεύτερη φύση, γιατί δεν υπάρχει επιστροφή στην προ κορωνοϊού πραγματικότητα. Ζούμε ήδη αλλιώς».

Λόγια του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, από το πρόσφατο διάγγελμά του, την Τρίτη 28 Απριλίου. Λόγια προφητείας; Λόγια προειδοποίησης ή και απειλής; Details

του Ηρακλή Κανακάκη*

Η Ελλάδα έχει ένα πολίτευμα με ισχυρή ολιγαρχική θεμελίωση. Τα κόμματα, με εξαίρεση το Κ.Κ.Ε., είναι αρχηγικά δηλαδή ισχύει η αρχή του ενός. Στο Κοινοβούλιο λειτουργούν ως λόχοι. Το εκλογικό σύστημα είναι καλπονοθευτικό. Οι πολιτικοί θεωρούν κεκτημένο τους να εξυβρίζουν, να συκοφαντούν, να αυτο-εξαιρούνται από το κράτος δικαίου. Άλλα να λένε προεκλογικά ή ως αντιπολίτευση και άλλα να πράττουν ως Κυβέρνηση, χωρίς καμία λογοδοσία ή έλεγχο. Και στα δύσκολα να κάνουν την ιδεολογία τους σημαία «ευκαιρίας».

Ο τόπος, επομένως, έχει ανάγκη από μία αναγέννηση της Δημοκρατίας, που θα καθιστά τον πολίτη ενεργό, συνειδητοποιημένο και εταίρο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, ιδιαίτερα στα κρίσιμα ζητήματα και ο τρόπος είναι και το δημοψήφισμα.

Η Φιλελεύθερη Δημοκρατία απειλείται από το λαϊκισμό, ο οποίος συναντάται στα καθεστωτικά και στα αντικαθεστωτικά κόμματα, στη Μαρίν Λεπέν και στο Μακρόν, στο Βελόπουλο και στον Τσίπρα και το Μητσοτάκη. Περισσότερο, όμως, κινδυνεύει από την παραπληροφόρηση και υπερπληροφόρηση, από τη διασπορά ψευδών ειδήσεων και την εξαπάτηση, που έγιναν ευκολότερα και αποτελεσματικότερα στην ψηφιακή επικοινωνία. Από την ανάδειξη του ασήμαντου. Και βεβαίως από τον ηλεκτρονικό ολοκληρωτισμό.

Τα προηγούμενα χρόνια τα ολοκληρωτικά καθεστώτα προσπαθούσαν, με κάθε τρόπο, να συλλέξουν πληροφορίες για τους πολίτες. Σήμερα, τα ψηφιακά δεδομένα εκχωρούνται αβίαστα ή συγκεντρώνονται άκοπα, εν αγνοία των χρηστών. Οι κάτοχοί τους διαμορφώνουν το ψηφιακό προφίλ, που επιτρέπει την πρόβλεψη συμπεριφοράς και την χειραγώγηση.

Και το χειρότερο, η ιδέα ενός κόσμου υπό «επιτήρηση», που ως χθες φάνταζε παρανοϊκό και γέννημα αρρωστημένης φαντασίας και φανατικών συνωμοσιολογιών, δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Το τρομακτικό είναι ότι θεωρούμε το τέλος του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή ως κάτι αναπόφευκτο, μοιραίο και μη αντιμετωπίσιμο.

Μία προτύπωση, πρόγευση των καταστάσεων ολοκληρωτισμού που έρχονται, είναι οι ακρότητες που είδαμε σε μέτρα κατά του κοροναϊού, με πρόσχημα το καλό μας και το συμφέρον της ανθρωπότητας. Το γκουλάγκ μπροστά στα… ψηφιακά στρατόπεδα θα μοιάζουν με «ντάτσες», με τουριστικά θέρετρα.

*Απόσπασμα από βιβλιοκρισία προγραμματισμένη για το φύλλο της 30.4.2020 της “Χ”

ΦΩΤΟ: Εφημερίδα “Δημοκρατία” όπου και σχετικό άρθρο

-ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ- 

Στην από 8.4.2020 επιστολή της «Ανώτατης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ελλάδας» προς τον Πρωθυπουργό, με επισυναπτόμενη επιστολή-παράρτημα με τίτλο «Κραυγή αγωνίας από πολύτεκνη οικογένεια της Κρήτης», αναδεικνύεται με μελανά χρώματα και η δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο αγροτικός τομέας στην Κρήτη. Ήδη, με βάση σημερινά (26.4.2020) δημοσιεύματα, υπολογίζεται ότι 50 τόνοι ντομάτας την ημέρα καταλήγουν τροφή των αιγοπροβάτων. Ο λόγος: Είτε προορίζονταν για εξαγωγή και δεν μπορούν να εξαχθούν, λόγω της κρίσης που έφερε παράλυση των μεταφορών, είτε η εσωτερική αγορά έχει συρρικνωθεί λόγω των κυβερνητικών μέτρων.

Για τη Χ.Δ., ακόμα και σε περιόδους σχετικής ευημερίας, να πετιούνται φαγώσιμα ενώ υπάρχει κόσμος που πεινά, είναι μέγα σκάνδαλο και όνειδος για την κοινωνία μας. Πόσο μάλλον όταν κινδυνεύει με καταστροφή ο πρωτογενής τομέας, και με πείνα το σύνολο του πληθυσμού. Οι αγρότες, που δεν έχουν συμφέρον πια να καλλιεργούν, πιέζονται να “ξεπατώσουν” τα φυτά, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει άμεσα η τροφική αλυσίδα, και να ανεβούν οι τιμές κατακόρυφα, καθιστώντας τα φαγώσιμα “είδος πολυτελείας”. Η Κυβέρνηση, η οποία με περισσό ζήλο διώκει κληρικούς που μεταδίδουν τη Θεία Κοινωνία, προς το παρόν παρακολουθεί ως απλός παρατηρητής έναν κλάδο να καταστρέφεται.         

       Τονίζεται, στο έγγραφο της Α.Σ.Π.Ε., ότι τελείως παράδοξα απαγορεύουν τη μετακίνηση και σε αυτούς που έχουν άτομα στην επαρχία και καλλιεργούν τα χωράφια τους και οι ίδιοι  διαμένουν μόνιμα στην Αττική,  αποδεδειγμένα,  τουλάχιστον για όσο χρονικό διάστημα πουλάνε τα προϊόντα τους στην λαϊκή…  «Οι άνθρωποι αυτοί είτε έχουν δικό τους σπίτι άρα και λογαριασμούς στο όνομά τους, που αποδεικνύει του λόγου τω αληθές, είτε ενοικιαστήρια και λογαριασμούς κτλ., παρόλα αυτά αποκλείστηκαν από το δικαίωμά τους στην εργασία…Έχω παιδιά σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, πώς θα τα ζήσουμε;»

Ταυτόχρονα, αναδεικνύεται και άμεσος κίνδυνος καταστροφής του πρωτογενούς τομέα, «και οι επιπτώσεις θα έχουν μακροπρόθεσμο αντίκτυπο, σε μια συγκυρία όπου ο ΟΗΕ ήδη προειδοποιεί για έλλειψη στην τροφική αλυσίδα.»

Καταγγέλλεται στην επιστολή που κοινοποιεί η Α.Σ.Π.Ε, ότι ενώ στην Αθήνα η τιμή της ντομάτας ανέρχεται στα 2 ευρώ ανά κιλό, στα δημοπρατήρια της Κρήτης είναι 10 λεπτά, «όσες πωλούνται», με αποτέλεσμα η καλλιέργεια ντομάτας να καθίσταται ασύμφορη. Τονίζεται ότι  “Οι περισσότεροι παραγωγοί δε, δέχονται μηνύματα να πάνε να τις πάρουν να τις πετάξουν. Μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ π.χ. ζήτησε  ντομάτα τελική τιμή 0,50 στην αποθήκη της. Εκεί μέσα είναι και η τιμή του παραγωγού και η προμήθεια του δημοπρατηρίου και η συσκευασία και η μεταφορά!( την τελευταία πληροφορία την άντλησα από  ράδιο της Κρήτης που άκουσα να το  το καταγγέλλουν)” . Με δεδομένο ότι τα 50 λεπτά το κιλό είναι το κόστος του παραγωγού, είναι φανερό ότι η ως άνω αλυσίδα εκμεταλλεύεται την περίσταση, για να εξασφαλίσει το προϊόν στην τιμή κόστους.

Σε σημερινό δημοσίευμα, γίνεται λόγος για τιμή 17 λεπτών το κιλό, και πάλι πολύ κατώτερη του κόστους. Σύμφωνα με δήλωση του γεωπόνου και παραγωγού κ Μιχάλη Δεικτάκη, στελέχους του συσκευαστηρίου των Φαλασάρνων, η χρονιά χάθηκε: «Η κατάσταση είναι δραματική. Πληττόμαστε ίσως και περισσότερο από τους άλλους κλάδους. Ο αγροτικός κλάδος και ειδικά η δική μας περιοχή αυτούς τους τρεις μήνες περιμένει για να ανταπεξέλθει στα έξοδα των θερμοκηπιακών καλλιεργειών. Για να σας δώσω να καταλάβετε οι μήνες Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος για έναν αγρότη ισοδυναμούν με τους μήνες Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος για ένα ξενοδοχείο.”

Πηγή: https://dimosio.gr/diavaste-se-chomateres-50-tonoi-ntomatas-imerisios-sta-chania-se-apognosi-oi-paragogoi/

«Αυτά τα προϊόντα είναι προς κατανάλωση και όχι για πέταμα», τονίζει στο cretapost, ο παραγωγός της Ιεράπετρας Γιάννης Θεοδοσάκης.

«Οι παραγωγοί θα ξεπατώσουν τα φυτά λόγω της οικονομικής τους κατάστασης που δεν μπορούν να αντέξουν….. Αν η κυβέρνηση δεν πάρει μέτρα και για εμάς, η καταστροφή η δική μας θα μεταφερθεί στον καταναλωτή. Πάρτε μέτρα στήριξης για τους Έλληνες παραγωγούς όσο είναι ακόμα νωρίς.

Είναι κρίμα να πετάμε και οι καταναλωτές να αγοράζουν ακριβά»

Το σχήμα το οξύμωρο δε, είναι στο γεγονός ότι δεν εντάσσουν τους παραγωγούς -πωλητές στο καθεστώς των αποζημιώσεων, συνεπώς και στις ευνοϊκές ρυθμίσεις που τις ακολουθούν. Ενώ εντάσσονται οι έμποροι οι οποίοι συνεχίζουν να δουλεύουν.

 ΦΩΤΟ: 

cretapost.gr-Ντομάτες και άλλα κηπευτικά πεταμένα