• ΟΓΔΟΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΚΗ

Στὶς 8 Μαΐου ἔκλεισαν ὀγδόντα χρόνια ἀπὸ τὴ συνθηκολόγηση τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας. Ἐὰν ὁ Ἄξονας ἐπικρατοῦσε, θὰ ζούσαμε κάτω ἀπὸ τὸ ζυγὸ μιᾶς ἀντιχριστιανικῆς νεοπαγανιστικῆς δικτατορίας. Μιᾶς δυστοπικῆς κοινωνίας, ὅπου θὰ ἦταν καθεστὼς ὁ νόμος τῆς φυλετικῆς ἀνωτερότητας. Ἕνα καθεστὼς ποὺ δὲν δίστασε, ὅπου ἐπικυρίαρχησε, νὰ καταργήσει ἐλευθερίες, νὰ ἐξευτελίσει καὶ νὰ ἐξοντώσει «κατώτερες» φυλές. Σὲ εὐθεῖα ἀντίθεση μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία, ποὺ πρεσβεύει ὅτι κάθε ἀνθρωπος εἶναι εἰκόνα Θεοῦ.
• Τὴ θέση αὐτὴ ποὺ ἀποτελεῖ ἄρνηση τῆς βάσης τοῦ ναζισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ μὲ παρρησία διακήρυξε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνὸς τὸ Μάρτιο τοῦ 1943, σὲ κείμενο διαμαρτυρίας ποὺ συνυπέγραψαν καὶ ἄλλοι φορεῖς, κατὰ τοῦ ἐκτοπισμοῦ τῶν Ἑλλήνων Ἑβραίων: «Ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη θρησκεία μας δὲν ἀναγνωρίζει ἀνώτερη ἢ κατώτερη ποιότητα μὲ βάση τὴ φυλὴ ἢ τὴ θρησκεία».
• Ἀπὸ τὸν Ἰούλιο τοῦ 1940, μόνη ἀντίπαλος τοῦ Ἄξονα εἶχε ἀπομείνει ἡ Μεγάλη Βρετανία μὲ τὴ Συμπολιτεία καὶ τὴν Αὐτοκρατορία της. Ἡ Γαλλία εἶχε συνθηκολογήσει, ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση εἶχε συνάψει μὲ τὴ Γερμανία το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, οἱ ΗΠΑ ἦταν ἐπίμονα ούδέτερες. Ἀπὸ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1940, δεύτερη χώρα ποὺ ἀντιστάθηκε ἔγινε ἡ Ἑλλάδα, μὲ τὸ παλλαϊκὸ «ΟΧΙ». Ποὺ ἔχει τὶς ρίζες του στὴ βαρύτατη προσβολὴ τῆς γιορτῆς τῆς Παναγίας τὸ Δεκαπενταύγουστο τοῦ 1940, ἀπὸ τὴν κρατικὴ τρομοκρατία τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας, μὲ τὸν τορπιλισμὸ σὲ καιρὸ εἰρήνης τῆς «Ἕλλης» στὴν Τῆνο καὶ τὴν ἀπόπειρα μαζικῆς δολοφονίας προσκυνητῶν μὲ τὴν ἀποτυχημένη ἀπόπειρα νὰ τορπιλιστοῦν καὶ δύο ἐπιβατικὰ πλοῖα γεμάτα κόσμο.
• Ἡ ἑλληνικὴ ἀντίσταση συνέβαλε ἀποφασιστικὰ στὴν ἐπανεκλογὴ τοῦ Φραγκλίνου Ροῦσβελτ, στὶς ἀμερικανικὲς ἐκλογὲς ποὺ ἔγιναν λίγες μέρες μετὰ τὴν ἰταλικὴ ἐπίθεση. Ὁ Ροῦσβελτ, πιὸ εὐνοϊκὸς στοὺς συμμάχους, χάρη στὴν παρατεινόμενη ἑλληνικὴ νίκη ποὺ ἔδειχνε ὅτι ἡ Βρετανία δὲν ἦταν μόνη, πέρασε το νόμο «περὶ ἐκμισθώσεως καὶ δανεισμοῦ, ποὺ ἐπέτρεπε στὴν κυβέρνησή του, χωρὶς νὰ μπαίνει ἐπίσημα στὸν πόλεμο, νὰ χορηγεῖ ἐξοπλισμὸ μὲ πίστωση στὸ ἀντιχιτλερικὸ στρατόπεδο.
• Ἴσως νὰ μὴν εἴχαμε κατοχή, ἂν ἠ Ἑλλάδα εἶχε προλάβει νὰ ἐπωφεληθεῖ. Δυστυχῶς, ἔζησε τὸ πιὸ στιγνὸ κατοχικὸ καθεστὼς στὴν Εὐρώπη. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ὁποίου, δὲν εἶναι λίγες οἱ φορὲς ποὺ ἡ Παναγία θαυματούργησε. Μὲ πιὸ γνωστὸ τὸ θαῦμα τοῦ Ὀρχομενοῦ, ὅταν ἡ Παναγία προστάτεψε τὴν κωμόπολη ἀπὸ τὴν καταστροφή. Μάρτυρας ὁ Γερμανὸς διοικητής, ποὺ δὲν παρέλειπε νὰ παρευρίσκεται μετὰ τὸν πόλεμο στοὺς ἑορτασμούς.
• Ἡ ναζιστικὴ Γερμανία, ἀφοῦ ἀναγκάστηκε νὰ ἐπέμβει γιὰ νὰ σώσει το γόητρο του ἡττημένου συνεταίρου της τὸν Ἀπρίλιο του 1941, εἰσέβαλε στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση. Ἡ Λευκορωσία καὶ ἡ Οὐκρανία καταλήφθηκαν ὁλοκληρωτικὰ καὶ μόνο βαθιὰ στὴ Ρωσία ἔγινε κατορθωτὸ νὰ ἀναχαιτιστοῦν οἱ εἰσβολεῖς.
• Ὁ Στάλιν, αἰφνιδιασμένος –ὡς μὴ ὄφειλε- ἀπὸ τὴν παρασπονδία τοῦ Χίτλερ, ἔκανε δέκα μέρες μετὰ τὴν ἐπίθεση νὰ ἐμφανιστεῖ δημόσια. Τὴ δεύτερη μέρα τοῦ πολέμου, ὁ τοποτηρητὴς τοῦ πατριαρχικοῦ θρόνου ἀπευθύνθηκε στοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὸ ραδιοφωνικὸ σταθμὸ τῆς Μόσχας καὶ κάλεσε σὲ ἀντίσταση. Παρὰ τοὺς διωγμοὺς καὶ τὶς ἑκατόμβες μαρτύρων, ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στάθηκε σὰν ἀληθινὴ μητέρα κοντὰ στὰ παιδιά της ποὺ δοκιμάζονταν.
• Οἱ διώξεις ἔπαψαν, ἡ Ἐκκλησία ἀποκαταστάθηκε καὶ συνέβαλε ἀποφασιστικὰ στὸν ὑπὲρ ἐλευθερίας ἀγώνα. Δὲν εἶναι λίγοι στὴ Ρωσία αὐτοὶ ποὺ ἀποδίδουν τὴν ἀλλαγὴ τῶν «τυχῶν» τοῦ πολέμου, ποὺ ξεκίνησε τόσο καταστρεπτικά, σὲ θεία ἐπέμβαση, μετὰ τὴν παύση τῶν διωγμῶν.
• «Ἱερὸς πόλεμος» ἀποκαλεῖται τὸ ἐμβατήριο ποὺ καλοῦσε σὲ ἀντίσταση στὴ «σκοτεινὴ φασιστικὴ δύναμη» καὶ εἶναι μέχρι σήμερα ὁ ἄτυπος δεύτερος ἐθνικὸς ὕμνος τῆς Ρωσίας.
• Στὸ 4ο φυλλάδιο τῆς γερμανικῆς ἀντιστασιακῆς ὀργάνωσης «Λευκὸ Ρόδο», ὁ ἐθνικοσοσιαλισμὸς λογίζεται ὡς δαιμονικὴ δύναμη: «Κάθε λέξη ποὺ βγαίνει ἀπό το στόμα του Χίτλερ εἶναι ψέμα. Ὅταν λέει εἰρήνη, ἐννοεῖ πόλεμο. Καὶ ὅταν κατονομάζει το ὄνομα του Παντοδύναμου μέ τον πιὸ βλάσφημο τρόπο, ἐννοεῖ ὡς παντοδύναμο τὸν Πονηρό, τὸν πεσμένο ἄγγελο, τὸν Σατανᾶ. Τὸ στόμα του εἶναι τὸ δύσοσμο στόμιο της κόλασης καὶ ἡ δύναμη του εἶναι καταραμένη.
• Βεβαίως, πρέπει νὰ μάχεται ἐνάντια στὸν Ἐθνικοσοσιαλισμὸ μὲ λογικὰ μέσα. Ἀλλὰ ὅποιος ἀκόμα δὲν πιστεύει στὴν πραγματικὴ ὕπαρξη δαιμονικῶν δυνάμεων δὲν ἔχει κατανοήσει σὲ μεγάλο βαθμό το μεταφυσικὸ ὑπόβαθρο αὐτοῦ τοῦ πολέμου. Πίσω ἀπό τὸ ἁπτό, πίσω ἀπὸ τὸ αἰσθητό, πίσω ἀπὸ ὅλες τὶς πραγματικές, λογικὲς σκέψεις βρίσκεται τὸ ὑπερφυσικό, δηλαδὴ ἡ μάχη ἐναντίον τῶν δαιμόνων, ἐναντίον τῶν ἀγγελιοφόρων τοῦ Ἀντιχρἰστου».
• Ἕνα ἄλλο ρωσικὸ τραγούδι δημοφιλὲς στὶς ἐπετείους αὐτὲς ποὺ ἀκούγεται σὲ ἐπίσημες ἐκδηλώσεις εἶναι οἱ «Γερανοί»: «Στιγμὲς στιγμὲς θαρρῶ πὼς οἱ στρατιώτες/Ποὺ πέσανε στὴ ματωμένη γῆ/Δὲν κείτονται θαρρῶ κάτω ἀπ’ τὸ χῶμα/ Ἀλλὰ ἔχουν γίνει ἄσπροι γερανοὶ….».
• Θἄλεγε κανεὶς ὅτι ἡ λαϊκὴ ψυχὴ ἀναζητοῦσε διέξοδο ἀπὸ τὰ ἀσφυκτικὰ πλαίσια τοῦ ἰδεολογικὰ κυρίαρχου ὐλισμοῦ, ποὺ δίδασκε ὅτι ὅλα τέλειωναν «κάτω ἀπ’ τὸ χῶμα», στὸν τάφο…
• Κάθε ρωσικὴ οἰκογένεια ἔχει χάσει συγγενεῖς της στὸν τιτάνιο αὐτὸ ἀγώνα, ποὺ στοίχισε περὶ τὰ εἴκοσι ἑκατομμύρια νεκροὺς στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση.
• Ἀποφασιστικὴ ἦταν ἡ συμβολὴ καὶ τῶν ἄλλων δύο μεγάλων συμμάχων, ὅπως καὶ τῶν λαῶν ποὺ ἀντιστάθηκαν στὴν ναζιστικὴ κατοχή, ὅπως ὁ ἐλληνικός.
• Ὅπως καὶ τῶν λίγων ἐκείνων, ὅπως οἱ νέοι τοῦ «Λευκοῦ Ρόδου», ποὺ ἔσωσαν τὴν τιμὴ τοῦ γερμανικοῦ λαοῦ.
• Τὴν αἴσθηση ὅτι προάσπιζαν τὴ χριστιανικὴ πίστη ἀπέναντι σὲ μιὰ δαιμονικὴ δύναμη εἶχαν καὶ οἱ μαχητὲς τῶν δυτικων συμμάχων, πρᾶγμα ποὺ έπιμελῶς συγκαλύπτεται σήμερα.
• Τιμοῦμε ὅλους τοὺς νέους ἀνθρώπους ποὺ ἐκεῖνα τὰ δύσκολα χρόνια ἔδωσαν τὴ ζωή τους καὶ ἀγωνίστηκαν γιὰ νὰ εἴμαστε σήμερα ἐλεύθεροι.

Τὸ ξέπλυμα τοῦ νεοναζισμοῦ

Δυστυχῶς, στὰ πλαίσια τῆς γενικευμένης ρωσοφοβίας μὲ ἀφορμὴ τὸν πόλεμο στὴν Οὐκρανία, εἴμαστε μάρτυρες μιᾶς ὀργανωμένης κακοποίησης τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ «ξεπλύματος» τοῦ ναζισμοῦ καὶ νεοναζισμοῦ.
• Ἀφορμὴ γιὰ τὴ διαπίστωση αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπέτειος τῶν 80 χρόνων ἀπὸ τὴ νίκη κατὰ τοῦ ναζισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ.
• Μὲ τὴν προσπάθεια ἀπαξίωσης τῆς ρωσικῆς συνεισφορᾶς στὴ νίκη καὶ τὴν πρωτοφανὴ ἀνακοίνωση τοῦ καθεστῶτος τοῦ Κιέβου ὅτι μιὰ εἰρηνικὴ ἑορταστικὴ ἐκδήλωση, ὅπως ἡ παρέλαση τῆς νίκης, θὰ εἶναι πολεμικὸς στόχος.
• Ἀφοῦ τιμοῦν ὡς ἥρωα τὸν Στεπὰν Μπαντέρα ποὺ συνέπραξε μὲ τοὺς ναζί, προφανῶς εἶχαν λόγους νὰ… στενοχωριοῦνται ἀπὸ τὴν ἐπέτειο.
• Ὅ,τι κι ἂν πιστεύει κανεὶς γιὰ τὸν Πούτιν καὶ τὴν πολιτικὴ ποὺ ἀκολουθεῖ, ἡ μεγάλη συνεισφορὰ τῆς Ρωσίας στὴ νίκη πρέπει νὰ εἶναι σεβαστή.

Χριστιανική 15 5 2025. Στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”

«Φωτισθέντες, ἀδελφοί, τῇ Ἀναστάσει τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, καὶ φθάσαντες τὸ μέσον τῆς ἑορτῆς τῆς δεσποτικῆς, γνησίως φυλάξωμεν τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, ἵνα ἄξιοι γενώμεθα καὶ τὴν Ἀνάληψιν ἑορτάσαι καὶ τῆς παρουσίας τυχεῖν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (ἀπὸ τὸν Ὄρθρο τῆς ἑορτῆς τῆς Μεσοπεντηκοστῆς).
• Ἡ ἐνδιάμεση ἀπόσταση ἀνάμεσα στὸ Πάσχα καὶ στὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς δίνει τὴν εὐκαιρία νὰ θυμηθοῦμε τὴν ἀλληλουχία τῶν σταδίων τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου: Τὴν Ἀνάσταση, μὲ τὴν ὁποία ἡ ἀνθρώπινη φύση Του νίκησε τὸ θάνατο. Τὴν Ἀνάληψη, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς γεφύρωσης τοῦ χάσματος Θεοῦ -ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖο εἶχε προκληθεῖ μὲ τὴν πτώση. Τὴν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ τὴν ὁποία ἱδρύθηκε ἡ Ἐκκλησία.
• Δυστυχῶς, ἡ σημερινὴ κοινωνία ἀπομακρύνεται ὅλο καὶ πιὸ πολὺ ἀπὸ βασικὲς κατευθύνσεις τῆς προπτωτικῆς κατάστασης τοῦ ἀνθρώπου.
• «Δὲν εἶναι καλὸ ὁ ἄνθρωπος νὰ εἶναι μόνος» (Γεν. β 18), εἶχε ἀποφανθεῖ ὁ Θεός. Ζοῦμε σὲ ὅλο καὶ μεγαλύτερη ἀποθέωση τῆς ἀτομοκρατίας.
• Ἕνας περιορισμὸς εἶχε τεθεῖ στὸν Παράδεισο (Γεν. β 16-17): Νὰ καταναλώνουν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ κάθε δέντρο ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα..Ὅριο ποὺ ἂν παρέβαιναν, ἦταν καταδικασμένοι σὲ θάνατο. Χωρὶς ὅρια, ὁ ἄνθρωπος ὑποδουλώνεται στὰ πάθη, ἐνῶ προϋπόθεση γιὰ νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ τὶς ἐξαρτήσεις εἶναι νὰ ἔχει ὅρια ὁ χαρακτήρας του. Βιώνουμε καθεστὼς ὅλο καὶ μεγαλύτερης οἰκονομικῆς καὶ πνευματικῆς ἀσυδοσίας, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἄνθρωποι νὰ εἶναι ὅλο καὶ πιὸ ἀνορίωτοι καὶ ταυτόχρονα ὅλο καὶ πιὸ ἐξαρτημένοι, παραδομένοι καὶ ὑποτακτικοί.
• «Παντοῦ καὶ πάντοτε, οἱ δαίμονες περίμεναν στὸ σκοτάδι τὴν ὥρα ποὺ ἡ ἀνθρωπότητα θὰ εἶναι ἀδύναμη. Τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ ἔχει ἐγκαταλείψει οἰκειοθελῶς τὴ θέση της στὴν παγκόσμια τάξη, ποὺ βασίζεται στὴν ἐλευθερία, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεό. Ὅταν θὰ ὑποκύψει στὴ δύναμη τοῦ Κακοῦ, ἀποδεσμευόμενη ἀπὸ τὴν ἐξουσία μιᾶς ἀνώτερης τάξης».
• «Ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι σίγουρα ἐλεύθερη, ἀλλὰ εἶναι ἀνυπεράσπιστη ἀπέναντι στὸν Πονηρὸ χωρὶς τὸν ἀληθινὸ Θεό. Εἶναι σὰν ἕνα πλοῖο χωρὶς πηδάλιο ποὺ παραδίδεται στὴν καταιγίδα, σὰν ἕνα βρέφος ποὺ θηλάζει τὴ μητέρα του, σὰν ἕνα σύννεφο ποὺ διαλύεται […]».
• Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος Σμορὲλ καὶ οἱ σύντροφοί του, στὸ 4ο φυλλάδιο τοῦ «Λευκοῦ Ρόδου», μιλοῦσαν γιὰ τὴν ὑποταγὴ στὸν ἐθνικοσοσιαλισμὸ ὡς δαιμονικὴ δύναμη. Ποιὲς ἀντίστοιχες δυνάμεις καραδοκοῦν σήμερα, ποὺ οἱ κοινωνίες άποκόπτονται ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ παράδοση;

“Χριστιανική 15.5.2025. Στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

του Ι.Μ. Φουντούλη

Σε λίγους πιστούς είναι γνωστή η εορτή, αυτή. Εκτός από τους ιερείς και μερικούς άλλους χριστιανούς, που έχουν ένα στενότερο σύνδεσμο με την Εκκλησία μας, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή της. Λίγοι είναι εκείνοι που εκκλησιάζονται κατ’ αύτη και οι περισσότεροι δεν υποπτεύονται καν, ότι την Τετάρτη μετά την Κυριακή του Παραλύτου πανηγυρίζει η Εκκλησία μία μεγάλη δεσποτική εορτή, την εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Και όμως κάποτε αυτή η εορτή ήταν η μεγάλη εορτή της Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και συνέτρεχαν κατ’ αυτή στον μεγάλο ναό πλήθη λαού. Δεν έχει κανείς παρά να ανοίξει την Έκθεση της Βασιλείου Τάξεως του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου για να δει το επίσημο τυπικό του εορτασμού, όπως ετελείτο μέχρι την Μεσοπεντηκοστή του έτους 903 στον ναό του αγίου Μωκίου στην Κωνσταντινούπολη μέχρι δηλαδή την ημέρα που έγινε η απόπειρα κατά της ζωής του αυτοκράτορα Λέοντος ς’ του Σοφού (11 Μαΐου 903). Εκεί υπάρχει μία λεπτομερής περιγραφή του λαμπρού πανηγυρισμού, που καταλαμβάνει ολόκληρες σελίδες….

Η συνέχεια εδώ

«Ἰούδας ὁ δοῦλος καὶ δόλιος, ὁ μαθητὴς καὶ ἐπίβουλος, ὁ φίλος καὶ διάβολος, ἐκ τῶν ἔργων ἀπεφάνθη, ἠκολούθει γὰρ τῷ
Διδασκάλῳ, καὶ καθ’ ἑαυτὸν ἐμελέτησε τὴν προδοσίαν, ἔλεγεν ἐν ἑαυτῷ. Παραδώσω τοῦτον, καὶ κερδήσω τὰ συναχθέντα χρήματα, ἐπεζήτει δὲ καὶ τὸ μύρον πραθῆναι, καὶ τὸν Ἰησοῦν δόλῳ κρατηθῆναι, ἀπέδωκεν ἀσπασμόν, παρέδωκε τὸν Χριστόν, καὶ ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγήν, οὕτως ἠκολούθει, ὁ μόνος εὔσπλαγχνος καὶ φιλάνθρωπος.»
(Ἀπὸ τοὺς Αἴνους τοῦ Ὄρθρου τῆς Μεγάλης Πέμπτης)
• Ἀκόμα καὶ στὸ στενὸ κύκλο τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, διακρίνουμε παθογένειες ποὺ ἐκδηλώνονται μέχρι σήμερα.
• Σήμερα θὰ λέγαμε ὅτι ὁ Ἰούδας, ἰσχυριζόμενος ὅτι τὸ πολύτιμο μύρο ποὺ δωρήθηκε στὸν Χριστὸ ἔπρεπε νὰ πωληθεῖ ὑπὲρ τῶν φτωχῶν, «βγῆκε ἀπὸ τ’ ἀριστερά», στὸ ὄνομα μιᾶς ἰδεολογικῆς συνέπειας.
• Μιᾶς «συνέπειας», ποὺ γρήγορα ἀποδείχθηκε προσχηματική, ἀφοῦ ἐπακολούθησε ἡ ἐπὶ χρήμασι προδοσία.
• Ἀμέτρητες εἶναι σήμερα οἱ περιπτώσεις προσώπων ποὺ ξεκινοῦν ὡς συνεπεῖς καὶ ἀσυμβίβαστοι ἰδεολόγοι καὶ στὴ συνέχεια προδίδουν μὲ ἀντάλλαγμα χρῆμα καὶ ἐξουσία, ἀνθρώπους καὶ ἰδεώδη, ὑπὲρ τῶν ὁποίων ἀγωνίστηκαν, ὅπως καὶ τοὺς ἀγῶνες χάρη στοὺς ὁποίους ἀναδείχθηκαν.
• Παράλληλα, ὁ Ἰούδας, στὸ ὄνομα μιᾶς προσποιητῆς συνέπειας, πρὶν ἀκόμα τὴν προδοσία, ἔδειξε ἀσέβεια στὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖο τίμησε ἡ γυναίκα μὲ τὸ μύρο. Κήρυξε, κατὰ κάποιο τρόπο, ἕνα εἶδος «Χριστιανισμοῦ» χωρὶς Χριστό.
• Ὡς πρόδρομος τοῦ «Μεγάλου Ἱεροεξεταστῆ» τοῦ Ντοστογιέφσκι, ποὺ ἔσπευσε νὰ φυλακίσει τὸν Χριστὸ μόλις ἐπανῆλθε στὴ γῆ. Ἐξαπολύοντας μάλιστα κατηγορητήριο καὶ ἐμφανιζόμενος ὁ ἴδιος μαζὶ μὲ τὸ κακόδοξο ἱερατεῖο του ὡς αὐθεντικὸς «ἀναμορφωτὴς» τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας.
• Νὰ «διορθώσει» τὸν Χριστὸ ἐπιχείρησε καὶ ὁ Ἰούδας, ἐπιχειρηματολογώντας γιὰ τὴ διαχείριση τοῦ μύρου.
• Ὁ Ἰούδας δὲν ἀντεξε τὶς συνέπειες τῆς πράξης του καὶ ὁδηγήθηκε στὴν αὐτοκτονία καὶ στὴν αὐτοκαταστροφή.

Ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους στὴν ὑποκρισία τοῦ σύγχρονου δικαιωματισμοῦ

Δὲν συνέβη τὸ ἴδιο μὲ τοὺς Γραμματεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι ἁπλῶς μερίμνησαν νὰ ἐπενδύσουν δημιουργικὰ τὰ τριάκοντα ἀργύρια τῆς προδοσίας ποὺ ἐπέστρεψε ὁ Ἰούδας. Στὸ ὄνομα τῆς προσήλωσης στοὺς τύπους τῆς πίστης τους, οὔτε κἂν μπῆκαν στὸ πραιτόριο, «ἵνα μὴ μιανθῶσι».
• Ἐνῶ ταυτόχρονα δὲν δίστασαν νὰ μεθοδεύσουν κακοδικία καὶ νὰ χειραγωγήσουν τὶς ρωμαϊκὲς ἀρχὲς κατοχῆς, ὅπως καὶ τὸ πλῆθος ποὺ ζητωκραύγασε ὑπὲρ τοῦ Βαραββᾶ, γιὰ τὴ διάπραξη τοῦ στυγεροῦ ἐγκλήματος τῆς σταύρωσης τοῦ Χριστοῦ.
• Ἐνῶ σχεδίασαν καὶ ἄλλη ἐγκληματικὴ πράξη, τὴ δολοφονία τοῦ ἀναστημένου Λαζάρου, μὲ στόχο ἐπίσης ἐγκληματικό, τὴ συγκάλυψη τῆς θεϊκῆς ἰδιότητας τοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ διασφαλίσουν τὴν ἐξουσία τους.
• Διυλίζοντας τὸν κώνωπα καὶ καταπίνοντας τὴν κάμηλο, ὄπως ὁ Χριστὸς τοὺς κατάγγειλε μὲ τὰ «Οὐαί», ποὺ ἀντήχησαν στὶς ἐκκλησίες κατὰ τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τοῦ Ὄρθρου τῆς Μεγάλης Τρίτης.
• Θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς χαρακτηρίσει κανεὶς φορεῖς μιᾶς ἀρχέγονης μορφῆς δικαιωματισμοῦ, ποὺ ἐπιλεκτικὰ ἐπικεντρώνει τὴν πολιτικὴ ζωὴ σὲ ὁρισμένα θέματα ἀτομικῆς ἠθικῆς καὶ κλείνει τὰ μάτια σὲ τερατώδεις ἀδικίες.
• Θυμίζοντας καὶ κάποιους ὑπουργοὺς τοῦ Τσίπρα, πού, ἀφοῦ ὡς ἐξουσία θεσμοθέτησαν καὶ ἔφεραν πρὸς ψήφιση τερατουργήματα, ἐπιμένουν νὰ ἐξακολουθοῦν νὰ ἐμφανίζονται ὡς συνεπεῖς ἰδεολόγοι.

Χριστιανική 17 Απριλίου 2025 Στήλη Τα του Καίσαρος

• O ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΜΥΡΩΝ

Μὲ τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς ἀπελευθέρωσης τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦ Πονηροῦ, συνδύασαν οἱ πρόγονοί μας τὸ κάλεσμα γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους μας ἀπὸ τὴν δουλεία τῶν Ὀθωμανῶν. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ ἡ 25η Μαρτίου 1821 ἦταν σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τὴν ἔναρξη τοῦ ὑπὲρ ἐλευθερίας Ἀγώνα.
• Ἱστορικὸς ἐρευνητὴς ἔχει ἐκφράσει τὴ γνώμη ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐπὶ Τουρκοκρατίας ἦταν ἄνθρωποι καλύτεροι ἀπὀ τοὺς Ἕλληνες τῆς ἐποχῆς τοῦ Βυζαντίου, ἀλλὰ καὶ τοὺς σημερινούς.
• Ὁ λόγος εἶναι ὅτι ἐπὶ Τουρκοκρατίας οἱ Ἕλληνες ἦταν ἀπλῶς ἀνεκτοί, πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Ὅποιος ἤθελε νὰ προκόψει κοινωνικὰ καὶ ἐπαγγελματικά, ἔπρεπε νὰ «τουρκέψει». Κατὰ συνέπεια, τὸ Γένος ἀπαρτιζόταν ἀπὸ ἀνθρώπους δοκιμασμένους καὶ ὄχι πιστούς ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς.
• Ὁ νεομάρτυρας Μύρων ἀπὸ τὴν Κρήτη (Μεγάλο Κάστρο, σημερινὸ Ἡράκλειο), ἡ μνήμη τοῦ ὁποίου τιμᾶται σήμερα, θυσίασε τὴ ζωή του τὸ 1793, γιὰ νὰ μὴν ἀπαρνηθεῖ τὴν πίστη του. Πρῶτα τὸν συκοφάντησαν ὅτι δῆθεν ἀποπλάνησε μιὰ τουρκοπούλα. Ἡ «Ὀθωμανικὴ Δικαιοσύνη», ἀντὶ νὰ τὸν ἀθωώσει, τὸν ἐκβίασε νὰ ἀλλαξοπιστήσει, προκειμένου νὰ μὴ θανατωθεῖ. Τὸν κρέμασαν, ἀφοῦ ἀρνήθηκε νὰ ὑποκύψει.
• Καὶ μόνον ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι κάποιος παρέμενε τότε Χριστιανός, κινδύνευε ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ νὰ χάσει τὴ ζωή του.
• «Τοῦ Χριστοῦ ἡ πίστη ἡ ἁγία» άποτέλεσε τὸ σύνθημα γιὰ «τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερία».
• Ὅπως καὶ τὸν ὁδοδείκτη γιὰ τὴν σωστὴ διαχείριση τοῦ θείου δώρου τῆς ἐλευθερίας.
• Ἡ ψήφιση τῶν ἑλληνικῶν Συνταγμάτων στὸ ὄνομα τῆς ἁγίας, ὁμοουσίου καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος ἀποτελεῖ δέσμευση νὰ συγκροτεῖ ἡ Πολιτεία μιὰ κοινωνία ἐλευθερίας καὶ δικαιοσύνης γιὰ τὸν κάθε πολίτη. Καὶ ὄχι διάκριση ὑπὲρ τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας ἢ «κατάλοιπο θεοκρατίας», ὅπως διάφοροι ἀμετροεπῶς διατείνονται.
• Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους οὔτε κἂν γνωρίζουν τί σημαίνει «θεοκρατία».
• Τὰ πνευματικὰ σημεῖα ἀναφορᾶς εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ὁμαλὴ πορεία κάθε κοινωνίας, ὅπως δέχονται καὶ μὴ θρησκευόμενοι κοινωνιολόγοι, ὅπως γιὰ παράδειγμα ὁ Ἐμμανουὲλ Τόντ, τὸν ὁποῖο ἔχουμε ἐπικαλεστεῖ στὸ παρελθόν.
• Ὁ ὁποῖος ἔχει ἐκφράσει τὴν ἀνησυχία του γιὰ τὸν μηδενισμό, ὡς ἐπακόλουθο τῆς ἀποχριστιανοποίησης τῶν δυτικοευρωπαϊκῶν κοινωνιῶν.
• Θεωρώντας, μάλιστα, τὴν ψήφιση τοῦ «γάμου» ὁμοφύλων ὡς καμπὴ γιὰ τὴ στροφὴ τῶν δυτικοευρωπαϊκῶν κοινωνιῶν πρὸς τὸν μηδενισμό.
• Ἐκφράζοντας τὴν ἀνησυχία του γιὰ τὸ τί θὰ ἀντικαταστήσει τὸν Χριστιανισμὸ ὡς πνευματικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς…

Χριστιανικὴ 20 Μαρτίου 2025. Στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”.

«Οἱ εἰκονομάχοι ἦταν οἱ ἐσωτερικοὶ ἐχθροί της Ἐκκλησίας οἱ ὁποῖοι ἦταν πάντοτε καὶ οἱ πιὸ ἐπικίνδυνοι ἐπειδὴ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς εἶχαν στὰ χέρια τοὺς δύναμη κοσμικὴ ἢ ἐξουσία ἐκκλησιαστική.
• Πολλοὶ ἦταν βασιλεῖς ἢ πρίγκιπες, πολλοὶ αὐλικοὶ εὐνοῦχοι, δεινοὶ δολοπλόκοι καὶ σύμβουλοι αὐτοκρατορικοί. Οἱ τάξεις τους ἐνισχύθηκαν ἰδιαίτερα ἀπὸ πολλοὺς ἱερεῖς καὶ μοναχούς, ἀκόμα καὶ αἱμοβόρους ἐπισκόπους καὶ ἐπιβαλλόμενους πατριάρχες.
• Ἂς εἶναι εὐλογημένη τούτη ἡ μέρα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, γιατί μᾶς ὑπενθυμίζει τὶς πολυάριθμες νίκες τῆς ὀρθόδοξης πίστης. Εὐλογημένοι ἂς εἶναι ἐκεῖνες οἱ ἅγιες ψυχὲς ποὺ ἐθέσπισαν τούτη τὴ μέρα γιὰ νὰ μᾶς θυμίζει τὶς πολυάριθμες νίκες τῆς πίστης μας.»
• Ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ τοῦ ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς), ἀναδεικνύει τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μεγαλύτερες κακοδοξίες ποὺ ἐπιχειρήθηκε νὰ ἐπιβληθοῦν στὴν Ἐκκλησία εἶναι προϊὸν σκοπιμοτήτων καὶ ἐπιβολῆς ἐκ μέρους τῆς κρατικῆς ἐξουσίας. Ἡ εἰκονομαχία ἦταν κρατικὴ πολιτικὴ σειρᾶς αὐτοκρατόρων τὸν 7ο καὶ 8ο μ.Χ. αἰώνα. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς ἔγινε ἐπίσημη θρησκεία, τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας κάθε ἄλλο παρὰ συμβιβάστηκε.
• Οἱ ἀγῶνες ἑκατὸν πενήντα ἐτῶν μαρτυροῦν ὅτι ἀντιστάθηκε στὴν ὠμὴ ἐπιβολὴ τῆς ἐξουσίας. Ἔδωσε «νέφος μαρτύρων» καὶ τότε, σύμφωνα μὲ τὴν ἔκφραση τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος τῆς ἐρχόμενης Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας.
• Ἐπειδὴ «τοῦ Θεοῦ τὰ πράγματα» δὲν μποροῦν νὰ εἶναι ἀντικείμενο πολιτικῶν σκοπιμοτήτων καὶ συναλλαγῆς. Μόνον οἱ διευκρινίσεις εἶναι ἐπιβεβλημένες, ὅταν γίνονται συνοδικά. Κι αὐτὸ ἔκανε ἡ 7η Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἡ ὁποία διευκρίνισε ὅτι στὴν εἰκόνα δὲν τιμᾶται τὸ ὑλικό της, ἀλλὰ τὸ εἰκονζόμενο πρόσωπο, γιὰ νὰ ἀπαντήσει σὲ περὶ εἰδωλολατρείας κατηγορίες, οἱ ὁποῖες κακόδοξα μέχρι σήμερα ἐκτοξεύονται.
• «Ὁ Χριστός, στὸν ὁποῖο πιστεύουμε, μᾶς διδάσκει ὅτι στὸν καθένα ἄρχοντα πρέπει νὰ τοῦ προσφέρουμε ὅ,τι τοῦ ἀνήκει», ἀπάντησε σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση στὸν ἔπαρχο Ἀγρίκολα ὁ ἅγιος Κάνδιδος, ἐκ μέρους τῶν ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, ἡ μνήμη τῶν ὁποίων συμπίπτει μὲ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὡς στρατιωτικοί, οἱ ἅγιοι προσέφεραν στρατιωτικὴ ὑπακοή.
• Ὄχι ὅμως καὶ τὴν πίστη τους, ἀρνούμενοι νὰ θυσιάσουν στὰ εἴδωλα.
• Ἡ χριστιανική μας πίστη ἀποτέλεσε σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τὸ Γένος, ὥστε νὰ ἐπιβιώσει στὰ δύσκολα χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας. Ἀποτέλεσε σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ γιὰ τὸν ὑπὲρ ἐλευθερίας ἀγώνα. Καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ μιὰ κοινωνία ἐλευθερίας καὶ δίκαιοσύνης. Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια τὰ Συντάγματα τῆς χώρας ψηφίζονται «Στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας, Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος» καὶ ὄχι ὡς δῆθεν θεοκρατικὸ κατάλοιπο, ὅπως διατείνονται κάποιοι ἡμιμαθεῖς.
• Τὸ παράδειγμα ὅσων μαρτύρησαν, ἂς μᾶς ἐμπνέει σήμερα, ποὺ δὲν τολμᾶμε νὰ ἀντισταθοῦμε οὔτε στὶς πρόσκαιρες ἐπιταγὲς τῆς νεωτερικότητας. Μὲ τὴν ὁποία διαλεγόμαστε, ἀλλὰ δὲν συμβιβαζόμαστε, οὔτε ξεπουλιόμαστε. Λίγα χρόνια μετά, τὸ «νεωτερικὸ» γερνάει. Ἐνῶ ἡ πίστη μας παραμένει γιὰ πάντα ἀγέραστη.

Χριστιανική 6 Μαρτίου 2024. Στήλη ” Τα του Καίσαρος”

Τὰ εὐαγγελικὰ ἀναγνώσματα τῆς περιόδου τοῦ Τριωδίου ποὺ διανύουμε, χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὴν καταδίκη ὅλων τῶν πλευρῶν τῆς φαρισαϊκῆς λογικῆς. Καταδικάζεται ἡ ὑψηγορία τοῦ Φαρισαίου, ὁ ὁποῖος τὴν πρώτη Κυριακὴ μὲ ἀλαζονεία ἀπαριθμεῖ τὶς ἀρετές του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, προκαταλαμβάνοντας τὴν κρίση Του καὶ ἀνακηρύσσοντας «Δίκαιο» τὸν ἐαυτό του. Ὑποκαθιστᾶ τὸ Θεό, εὐχαριστώντας τον ὑποκριτικά, ἐπειδὴ ἀξίωσε ὁ ἴδιος νὰ εἶναι δίκαιος, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν Τελώνη, τὸν ὁποῖον ἔσπευσε νὰ κατατάξει στοὺς ἁμαρτωλούς.

• Τὴ δεύτερη Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου, ἔρχεται ὁ πρεσβύτερος υἱὸς νὰ ἐπιδείξει ἀναλγησία καὶ φθόνο, νὰ ἀμφισβητήσει τὴν κρίση τοῦ Πατέρα του, μὲ τὴν ἀποδοχὴ τῆς μετάνοιας τοῦ ἀδελφοῦ του. Προβάλλοντας τὸν ἑαυτό του ὡς δίκαιο καὶ συνεπῆ. Ἀρνούμενος ὅμως νὰ εἰσέλθει στὸ γιορταστικὸ γλέντι γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ στὴν οὐσία, τὴν εὐκαιρία ποὺ δίνεται στὸν καθένα ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ σωθεῖ, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, ὅπως ὁ ληστὴς στὸ σταυρό. Ὁ πατέρας, μὲ ὑπομονὴ καὶ καλοσύνη τοῦ ἐξηγεῖ γιὰ ποιὸ λόγο ἔπρεπε νὰ πανηγυρίσουν τὴ σωτηρία τοῦ ἀδελφοῦ του, ἀπὸ τὴν παγίδευσή του στοὺς πειρασμοὺς καὶ στὶς λογικὲς τοῦ θανάτου.
• Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ δὲν διευκρινίζει κατὰ πόσο πείστηκε ὁ «προεσβύτερος υἱὸς» νὰ εἰσέλθει. Δὲν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις στὸ Εὐαγγέλιο, ὅπου ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν παρομοιάζεται μὲ ἑορταστικὸ τραπέζι μὲ οἰκοδεσπότη τὸ Θεό, στὸ ὁποῖο εἴμαστε ὅλοι καλεσμένοι καὶ πρέπει νὰ ἀνταποκριθοῦμε στὴν πρόσκληση γιὰ νὰ σωθοῦμε.
• Κατὰ συνέπεια, βρισκόμαστε μπροστὰ στὸ παράδοξο φαινόμενο, ἡ ἀναλγησία ἑνὸς ἀνθρώπου μὲ τὴν περιβολὴ ἑνὸς κώδικα ἠθικῆς καὶ ἡ συνακόλουθη  ἄρνησή του νὰ παρακαθήσει μὲ τὸν ἀδελφό του, τὸν ὁποῖο κατατάσσει στοὺς ὑποδεέστερους ἀνρθώπους, νὰ ἀποτελεῖ ἐμπόδιο γιὰ τὴν εἴσοδο στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἐμπόδιο ποὺ ὁ ἴδιος δημιουργεῖ, ἀποκλείοντας τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὴ σωτηρία, παρὰ τὶς ἐκκλήσεις τοῦ πατέρα του.
• Σὲ ἐποχὲς ὅπου ἡ πατρικὴ ἐξουσία ἦταν ἀκόμα καὶ ζωῆς καὶ θανάτου στὰ παιδιά, τόσο ἡ ἀπόδοση στὸν ἄσωτο τοῦ μεριδίου τῆς περιουσίας, ὅσο καὶ ἡ ἐλεύθερη ἐπιλογὴ τοῦ πρεσβυτέρου νὰ μετάσχει στὴν πατρικὴ γιορτή, ἀποτελοῦν ἐκδήλωση τοῦ θείου δώρου τῆς ἐλευθερίας ἀπὸ τὸν Θεὸ-πατέρα.
• Στὸ τρίτο ἀνάγνωσμα τῆς ἑπόμενης Κυριακῆς, στὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως, ἔρχεται χωρὶς περιστροφὲς ἡ θεϊκὴ ἑτυμηγορία γιὰ τὴν ἀναλγησία πρὸς τὸν ἐλάχιστο πλησίον. Ἡ κατάκριση δὲν ἔρχεται γιὰ πράξη, ἀλλὰ γιὰ παράλειψη καὶ στάση ζωῆς: Τὴν ἀδιαφορία καὶ ἀναλγησία πρὸς τὸν ἐμπερίστατο ἀδελφό.
• Στὴν περικοπὴ τοῦ Ἀσώτου, ὁ Θεὸς ἱκετεύει τὸν ἀνάλγητο υἱὸ νὰ ἀποβάλει τὴν ἀναλγησία. Στὴν περικοπὴ τῆς Κρίσεως, μὲ παραστατικότητα ἀναδεικνύεται ποιὰ θὰ εἶναι ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ σὲ ὅποιον ἐπιλέξει νὰ κάνει τὴν ἀναλγησία καὶ τὴν ἀδιαφορία τρόπο ζωῆς καὶ δὲν ἀντιμετωπίσει τὸν ἐμπερίστατο καὶ ἐλάχιστο ἀδελφό του, ὅπως θὰ ἀντιμετώπιζε τὸν ἴδιο τὸ Θεό.
• Ἐξασφαλίζοντας τροφὴ στοὺς πεινασμένους καὶ στοὺς διψασμένους, συμπαράσταση στοὺς ἀσθενεῖς καὶ στοὺς φυλακισμένους, σεβασμὸ καὶ φιλοξενία στοὺς ξένους. Καὶ ὄχι μόνον ὑλική, ὑπὸ τὸν τύπο τῆς προσχηματικῆς ἐλεημοσύνης, ἀλλὰ καὶ πνευματική, μὲ τὴν ἰσότιμη ἀποδοχή τους, χωρὶς ἀπορρίψεις καὶ διακρίσεις.
• Ἡ ἀστοχριστιανικὴ ἐπιλεκτικὴ ἠθική, ἡ ὁποία ἐσχάτως ἐπιχειρεῖ νὰ ἐκφραστεῖ καὶ πολιτικά, ἀφοῦ εἰσπράττει ἀπόρριψη ἀπὸ τοὺς μέχρι τοῦδε πολιτικοὺς πάτρωνές της, ἀποτελεῖ χαρακτηριστικὴ συνέχεια τῆς φαρισαϊκῆς λογικῆς, αὐτοδικαιωνόμενη καὶ κλείνοντας τὰ μάτια στὴν κοινωνικὴ ἀδικία. Καὶ παραμένοντας πιστὴ στὶς ἐπιλογές, στὸ πολιτικὸ πλαίσιο καὶ στὸ κοινωνικὸ σύστημα τὸ ὁποῖο στηρίζει ἡ δεξιὰ παράταξη, τὴν ὁποία οὐδέποτε ἔχει ἐγκαταλείψει.
• Σὲ καιροὺς ποὺ ἡ πλεονεξία καὶ ἡ ἀναλγησία τείνουν νὰ γίνουν κυρίαρχες ἀξίες τῆς ἀτομοκρατούμενης κοινωνίας μας, καλούμαστε νὰ ἔχουμε συνεχῶς κατὰ νοῦ τὰ διδάγματα τῶν κρίσιμων αὐτῶν εὐαγγελικῶν περικοπῶν.

«Ὁ μὲν Ἡρώδης πολλάκις ἀκούσας τὰ περὶ Χριστοῦ διὰ τὴν ἔμφυτον αὐτοῦ κακίαν τὴν ὑπάρχουσαν ἀεὶ τοῖς τυράννοις καὶ τὸν τῦφον [ἀλαζονεία], ὑπερεώρα καὶ κατεφρόνει τῆς φήμης. Ὅτε δὲ λοιπὸν πάντες ἀκηκόασιν καὶ πρὸς τὴν διδασκαλίαν ἔδραμον καὶ πάντα φθόνον καὶ τῦφον ἡ τῶν πραγμάτων ἐνίκα ἐνέργεια, τότε ἀκούσας ἐφοβήθη λίαν λέγων.
μήποτε Ἰωάννης ἀνέστη, ὃν ἐγὼ ἀπεκεφάλισα. ψοφοδεὴς γὰρ ἡ μοχθηρία καὶ τοσοῦτον, ὡς καὶ τοὺς νεκροὺς δεδοικέναι…» Φωτίου τοῦ Μεγάλου, σχολιασμὸς στὸ Κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιο (ιδ’ 9-10).
• Ἔμφυτες ἡ κακία καὶ ἡ ἀλαζονεία στοὺς τυράννους, κατὰ τὸν Μέγα Φώτιο, ἡ μνήμη τοῦ ὁποίου τιμᾶται σήμερα.

• Μὲ ἀποτέλεσμα, λόγω τῶν χαρακτηριστικῶν αὐτῶν, ὁ Ἡρώδης νὰ καταφρονεῖ τὴ φήμη τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ.

• Μέχρι ποὺ φόβος τὸν κατέλαβε, λόγω τῆς παλλαϊκῆς ἀνταπόκρισης, μήπως ὁ Ἰωάννης τὸν ὁποῖο άποκεφάλισε, εἶχε ἀναστηθεῖ.

• Ἡ «ψοφοδεὴς μοχθηρία», ἡ θρασυδειλία, εἶναι καὶ αὐτὴ ἔμφυτο χαρακτηριστικὸ τῶν τυράννων, τὸ ὁποῖο ἐκδηλώνεται ὅταν φόβος τοὺς καταλαμβάνει. Φοβοῦνται ἀκόμα καὶ τοὺς νεκρούς. Πόσο μᾶλλον τὴ λαϊκὴ ὀργή.

Ἐκείνων τῆς γνώμης τὴν ψῆφον ἀνέμενεν…

• Ἀντίθετα, συνεχίζοντας τὸ σχολιασμὸ τοῦ εὐαγγελικοῦ κειμένου, ὁ ἅγιος τονίζει ὅτι ὁ Χριστὸς «… οὐκ αὐτὸς [ὁ ἴδιος] ἐβούλετο εἰπεῖν τὸ τῆς θεότητος ἀξίωμα, ἀλλ’ ἐκείνων τῆς γνώμης τὴν ψῆφον ἀνέμενεν. εἰ γὰρ εἶπεν αὐτοῖς. τίνα με λέγουσιν τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ, ὕποπτος ἂν ἦν αὐτῶν ἡ ἀπόκρισις λεγόντων σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, ὡς ἄρα ἀκολουθοῦντες τῇ φωνῇ τοῦ διδασκάλου τοῦτο εἶπον. ἐκείνου <δὲ> μηδὲν τοιοῦτον εἰπόντος καὶ ἐκείνων ἀποκρινομένων σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ τοῦ ζῶντος, ἐδείχθη καθαρῶς τοῦ οἰκείου εἶναι φρονήματος τὴν θαυμασίαν ἐκείνην ἀπόκρισιν».

• Ὁ Χριστὸς δὲν θέλησε νὰ ἐπιβάλει τὴν πίστη πρὸς Αὐτὸν ἐπικαλούμενος τὴ θεϊκή του ἰδιότητα, ἀλλὰ ἐλεύθερα καὶ μὲ δική τους προαίρεση καὶ ἐπιλογή, νὰ Τὸν ἀκολουθήσουν οἱ μαθητές του καὶ νὰ πιστέψουν σ’ Αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι.

Χριστιανικὴ 6 Φεβρουαρίου 2025. Στήλη Τὰ τοῦ Καίσαρος 

Ἰδιαίτερα σημαντικὸ τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς περασμένης Κυριακῆς, ὅπου στὴν «Πρὸς Κολασσαεῖς» ἐπιστολὴ τοῦ Παύλου καλοῦναι οἱ Χριστιανοὶ νὰ ἀπεκδυθοῦν τὸν «παλαιὸ ἄνθρωπο» μαζὶ μὲ τὶς πράξεις καὶ τὰ πάθη του καὶ νὰ ἐνδυθοῦν τὸν «νέο καὶ ἀνακαινούμενο» ἄνθρωπο, «είς ἐπίγνωσιν καὶ κατ’ εἰκόνα» τοῦ Δημιουργοῦ. Details

Ὁ ἱερομάρτυρας Μητροπολίτης Μόσχας καὶ πάσης Ρωσίας Φίλππος, κατὰ κόσμον Θεόδωρος Καλίτσεφ (1507-1569), ἔζησε στὰ χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ αἱμοσταγοῦς Τσάρου Ἰβὰν Δ’ τοῦ Τρομεροῦ. Καταγόμενος ἀπὸ οἰκογένεια εὐγενῶν, ἀπὸ νέος ἐκάρη μοναχὸς στὸ φημισμένο μοναστήρι τῶν Σαλαφκί στὴ Λευκὴ Θάλασσα. Στὴ συνέχεια, ἔγινε ἡγούμενος τῆς Μονῆς καὶ συνέβαλε στὴν μεγάλη ἀναγέννησή της, πνευματικὰ καὶ ὑλικά. Ὁ ἴδιος, ἐπιδιώκοντας τὴν ἄσκηση, ἀποσυρόταν συχνὰ σὲ ἕναν ἑρημότοπο ἔξω ἀπὸ τὸ μοναστήρι γιὰ νὰ προσευχηθεῖ, γνωστὸ σήμερα ὡς «ἔρημος Φιλίπποφ».
• Ὁ τσάρος Ἰβὰν Δ’, ὀ ἀποκαλούμενος «τρομερός», συμπαθοῦσε καὶ σεβόταν τὸν ἅγιο, ἀπὸ τότε ποὺ ἐπισκεπτόταν τὸ μοναστήρι του ἀπὸ μικρὸ παιδί. Πίστεψε ὅτι θὰ
τὸν εἶχε πνευματικὸ συμπαραστάτη καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ἀναλάβει ὡς προκαθήμενος τῆς  κκλησίας τῆς Ρωσίας, τότε Μητροπολίτης Μόσχας. Ὁ ἅγιος, καμμία πνευματικὴ ἐπαφὴ δὲν ἔνοιωθε μὲ τὸν Τσάρο καὶ γιὰ χρόνια ἀρνιόταν. Τελικὰ δέχθηκε καὶ χειροτονήθηκε Μητροπολίτης τὸ 1566.
• Εἶχαν συμφωνήσει με τὸν Τσάρο, ὁ καθένας νὰ διατηρεῖ τὶς ἀπόψεις του καὶ νὰ τὸν συμβουλεύει πνευματικά.
• Ὁ Ἰβὰν ὀ Τρομερὸς εἶχε ἱδρύσει μιὰ φοβερὴ μυστικὴ ὑπηρεσία, τὴν «Ὀπρίτσνινα», στὴν ὁποία εἶχε δώσει τὴ μορφὴ μοναστικῆς ἀδελφότητας. Φοροῦσαν ράσα, μετεῖχαν καθημερινὰ σὲ ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ δίνοντας ἔτσι «θεάρεστη» μορφὴ στὴν ἐξὸντωση τῶν (ὑποθετικῶν καὶ φανταστικῶν) ἐχθρῶν τοῦ Τσάρου, ὁ ὁποῖος ἐπιδίωκε νὰ περιβάλει μὲ ψεύτικη θρησκευτικὴ εὐλάβεια τὴν τυραννική του ἐξουσία.
• Γρήγορα ὁ Μητροπολίτης Φίλιππος διαπίστωσε ὄτι ἡ συνείδησή του δὲν τοῦ έπέτρεπε, ἀπλῶς νὰ συμβουλεύει καὶ νὰ μένει ἀπαθὴς στὴν ἐγκληματικὴ διακυβέρνηση.
• Σὲ προγενέστερο χρόνο, τὴν ψεύτικη «εὐλάβεια» τοῦ Τσάρου εἶχε καταγγείλει καὶ ὁ ἅγιος Βασίλειος ὁ Σαλός, προστάτης-ἅγιος τῆς Μόσχας, στὸν ὁποῖο εἶναι ἀφιερωμένος καὶ ὁ ἐμβληματικὸς ναὸς τῆς «Κόκκινης Πλατείας». Τοῦ πρόσφερε κρέας σὲ περίοδο νηστείας, λέγοντάς του ὅτι εἶχε ἤδη «καταλύσει», μὲ τόσο αἷμα ποὺ εἶχε χύσει δολοφονώντας.
• Στὶς 2 Μαρτίου 1568, τὴν Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, ὅταν ὁ Τσάρος μὲ τοὺς «Ὀπρίτσνικους» περιβεβλημένους τὸ μοναστικὸ ἔνδυμα μπῆκαν στὴν ἐκκλησία
τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ὁ Φίλιππος ἀρνήθηκε νὰ τοὺς εὐλογήσει καὶ ἀνοιχτὰ κτάγγειλε τὴν ἔκνομη δράση τους μπροστὰ στὸ ἐκκλησίασμα.
• «Μᾶς ἀντιστέκεσαι; Τώρα θα δοῦμε πόσο ἀντέχεις. Παραήμουν ἐπιεικὴς μαζί σου», ἀντέδρασε ὀργισμένα ὁ τύραννος, ὁ ὁποῖος ἐνέτεινε τὴν αἱματηρὴ καταστολή.
• Ἐπειδὴ ὡς «εὐλαβὴς» ἄνθρωπος ποὺ πίστευε ὅτι ἦταν, ἤθελε νὰ τηρήσει τὰ προσχήματα, ὁ Τσάρος σκηνοθέτησε στημένη δίκη ἀπὸ ἐλεγχόμενη «Δούμα» εύγενῶν. Τὸν κατηγόρησαν ἀκόμα καὶ γιὰ μαγεία. Ὁ Μητροπολίτης ἀρνήθηκε τὶς κατηγορίες καὶ μὲ θάρρος δήλωσε ὅτι εἶναι ἕτοιμος νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὴν ἀλήθεια.
• Τὸν καταδίκασαν σὲ ἰσόβια κάθειρξη, διότι τὸ μέγεθος τῆς ὑποκρισίας τους δὲν τοὺς ἔδινε τὸ σθένος νὰ τὸν καταδικάσουν σὲ θάνατο. Ὅπως καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, πρῶτα κρατήθηκε ἁλυσσοδεμένος σὲ κελιά. Τελικὰ τὸν σκότωσαν στὶς 23 Δεκεμβρίου τοῦ 1569.
• Ἡ μνήμη τοῦ ἱερομάρτυρα τιμᾶται σήμερα.
• Κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου ποὺ γιόρταζε προχτές, δὲν δίστασε νὰ καταγγείλει τὴν τυραννικὴ ἐξουσία τοῦ Ἰβὰν τοῦ Τρομεροῦ καὶ τοῦ «πρωτοσταλινικοῦ» μορφώματος τῆς Ὀπρίτσνινα.
• Αἰῶνες ἀργότερα, τὸ μονατήρι τῶν Σαλαφκί θὰ μεταβαλλόταν σὲ στρατόπεδο συγκέντρωσης γιὰ κληρικοὺς ἀπὸ τὴ σταλινικὴ ἐξουσία, ἡ ὁποία ἀντέγραψε τὶς μεθόδους τοῦ Τσάρου Ἰβάν, ποὺ χρησίμευε ὡς «πρότυπο» στὸ Στάλιν.
• Ἡ Ρωσία βασανίστηκε ἀπὸ ποικίλες τυραννίες. Καὶ ἀντίστοιχα καθαγιάστηκε ἀπὸ μάρτυρες

Χριστιανική 9 Ἰανουαρίου 2025. Ἂπὸ τὴ στήλη ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ