Το Συμβούλιο της Επικρατείας, με τις αποφάσεις 2260-2261/2025, αμφισβητεί κατά πόσον η Τράπεζα της Ελλάδος έχει το δικαίωμα να επιβάλει σε διευθυντικά στελέχη των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων (Servicers), τις αυστηρές κυρώσεις που προβλέπονται για τα στελέχη των Τραπεζών.
Με το σκεπτικό ότι οι Servicers, ως εταιρείες «ειδικού και αποκλειστικού σκοπού», περιορίζονται αυστηρά στη διαχείριση, την είσπραξη και τη διαπραγμάτευση δανείων. Κι ότι δεν δανείζουν δικά τους κεφάλαια διακινδυνεύοντας την ίδια τους την περιουσία, αλλά λειτουργούν ως ενδιάμεσοι διαχειριστές.
Συνεπώς, το Δικαστήριο εξέφρασε σοβαρές αμφιβολίες αν ορθώς περιλαμβάνονται στα χρηματοδοτικά ιδρύματα με βάση την ελληνική νομοθεσία, προκειμένου να διευκολύνεται η τιμωρία των στελεχών τους. Με προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) του Λουξεμβούργου, το ΣτΕ θέτει θέμα κατά πόσον η πρόβλεψη αυτή της ελληνικής νομοθεσίας είναι συμβατή με το λογιζόμενο ως υπέρτερο ευρωενωσιακό Δίκαιο.
Οι αποφάσεις εκδόθηκαν ύστερα από προσφυγή στελεχών εταιρείας σέρβισερς στο ΣτΕ, για την ακύρωση εξοντωτικών κυρώσεων που τους επιβλήθηκαν από την Επιτροπή Πιστωτικών και Ασφαλιστικών Θεμάτων της ΤτΕ. (Μεγάλα πρόστιμα, υποχρεωτική αντικατάσταση από το Διοικητικό Συμβούλιο, διετής αποκλεισμός από κάθε θέση σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.
Το θέμα είναι μείζον, με δεδομένο ότι οι σέρβισερς διαχειρίζονται τραπεζικά προϊόντα. Ακόμα κι αν δεν περιλαμβάνονται με τη στενή έννοια στα πιστωτικά ιδρύματα για μόνο το λόγο αυτό, ο Έλληνας νομοθέτης, είχε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά τη στοιχειώδη υποχρέωση να τους εξομοιώσει με αυτά. Ιδίως ως προς τη δέσμευσή τους από τον κώδικα τραπεζικής δεοντολογίας και το πλαίσιο των κυρώσεων. Πρόσφατα ο Άρειος Πάγος έχει δεχθεί και ότι μπορούν να κάνουν και το διάδικο στο Δικαστήριο, να παρίστανται, δηλαδή, οι ίδιοι αυτοπροσώπως και όχι ως εκπρόσωποι των “επενδυτών” (φαντς) που έχουν αγοράσει τα κόκκινα δάνεια. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο όφειλε να είχε δεχτεί ότι ακόμα κι αν δεν περιλαμβάνονται στα πιστωτικά ιδρύματα, οι “σέρβισερς” ως διαχειριζόμενοι τραπεζικά προϊόντα, εξομοιώνονται με αυτά ως προς την υποχρέωση αυστηρής τήρησης του Κώδικα Τραπεζικής Δεοντολογίας και τις υποχρεώσεις των στελεχών τους.
Με τη στάση του το ΣτΕ ανοίγει το δρόμο στην ακόμα μεγαλύτερη ασυδοσία των εταιριών αυτών και των στελεχών τους, αφού αν γίνει δεκτό ότι κακώς η ΤτΕ τους επέβαλε κυρώσεις, τους επιτρέπεται να λειτουργούν όπως τούς αρέσει, χωρίς εποπτεύουσα αρχή. Αυτή είναι άραγε η πρόβλεψη του ευρωενωσιακού δικαίου;
