• Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΩΣ ΠΡΟΣΚΑΙΡΗΣ ΚΟΙΜΗΣΗΣ

Γιορτάζουμε τὸν θάνατο ὡς πρόσκαιρη κοίμηση. Τὸν γιορτάζουμε ὄχι ὡς κάθοδο στὸν ἅδη, ἀλλὰ ὡς ἄνοδο στὸν οὐρανό. Καὶ ὅλοι μας ἔχουμε τὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ νὰ ζήσουμε ὡς κοίμηση τὸν θάνατο· δωρεὰ πού πρώτη δέχθηκε ἡ Παναγία μὲ τὴν πρόθυμη αὐτοπροσφορά της στὴν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸν Εὐαγγελισμό, νὰ δεχθεῖ νὰ γεννηθεῖ ἀπὸ αὐτὴν ὁ Χριστός: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμα σου» (Λουκ. 1, 38). Καὶ μὲ τὴν ἀπόλυτη αὐτὴ ὑπακοή της ἡ Παναγία ἔκανε προσιτὴ σὲ ὅλους μας τὴν δωρεὰ τῆς νίκης ἐναντίον τοῦ θανάτου.

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης. (1935).  Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ.Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Λογικὴ Λατρεία»,  ἔκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας

——————————–

  Μὴ στοχασθῆτε ἐδῶ κάτω τὰ θλιβερὰ ἐκεῖνα σύμβολα τοῦ θανάτου· ἐκεῖ, δηλαδή, ὁπού φαίνεται ἕνα σῶμα νεκρὸν ἁπλωμένον ἐπάνω εἰς ἕνα κράββατον, κηδευόμενον σεπτῶς παρὰ τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων, παραδόξως συνηγμένων ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς. Εἰς τὴν ἁγιωτάτην Παρθένον ὅλα ἐστάθησαν ὑπὲρ ἄνθρωπον· εἰς τοῦτο μόνον ἔδειξε πὼς ἦτον φύσεως ἀνθρωπίνης, διατὶ σήμερον φαίνεται, πὼς εἶναι φύσεως θνητῆς· ἀλλὰ καὶ εἰς τοῦτο ἐφάνησαν τὰ προνόμια τῆς θείας χάριτος· διατί, καθὼς ὅταν ἡ πανάμωμος Μαρία συνέλαβεν, ἡ σύλληψις ἐστάθη ἄσπορος, καὶ ὅταν ἐγέννησεν, ἡ κύησις ἐστάθη ἀδιάφθορος,ἔτζι ὅταν ἀπέθανεν, ἡ νέκρωσις ἐστάθη ἀθάνατος.

Δὲν εἶναι θάνατος, ὄχι, ἐτοῦτος, ὡσὰν ἐκεῖνος ὁ τύραννος τοῦ γένους μας, ὁ υἱὸς τῆς κατάρας καὶ πατὴρ φθορᾶς, ὁπού εἰς τὸ σκοτεινόν του βασίλειον κρατεῖ αἰχμάλωτον τοῦ Ἀδὰμ τὴν κληρονομίαν. Αὐτὸς εἶναι ἢ ἕνας γλυκὺς ὕπνος, μὲ τὸν ὁποῖον θέλησε ἡ πάναγνος Δέσποινα ὡσὰν νὰ ἀναπαυθῆ ὀλίγον εἰς τὸ πέρας τῆς ἐπικήρου ταύτης ζωῆς, διὰ νὰ ἀρχίση τὴν ὁδὸν ἐκείνης τῆς ἀκηράτου· ἢ μία θαυμαστὴ ἔκστασις θείου ἔρωτος, εἰς τὴν ὁποίαν, ἡ μὲν μακαριωτάτη ἐκείνη ψυχὴ σπεύδουσα τὸ ὀγληγορώτερον νὰ φθάση πρὸς τὸν ἠγαπημένον θεῖον Υἱόν, ἄφησε δι’ ὀλίγον τὸ ὁμοδίαιτον σῶμα· καὶ τοῦτο ὁμοίως αἱρόμενον ὑπὸ χερουβικοῦ ἅρματος ἠκολούθησε τὸν αὐτὸν δρόμον καὶ ἀνέβη δεδοξασμένον εἰς οὐρανούς.

Ἠλίας Μηνιάτης.  « Λόγος εἰς τὴν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου. Ἑρμηνεία εἰς το πρῶτον Κανόνα τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως ». (Ληξούρι 1669 – Πάτρα 1714). Ὁ σημαντικότερος ἐκκλησιαστικὸς ρήτορας τῆς Τουρκοκρατίας-ἐπίσκοπος Κερνίτσης καὶ Καλαβρύτων κατὰ τὰ τρία τελευταῖα ἔτη της ζωῆς του.

———————-

Ἡ θεώρηση τοῦ θανάτου ὡς κοιμήσεως ἢ ὡς φαινομένου πού μεταφέρει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν παροῦσα πραγματικότητα στὴν μέλλουσα, ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωὴ σὲ μιὰν ἄλλη ζωή, καὶ μάλιστα σὲ μιὰ ζωὴ ἀνώτερη καὶ πιὸ ἀληθινή, ὅπως πιστεύει ἀκράδαντα καὶ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας…..Εἶναι ἡ ἐμπειρία τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης. (…)

Μὲ τὴν ἀγάπη ἀνασταίνουμε τούς ἄλλους μέσα μας, ἔστω καὶ ἂν αὐτοὶ ἔχουν ἀπὸ καιρὸ πεθάνει. Ὅπως καὶ αὐτοὶ πού μᾶς ἀγαποῦν μᾶς ἔχουν μέσα τους ζωντανοὺς ὄχι μόνο πρὶν ἀλλὰ καὶ μετὰ τὸν θάνατό μας.

Ἡ γιορτὴ λοιπὸν τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας εἶναι γιορτὴ τῆς ἀναστάσεώς της καὶ προάγγελός τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Καὶ δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ λαὸς μας χαρακτηρίζει τὴν σημερινὴ γιορτὴ ὡς «καλοκαιρινὸ Πάσχα». Μὲ τὸ «ἀνοιξιάτικο Πάσχα» γιορτάζουμε τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τὴν νίκη του ἐναντίον τοῦ θανάτου, πού ἄνοιξε στὸν κόσμο τὴν ὁδὸ γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.

Μὲ τὸ «καλοκαιρινὸ Πάσχα» γιορτάζουμε τὴν πορεία τῆς Μητέρας τοῦ Χριστοῦ μας, τῆς Παναγίας, ἐπάνω στὴν ὁδὸ πού ἄνοιξε ὁ Υἱός της, ὁ Χριστός, γι’ αὐτὴν καὶ γιὰ ὁλόκληρο τὸν κόσμο.

Μὲ τὸ ἀνοιξιάτικο καὶ τὸ καλοκαιρινὸ Πάσχα θεμελιώνεται καὶ ὑποδηλώνεται στὸν κάθε Χριστιανὸ τὸ αἰώνιο Πάσχα, ἡ αἰώνια ἀνάσταση, πού προσφέρεται στὸν καθένα καὶ μπορεῖ νὰ βιωθεῖ ἀπὸ τὸν καθένα ὄχι μόνο ὡς προσδοκία, ἀλλὰ καὶ ὡς καθημερινὴ ἐμπειρία ζωῆς, ὡς ἐμπειρία ἀγάπης. Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης (ὅ.π.)

ΠΗΓΗ: Ἱστοσελίδα Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα

————————————————

“Ἐκ τῆς γυναικὸς πηγάζει τὰ κρείττω…”

«Ἡ θέση τῆς Θεοτόκου στὴν Ἐκκλησία μας εἶναι μετὰ τὴν ἁγία Τριάδα. Εἶναι πάνω ἀπ’ ὅλες τὶς ἁγίας καὶ γι’ αὐτὸ ὀνομάζεται Παναγία. Εἶναι ἡ δεσπόζουσα γυναικεία φυσιογνωμία στοὺς ναούς, τὰ προσκυνητάρια, τὰ εἰκονοστάσια καὶ τὶς εἰκόνες.»
• «Ἡ Ὀρθόδοξη ἁγία μητέρα μας Ἐκκλησία ἀκολουθοῦσα πιστὰ τὴ μέση καὶ διακριτικὴ ἀγιοπατερικὴ ὁδό, δὲν θεοποιεῖ τὴν Θεοτόκο, μὲ
τὴν ἄκρατη μαριολογία τῶν Καθολικῶν, οὔτε τὴν ἀγνοεῖ, ὅπως οἱ πολλὲς προτεσταντικὲς παραφυάδες. Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ καὶ γεραίρει τὴ Θεοτόκο ἀξιόχρεα, ὡς μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ γέφυρα τῆς σωτηρίας μας, καλὴ πρέσβειρα καὶ μεσίτρια, ὡς ἔχουσα «μητρικὴ παρρησία» πρὸς τὸν Υἱό της καὶ τὴν ἐγκωμιάζει πρεπόντως ὡς «τιμιωτέρα τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν  Σεραφείμ».». (+Μοναχοῦ Μωϋσέως ἁγιορείτου. «Ἡ Ἀθωνίτισσα Θεοτόκος», σελ. 108)
• Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Παναγία εἶναι γέφυρα τῆς σωτηρίας μας, ἀφοῦ μέσω αὐτῆς ἐνανθρώπισε ὁ Θεός, ἔδωσε τὸ δικαίωμα στὴν Κασσιανὴ νὰ ἀντιμιλήσει στὸν αὐτοκράτορα Θεόφιλο, ὅταν τῆς εἶπε «ἐκ τῆς γυναικὸς πηγάζει τὰ χείρω», ὑπονοώντας τὶς εὐθύνες τῆς Εὔας γιὰ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα. Τοῦ ἀπάντησε: «ἐκ τῆς γυναικὸς πηγάζει τὰ κρείττω (καλύτερα)», ἐννοώντας τὴν Παναγία ὡς μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ «αὐθάδεια» αὐτὴ τῆς στοίχισε τὴν ἀπόρριψη ὡς συζύγου τοῦ αὐτοκράτορα.
• Ἡ γιορτὴ τῆς Κοίμησης τῆς Θεοτόκου λογίζεται τὸ «Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ».
• Ἀκόμα καὶ μὲ τὰ δεδομένα τοῦ ὀρθόδοξου κόσμου, ἡ τιμὴ ποὺ ἀποδίδεται στὴν Παναγία στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἰδιαίτερα ἔντονη, στὰ βήματα μιᾶς ἄσβεστης παράδοσης ποὺ κρατᾶ ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ ἀνατολικοῦ ρωμαϊκοῦ Κράτους.
• Σὲ βαθμὸ ποὺ «σκανδαλίστηκε» ὁ ἀμερικανὸς φιλέλληνας Σάμουελ Γκρίντλι Χάου, βλέποντας περισσότερες εἰκόνες τῆς Παναγίας ἀπ’ αὐτὲς τοῦ Χριστοῦ. Ὡς διαμαρτυρόμενος, δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιληφθεῖ τὴ διαφορὰ τῆς τιμῆς ἀπὸ τὴ λατρεία.
• Στὴν προκειμένη περίπτωση, ἐνδιαφέρον εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῶ γιὰ τὰ μέτρα τῆς ἐποχῆς ἦταν ἄνθρωπος ἐξαιρετικὰ προοδευτικός, ἀπὸ τοὺς πρωτεργάτες τοῦ κινήματος κατὰ τῆς Δουλείας, δὲν πίστευε ἰδιαίτερα στὴν ἰσότητα τῶν δύο φύλων, κάτι ποὺ τὸν ἔφερε σὲ
σύγκρουση μὲ τὴ σύζιγό του Τζούλια, ἡ ὁποία ἐπιθυμοῦσε, πέρα ἀπὸ σύζυγος καὶ μητέρα, νὰ ἔχει τὴ δική της κοινωνικὴ καὶ ἐπαγγελματικὴ δραστηριότητα.

“Χριστιανική” 4.8.2022. Στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”