Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ύφεση θα κυριαρχήσει στις οικονομίες της Ε.Ε. και της Μεγάλης Βρετανίας το 2020, ως αποτέλεσμα της πανδημίας του κορωνοϊού.  Η Ελλάδα φέρεται ότι θα είναι η περισσότερο πληττόμενη, με συρρίκνωση του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος κατά 9,7%., ενώ η εκτός Ευρωζώνης Πολωνία θα έχει τη μικρότερη ύφεση με 4,3 %. Η Κύπρος προβλέπεται να τα πάει καλύτερα σε σχέση με την Ελλάδα, με ύφεση 7,4%.  

Η Ιταλία και η Ισπανία, που έχουν πληγεί περισσότερο από την πανδημία, εμφανίζονται αμέσως πιο κάτω από την Ελλάδα.

Από τις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες-μέλη της Ε.Ε., προβλέπεται η Ρουμανία να έχει ύφεση 6% και η Βουλγαρία 7,2%.

Ο μέσος όρος της ύφεσης στην Ε.Ε. προβλέπεται στο 7,4%, έναντι πρόβλεψης ανάκαμψης 1,2% πριν ξεσπάσει η πανδημία. Η ύφεση που προκλήθηκε από την κρίση του 2008 ήταν 4,5% κατά μέσον όρο στην Ε.Ε. για το έτος 2009.

Πηγή: fr.statista.com  

Σε συμβιβασμό, ευνοϊκό για τη Γερμανία και τους συμμάχους της, κατέληξε η άτυπη συνεδρίαση των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (“Γιούρογκρουπ”), αφού απόφαση για έκδοση ευρω-ομολόγου δεν λήφθηκε. Σε κάθε περίπτωση, οι αποφάσεις δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες για την αντιμετώπιση της κρίσης και πολλά παραπέμφθηκαν στην επικείμενη συνάντηση κορυφής των ηγετών των κρατών- μελών. 

Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν εμφανίζεται να έχει συμφωνηθεί  “χρηματοδοτικό πακέτο” 500 δισεκατομμυρίων ευρώ για την κρίση που έχει προκαλέσει η πανδημία:  200 δισεκατομμύρια από τον ESM, 200 δισεκατομμύρια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και 100 δισεκατομμύρια από τον κοινοτικό προϋπολογισμό.

Το μόνο σίγουρο κονδύλι είναι η χρηματοδότηση από τον ESM μέχρι το 2% του ΑΕΠ κάθε χώρας, υπολογιζόμενη συνολικά σε 200 δισεκατομμύρια ευρώ περίπου. Από αυτά τα κονδύλια:

-Οι δαπάνες για υγειονομικά θέματα θα αποδίδονται χωρίς όρους

-Οι δαπάνες που αφορούν την αποκατάσταση των “παράπλευρων απωλειών” της οικονομίας σε άλλους τομείς, θα αποδίδονται με όρους Μνημονίων.

Το Ταμείο Εγγυήσεων της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων  δεν έχει καν στηθεί. Περιορίζεται σε 25 δισ ευρώ και με τη μόχλευση προβλέπονται εγγυήσεις δανείων μικρομεσαίων επιχειρήσεων που υποτίθεται ότι θα φτάσουν τα 200 δις

Το κονδύλιο των 100 δισ από τον κοινοτικό προϋπολογισμό, προορίζεται για τη χρηματοδότηση μειωμένων ωραρίων εργαζομένων, προς αποτροπή των μαζικών απολύσεων. Προϋποθέτει εγγυήσεις 25 δις ευρώ από τα ίδια τα κράτη-μέλη, οι οποίες πρέπει να αναζητηθούν και να εξευρεθούν, ώστε να λειτουργήσει.

Η γαλλική πρόταση για συμπληρωματικό ταμείο στήριξης 500 δισεκατομμυρίων ευρώ που υποκαθιστά τα ευρω- ομόλογα, αλλά και η ιταλική για την έκδοση ευρω-ομολόγων,παραπέμπονται στην συνάντηση κορυφής.

Αναδεικνύονται στη χειρότερη μορφή τους οι παθογένειες ενός υπερεθνικού μορφώματος, το οποίο έχει δομηθεί στη βάση της διευκόλυνσης του “ελεύθερου ανταγωνισμού”. Η αρχή αυτή, που ήδη προβλέπεται από τη συνθήκη της Ρώμης, αποτελεί “τα άγια των αγίων” για το νεοφιλελεύθερο ιερατείο, το οποίο επιστρατεύει όση αναλγησία απαιτείται για να την υπηρετήσει. Μία προτεραιότητα, που βάζει τα οικονομικά συμφέροντα πάνω απ’ όλα και σε καμμία περίπτωση δεν κάμπτεται από την προσχηματική επίκληση της αρχής της αλληλεγγύη των κρατών-μελών. Όπως κατέδειξε η σφαγιαστική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα, και επιβεβαιώνεται σήμερα εν μέσω πανδημίας, η κατ’ ευφημισμόν “αλληλεγγύη” προσφέρεται με αντάλλαγμα καταθλιπτικά μνημόνια.

Η έκδοση ευρω-ομολόγων σε καμμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι οι ευρωστότεροι θα πληρώσουν για τους πιο αδύναμους. Το μόνο που απαιτείται είναι η εγγύηση της Ε.Ε. στο σύνολό της, για να μπορέσουν όσοι έχουν ανάγκη να δανειστούν φτηνά. Κάτι που απορρίπτουν οι ισχυροί, που έγιναν ισχυρότεροι επωφελούμενοι από την ευνοϊκή γι’  αυτούς δομή της Ευρωζώνης.

“Κλειδί” για την επικράτηση των γερμανικών απόψεων, ήταν και πάλι η ενδοτικότητα της Γαλλίας του Εμμανουέλ Μακρόν, η οποία προς βλάβη της οικονομίας της, παραμένει δεμένη στο άρμα του Βερολίνου.

Αν τελικά ο Κόντε και ο Μακρόν υποταχθούν, οι καταστρεπτικές συνέπειες της κρίσης θα ανοίξουν το δρόμο της εξουσίας στον Σαλβίνι και στη Λεπέν.

Αδιέξοδο και ρήξη στο λεγόμενο “Γιούρογκρουπ”, ανάμεσα στις χώρες του Νότου με ἐπικεφαλής την Ιταλία και σ’ αυτές του Βορρά με επικεφαλής της Ολλανδία, για τον τρόπο αντιμετώπισης της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης που προκαλεί η πανδημία του κοροναϊού. Οι χώρες του Νότου, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, ζητούν να υπάρξουν νέα εργαλεία αντιμετώπισης της της πανδημίας σε σχέση με τα υπάρχοντα που κρίνονται ανεπαρκή. Οι χώρες του Βορρά οχυρώνονται πίσω από το υπάρχον πλαίσιο, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, το οποίο έχει οικοδομηθεί στη βάση της εξυπηρέτησης συνθηκών απρόσκοπτου ελεύθερου “ανταγωνισμού” και όχι της αλληλεγγύης, που εκ των πραγμάτων δεν είναι κεντρικός σκοπός του υπάρχοντος μορφώματος.   

Η Ιταλία και οι νότιες χώρες επιδιώκουν την “αμοιβαιοποίηση” του χρέους με την έκδοση “ευρω-ομολόγων”, που απορρίπτει ο Βορράς και οριστική αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής χωρίς όρους.

Οἱ βόρειες, ακόμα και αν δεχτούν κάποιας μορφής βοήθεια, επιδιώκουν αυτή να εξαρτηθεί από καταθλιπτικά μνημόνια.

Εκτός από τα “ευρω-ομόλογα”, υπάρχει η εναλλακτική γαλλική πρόταση δημιουργίας Ταμείου Αλληλεγγύης, όπως και άλλες προτάσεις για επιπλέον εγγυήσεις και πιστώσεις, χωρίς να καταφέρνουν οι Υπουργοί, που συνεδρίαζαν όλη νύχτα, να συμφωνήσουν.  Η συνεδρίαση επαναλαμβάνεται την Πέμπτη. Ο Γάλλος υπουργός Μπρυνό Λεμέρ φέρεται να είπε σε κάποια φάση:  «Ντροπή σας, ντροπή στην Ευρώπη. Σταματήστε αυτό το τσίρκο τώρα».

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε δήλωσε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα “Μπιλντ”: 

«Πρέπει να αναπτύξουμε χρηματοπιστωτικά εργαλεία και να αποκτήσουμε ικανότητες αντίδρασης. Δεν ζητάμε από την Γερμανία και την Ολλανδία να υποχρεωθούν να πληρώσουν τα χρέη μας. Ζητάμε την χαλάρωση των δημοσιονομικών κανόνων. Διαφορετικά θα πρέπει να ξεγράψουμε την Ευρώπη και ο καθένας θα κάνει αυτό που νομίζει σωστό. Μια ταχεία ανάκαμψη είναι θετική για όλους».

Μένει να φανεί αν ο Κόντε θα μπορέσει να επιβάλει τη θέση του, ή θα συμβιβαστεί ταπεινωτικά.

Ἡ διαφαινόμενη χρεωκοπία τῆς “Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης” ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῶν συνεπειῶν τῆς πανδημίας τοῦ “κοροναϊοῦ”, ἀναδεικνύει τὴν πραγματικότητα ὅτι τὸ σημερινὸ ὑπερεθνικὸ μόρφωμα, ἐνῶ ὑποκαθιστᾶ καὶ περιορίζει τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία τῶν κρατῶν-μελῶν, δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς ἀνάγκες ποὺ πρέπει νὰ καλύπτει ἡ ἐπιβαλλόμενη διεθνὴς συνεργασία καὶ ἀλληλεγγύη τῶν λαῶν.   

Γράφει σχετικά, σὲ ἄρθρο μὲ τίτλο “Φτἀνει πιὰ μὲ τὸ ἀστεῖο τῆς Ε.Ε.” ὀ διεθνολόγος καὶ δημοσιογράφος Δημήτρης Ἀπόκης:

 “Η σημερινή ΕΕ, είναι όχι απλά ανεπαρκής, αλλά ανύπαρκτη και απλά δεν μπορεί να υπηρετήσει τις ανάγκες των κοινωνιών της Ευρώπης, ειδικά στη μετά Covid19 εποχή. Αυτό το αστείο πρέπει ή να περιοριστεί σε μια σοβαρή όχι δικτατορική ένωση ελεύθερου εμπορίου και συνεργασίας στην οικονομία ή να διαλυθεί για να μπορέσουν οι χώρες και οι λαοί τους να ανακτήσουν την εθνική τους αξιοπρέπεια και την εθνική τους κυριαρχία.”

Τὸ 9ο Συνέδριο τῆς ΧΔ πέρσι τὸν Φεβρουάριο εἶχε ἐκτιμήσει, μεταξὺ ἄλλων, ὅτι “ Τὸ ὅραμά μας εἶναι μιὰ νέα μορφὴ πανευρωπαϊκῆς συνεργασίας στὴ θέση τῆς σημερινῆς Ε.Ε. ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικὸ ἕως τὰ Οὐράλια, στὴ βάση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς διεθνοῦς ἀλληλεγγύης τῶν λαῶν.”

Μιὰ συνεργασία, ποὺ οὔτε θὰ καταργεῖ, οὔτε θὰ ὑποκαθιστᾶ τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία, ἀλλὰ θὰ τὴ συμπληρώνει: Γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση θεμάτων ποὺ ἀπαιτοῦν διεθνῆ συνεργασία καὶ δὲν μπορεῖ μιὰ χώρα μόνη της νὰ ἀντιμετωπίσει, ὅπως ἡ τωρινὴ πανδημία. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλα οὐσιαστικὰ ἀντικείμενα μιᾶς νέας μορφῆς πανευρωπαϊκῆς συνεργασίας, ποὺ δὲν χρειάζονται τὴν ὕπαρξη τῆς Ε.Ε. καὶ τοῦ “ζουρλομανδύα” τοῦ Εὐρώ. Ποὺ καὶ τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία καταργοῦν καὶ τὴν ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια βάναυσα προσβάλλουν.

“Η στάθμιση των πλεονεκτημάτων, των ευκαιριών και των κινδύνων” πρέπει να είναι η βάση για οποιαδήποτε συζήτηση σε σχέση με την υιοθέτηση του Ευρώ, έχει δηλώσει στη πολωνική Βουλή (“Σέιμ”) ο υφυπουργός οικονομικών Λέσεκ Σκίμπα τον Απρίλιο του 2018. Διευκρινίζοντας σαφώς ότι “Η Πολωνία θα έπρεπε να εισέλθει στην Ευρωζώνη, όχι όμως προς το παρόν”. 

Καμμία τέτοια συζήτηση δεν έγινε στην Ελλάδα, ούτε καν λήφθηκε υπόψη αν η χώρα πληρούσε τις απαραίτητες προϋποθέσεις. επί Κυβερνήσεων Σημίτη στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Η ένταξη στο Ευρώ είχε θεωρηθεί μονόδρομος χωρίς προϋποθέσεις. Έτσι, η περίοδος της ένταξης στην Ευρωζώνη ξεκίνησε με εντυπωσιακά αποτελέσματα, τα οποία αποδείχθηκαν εξίσου εντυπωσιακή “φούσκα”.

Η Πολωνία επωφελήθηκε όχι μόνον από τα ευρωπαϊκά κονδύλια, αλλά και τις μετακινήσεις βιομηχανιών από τη Δυτική Ευρώπη, προσφέροντας φθηνότερη εργασία. Όπως και από την ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων και τα εμβάσματα που στέλνουν. Έτσι, πετυχαίνει ρυθμούς ανάπτυξης 4-5%, με αποτέλεσμα να έχει περιθώρια να εφαρμόζει κοινωνική πολιτική. Μένοντας εκτός Ευρωζώνης, ΄μεγιστοποιεί τα οφέλη από αυτήν.  Ο πληθωρισμός κυμαίνεται στο 3,5%, η ανεργία στο 3% και το δημόσιο χρέος στο 50% του ΑΕΠ.

Το 2017, σε αντίθεση με όσα επιβάλλονται στην Ε.Ε. και στην Ευρωζώνη, μείωσε τα όρια ηλικίας της συνταξιοδότησης από το 67ο έτος για όλους, στο 65ο για τους άνδρες και το 60ό για τις γυναίκες. Ο κατώτερος μισθός στην Πολωνία ήταν 158 ευρώ το 1999 και ήδη έχει φτάσει τα 523 τον Ιούλιο του 2019, μετά την τελευταία αύξηση κατά 7,1%, ανταγωνιζόμενος αυτόν της Ελλάδας και ξεπερνώντας τον, αν υπολογιστεί η αγοραστική δύναμη.

Η πολωνική κυβέρνηση προβάλλεται ως “υπερσυντηρητική” από τα ΜΜΕ. Όμως, δεν κατέφυγε στη σώρευση πλεονασμάτων, αλλά πήρε μέτρα στην κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης, σε αντίθεση με τους Γερμανούς Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες, που ακολουθούν πολιτική σώρευσης πλούτου χωρίς να τον ανακατανέμουν στο Λαό.

Θα μπορούσε να αντικρούσει κανείς ότι σε μεγάλο βαθμό, η Πολωνία έχει επωφεληθεί από το κλείσιμο βιομηχανιών στη Δυτική Ευρώπη και τη μετεγκατάστασή τους στο έδαφός της. Τούτο δεν συνιστά αναδιανομή του πλούτου εις βάρος των ισχυρών, αλλά όφελος και πλουτισμό από την ανεργία και την σταδιακή εξαθλίωση των εργαζομένων της πρώην Δυτικής Ευρώπης. Που βλέπουν κατακτήσεις δεκαετιών να εξανεμίζονται εξαιτίας της προσφοράς φθηνής εργασίας στις πρώην ανατολικές χώρες.

Αν, όμως οι πολωνικές κυβερνήσεις ορθώς επωφελούνται από την Ε.Ε. με βάση το εθνικό συμφέρον της ΄χώρας τους, είναι αξιοκατάκριτες όταν ενσυνείδητα συντελούν στην άδικη επιβάρυνση άλλων λαών. Για το μεταναστευτικό- προσφυγικό ο λόγος και με την άρνησή τους να αναλάβουν ακόμα και ελάχιστο από το βάρος που σηκώνουν οι χώρες υποδοχής και διέλευσης των προσφυγικών./μεταναστευτικών ροών. Χώρες που – όπως η Ελλάδα-  δεν αποτελούν τον τελικό προορισμό όλων αυτών των ανθρώπων.

Ήδη, οι σχέσεις Πολωνίας -Ε.Ε. περνάνε κρίση, εξαιτίας θεσμικών αλλαγών που πραγματοποίησε η Πολωνία, με τις οποίες διαφωνεί η Ε.Ε.