• Ἡ εἰσήγηση τοῦ Προέδρου τῆς ΧΔ στὴν Κεντρικὴ Ἐπιτροπή

Ὅταν ξεκίνησε ἡ Χριστιανικὴ Δημοκρατία τὸν ἀγώνα της τὸ 1953, λίγα χρόνια μετὰ τὸν 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο μαινόταν ὁ Ψυχρὸς Πόλεμος ποὺ τὸν διαδέχθηκε, καὶ κυριαρχοῦσε ὁ διπολισμὸς ἀνάμεσα στὸν ἀστισμὸ καὶ στὸν μαρξισμό. Ἡ μαρξιστικὴ ἰδεολογία εἶχε ἀναπτυχθεῖ ὡς ἀπόπειρα ἀντίδρασης στὴν κοινωνικὴ ἀδικία, ἡ ὁποία ἐπικρατοῦσε στὸ καθεστὼς τοῦ οἰκονομικοῦ φιλελευθερισμοῦ τοῦ 18ου καὶ τοῦ 19ου αἰώνα. Μιὰ ἀντίδραση σὲ ὑλιστικὴ βάση καὶ γι’ αὐτὸ ἀπρόσφορη στὸ νὰ ὁδηγήσει σὲ μιὰ κοινωνία ἐλεύθερη καὶ δίκαιη.
Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ κατέρρευσαν τὴ δεκαετία τοῦ 1980 τὰ καθεστῶτα τοῦ λεγόμενου «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ», τὰ ὁποῖα ἦταν ταξικὲς δικτατορίες τῆς γραφειοκρατίας τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, μιᾶς προνομιούχου ἄρχουσας τάξης ποὺ κυβερνοῦσε καὶ νεμόταν τὰ μέσα παραγωγῆς στὸ ὄνομα τοῦ «προλεταριάτου».
Τὴν ἴδια δεκαετία ὁ οἰκονομικὸς φιλελευθερισμὸς ἀντεπιτέθηκε, ὡς «νεοφιλελευθερισμὸς» καὶ παγκοσμιοποίηση, μὲ στόχο τὴν ἀπαξίωση τῆς ἐργασίας, τὸν ἀφανισμὸ τῶν μικρῶν καὶ μεσαίων ἐπιχειρήσεων, τὸ ξήλωμα τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καὶ τὴν ἀσυδοσία τῶν κερδοσκόπων στὸ ὄνομα τῆς «ἐλεύθερης ἀγορᾶς».
Τὸ παραδοσιακὸ πολιτικὸ σύστημα δεξιᾶς καὶ ἀριστερᾶς, ἤδη ἔχει τεθεῖ στὴν ὑπηρεσία τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας, μεταλλασσόμενο σταδιακὰ σὲ «ἀκραῖο κέντρο».Μὲ τὴν ἀπαξίωση καὶ διάλυση τοῦ κονωνικοῦ κράτους, τὴν ἰδιωτικοποίηση τῶν κοινωφελῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τὴν παράδοσή τους στὸ παρασιτικὸ κερδοσκοπικὸ κεφάλαιο, τὴν ἐγκαθίδρυση καθεστῶτος ὅλο καὶ μεγαλύτερης ἀσυδοσίας ὑπὲρ τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας καὶ τοῦ τραπεζικοῦ κεφαλαίου, στὸ ὀνομα τῆς «ἐλεύθερης ἀγορᾶς».
Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, μεγάλες ὁμάδες τοῦ πληθυσμοῦ ποὺ τέθηκαν στὸ περιθώριο τῆς κοινωνίας ἔμειναν ἀκάλυπτες πολιτικὰ καὶ στράφηκαν σὲ μιὰ ριζοσπαστικὴ δεξιὰ νέου τύπου. Ἡ νεοεμφανιζόμενη αὐτὴ τάση ἐμφανίστηκε νὰ εἶναι ἀντίθετη μὲ τὴν ἀναλγησία τοῦ «ἀκραίου κέντρου» καὶ τὶς πολιτικὲς ἐπιλογές του, ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἐξαθλίωση τοὺς ὑποστηρικτές της.
Ταυτόχρονα, αὐτοαναγορεύτηκε κήρυκας ἀξιῶν ὅπως ὁ πατριωτισμός, ἡ πίστη, ὁ σεβασμὸς στὴν παράδοση, τὶς ὁποῖες οἱ συστημικὲς πολιτικὲς δυνάμεις ἔχουν ἐγκαταλείψει.
Χαρακτηριστικὰ παραδείγματα:
Ὁ «Τραμπισμὸς» στὶς ΗΠΑ. Ὁ ἀντιπρόεδρος Τζέι Ντὶ Βὰνς προέρχεται ἀπὸ περιοχὲς ποὺ ψήφιζαν παραδοσιακὰ Δημοκρατικὸ Κόμμα, ἀλλὰ σταδιακὰ ἀποβιομηχανοποιήθηκαν καὶ ἐξαθλιώθηκαν λόγω τῆς παγκοσμιοποίησης. Στηρίζεται καὶ ἀπὸ ἀκροδεξιοὺς Προτεστάντες ποὺ ἀντιδροῦν στὸν δικαιωματισμὸ καὶ στὴν «γουὼκ ἀτζέντα».
Ὁ «Ἐθνικὸς Συναγερμὸς» τῆς Μαρὶν Λεπὲν στὴ Γαλλία. Χῶρος γιὰ καιρὸ στὸ περιθώριο τῆς πολιτικῆς ζωῆς, ἐπειδὴ κατάγεται πολιτικὰ ἀπὸ ἀκροδεξιὲς δυνάμεις ποὺ εἴτε συνεργάστηκαν μὲ τὴ γερμανικὴ κατοχή, εἴτε εἶναι νοσταλγοὶ τῆς ἀποικιοκρατίας στὴν Ἀλγερία. Ἔχει ἐξελιχθεῖ σὲ κόμμα τῆς λαϊκιστικῆς Δεξιᾶς καὶ ἀντλεῖ ψήφους ἀπὸ τὰ θύματα τῆς καταστρεπτικῆς πολιτικῆς τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ εὐρώ.
Τὰ «Ἀδέλφια τῆς Ἰταλίας» τῆς ἤδη Πρωθυπουργοῦ Τζόρτζια Μελόνι. Ἐπίγονοι τοῦ νεοφασιστικοῦ κόμματος τῶν νοσταλγῶν τοῦ Μουσολίνι, εἶχαν ἀποκλεισθεῖ ἀπὸ τὴν «οἰκουμενικὴ» κυβέρνηση Ντράγκι. Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ ἀποκλεισμὸς αὐτὸς εἶχε εὐεργετικὰ γι’ αὐτοὺς ἀποτελέσματα, ἀφοῦ ἀπὸ τὸ 5% ἐκτοξεύθηκαν στὸ 25%. Καὶ ἀκόμα προφανέστερο, ὅτι ἡ ἄνοδος αὐτὴ συνδέεται μὲ τὴν ἀποστροφὴ ποὺ ἔχουν προκαλέσει οἱ πολιτικὲς τῶν Βρυξελλῶν, τῶν ὁποίων ὁ γνωστὸς καὶ σ’ ἐμᾶς πρώην ἀρχιτραπεζίτης εἶναι βασικὸς ἐκφραστής. Ἀδιάψευστος μάρτυρας εἶναι ἡ κατακόρυφη πτώση τῶν ποσοστῶν ὅλων τῶν κομμάτων ποὺ συμμετεῖχαν στὴν κυβέρνησή του, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐπωφελήθηκε ἡ Μελόνι.
Τὸ AfD τῆς Γερμανίας, τὸ ὁποῖο ὠφελήθηκε ἰδίως ἀπὸ τὶς καταστρεπτικὲς συνέπειες τῶν κυρώσεων σὲ βάρος τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ καὶ τὴ συνεχιζόμενη περιθωριοποίηση τῆς πρώην Ἀνατολικῆς Γερμανίας, στὴν ὁποία ἀναδείχθηκε πρώτη δύναμη στὶς τελευταῖες ἐκλογές. Εἶναι ἤδη ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση σὲ ἐθνικὸ ἐπίπεδο. Ἂν καὶ δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ νεοναζιστικὸ κόμμα, περιλαμβάνει καὶ ἐπιγόνους τῶν ναζί.
Ἀντίστοιχη περίπτωση εἶναι καὶ ὁ Βίκτορ Ὄρμπαν, ποὺ κυβερνᾶ τὴν Οὐγγαρία, ὁ ὁποῖος ἀντλεῖ τὴ δημοφιλία του σὲ μεγάλο βαθμὸ λόγω τῆς ἀντίστασης στὶς καταστρεπτικὲς πολιτικὲς τῶν Βρυξελλῶν.
Ἡ μετάλλαξη τοῦ παραδοσιακοῦ πολιτικοῦ συστήματος δεξιᾶς-ἀριστερᾶς σὲ «ἀκραῖο κέντρο» στὴν ὑπηρεσία τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας, ἄφησε ἀκάλυπτα εὐρύτατα λαϊκὰ στρώματα, τὰ ὁποῖα στράφηκαν σὲ πολιτικὲς δυνάμεις οἱ ὁποῖες, εἴτε δημιουργήθηκαν ἐξαρχῆς, εἴτε βρίσκονταν στὸ πολιτικὸ περιθώριο λόγω τῶν ἀκροδεξιῶν καταβολῶν τους.
Φαντάζουν καὶ αὐτοπροβάλλονται ὡς «ἀντισυστημικές». Στὴν πραγματικότητα, ἀξιοποιώντας τὴ λαϊκὴ στήριξη, ἀπεργάζονται μιὰ νέου τύπου σύμπραξη μὲ τὴν οἰκονομικὴ ὀλιγαρχία. Αὐτὸ γίνεται φανερὸ ὅπου ἔχουν ἀναλάβει τὴ διακυβέρνηση.
Ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ στὶς ΗΠΑ καταργεῖ κοινωνικὲς παροχές, ἐνῶ ἔχει βάλει στὸ στόχαστρο ἀκόμη καὶ τὸ ὁμοσπονδιακὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας. Εἶναι γεγονὸς ὅτι στὶς ΗΠΑ τὸ σύστημα εἶναι ὁμοσπονδιακὸ καὶ ἡ Παιδεία εἶναι ὑπόθεση τῆς κάθε Πολιτείας. Ὅμως, μιὰ τέτοια προτεραιότητα τῆς ὁμοσπονδιακῆς κυβέρνησης εἶναι ἐνδεικτικὴ τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς ἁρπακτικότητας τοῦ νέου αὐτοῦ πολιτικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖο ἔχει βάλει στὸ στόχαστρο τὸ κοινωνικὸ κράτος.
Ἡ Τζώρτζια Μελόνι, ποὺ κυβερνᾶ στὴν Ἰταλία, ἔχει πλήρως συμμορφωθεῖ μὲ τὶς οἰκονομικὲς ὑποδείξεις τοῦ εὐρωενωσιακοῦ ἱερατείου καὶ τὶς εὐρωατλαντικὲς προτεραιότητες.
Κοινὸ σημεῖο ὅλων αὐτῶν τῶν ὀντοτήτων εἶναι καὶ ἡ συνθηματολογία μὲ βάση παραδοσιακὲς ἀξίες.
Στὴν Ἑλλάδα, πιὸ χαρακτηριστικὴ ἐκδήλωση τοῦ φαινομένου ἦταν ἡ ἐκτόξευση τῆς ἀνοιχτὰ νεοναζιστικῆς «Χρυσῆς Αὐγῆς» τὴν πρώτη περίοδο τῆς ἐπιβολῆς τῶν Μνημονίων.
Καὶ μετὰ τὴν ἐξαφάνισή της, ἡ Νέα Δημοκρατία ἔπαψε νὰ ἐκφράζει τὸν κόσμο τῆς Δεξιᾶς, καὶ ἄλλες δυνάμεις ἔχουν ἀναδείχθεῖ στὴ Βουλὴ καὶ στὸ Εὐρωκοινοβούλιο, τὰ κόμματα «Ἑλληνικὴ Λύση», «Νίκη» καὶ «Φωνὴ Λογικῆς», οἱ ὁποῖες ἐκφράζουν τὸν χῶρο τῆς λαϊκιστικῆς Δεξιᾶς, μὲ ἄξονες θέματα πατριωτισμοῦ, πίστης καὶ παράδοσης, σὲ συνδυασμὸ μὲ φιλολαϊκὸ λόγο ποὺ ἔχουν περιθώριο νὰ ἐκπέμπουν, ἀφοῦ δὲν ἔχουν ὑποστεῖ κυβερνητικὴ φθορά.
Στὰ θέματα πίστης ἔχει συσπειρωθεῖ μέρος τοῦ ἀστοχριστιανικοῦ κόσμου, ποὺ «ὀρφάνεψε» πολιτικὰ μετὰ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ ἀστοχριστιανισμοῦ ὡς κυρίαρχης ἰδεολογία Παρὰ τὴ συνθηματολογία της, ἡ νέα αὐτὴ τάση τῆς νέας ριζοσπαστικῆς Δεξιᾶς δὲν ἀποτελεῖ παρὰ μιὰ νέα ἐκδοχὴ τοῦ ὑλιστικοῦ συστήματος τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας, ἐνῶ ἀντιλήψεις ριζικὰ ἀντίθετες μὲ τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου κρύβονται πίσω ἀπὸ τὴ συνθηματολογία της.
Οἱ δυνάμεις αὐτὲς ἀξιοποιοῦν τὴ λαϊκὴ δυσφορία, ἀλλὰ ἐκφράζουν στὴν πραγματικότητα συμφέροντα τοῦ μέρους ἐκείνου τῆς ἄρχουσας τάξης τοῦ ὁποίου τὰ συμφέροντα δὲν ἐξυπηρετοῦνται ἀπὸ τὴν τωρινὴ κατάσταση καὶ πλήττεται ἀπὸ τὴν παγκοσμιοποίηση. Στὴν πράξη, ἀποπροσανατολίζουν, ἀποδίδοντας τὰ δεινὰ ὄχι στὴν ὀλιγαρχία ποὺ κυβερνᾶ καὶ προκαλεῖ ἀδικία καὶ ἀνισότητα, ἀλλὰ σὲ ἄλλες κατηγορίες συνανθρώπων μας.
Οἱ πολιτικὲς αὐτὲς δυνάμεις ποὺ τώρα ἔχουν ἀναδειχθεῖ δὲν εἶναι ὅμοιες μεταξύ τους. Ἔχουν ὅμως καὶ κοινὰ χαρακτηριστικά, τὰ ὁποῖα βρίσκουμε καὶ στοὺς ἐκφραστὲς τοῦ χώρου αὐτοῦ στὴν Ἑλλάδα:
-Ὁ μικρόψυχος καὶ ὑποτελὴς ἐθνοκεντρισμός. Παρὰ τὶς «πατριωτικὲς» κορῶνες, δὲν θέτουν θέμα τῆς σκανδαλώδους ἀπομείωσης τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας ἀπὸ τὶς ἀποκαλούμενες «εὐρωπαϊκὲς Συνθῆκες», τὶς ὁποῖες καὶ ἀποδέχονται ὡς τετελεσμένο γεγονός, ἰσχυριζόμενοι μάλιστα ὅτι θὰ καταστήσουν «πλεονέκτημα» τὴ συμμετοχὴ τῆς πατρίδας μας στὴν Ε.Ε. Τοῦτο καθιστᾶ καὶ ἀναξιόπιστο τὸν φιλολαϊκὸ λόγο τὸν ὁποῖο ἐκπέμπουν καὶ τὶς σχετικὲς διακηρύξεις τους. Στὸν βαθμὸ ποὺ ἡ κυβέρνηση τῆς χώρας ἔχει χάσει τὴν ἐξουσία νὰ χαράσσει οἰκονομικὴ πολιτική, τίθεται τὸ ἐρώτημα πῶς θὰ ἐφαρμοσθοῦν ὅσα διακηρύσσουν, στὸν βαθμὸ ποὺ ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ γραμμὴ τῆς «ὑπερκυβέρνησης» τῶν Βρυξελλῶν. Ὅταν κάνουν πὼς δὲν βλέπουν ὅτι ἡ ἐθνική μας ἀνεξαρτησία εἶναι ἀπομειωμένη ἀκόμα καὶ σὲ σχέση μὲ τὴ διατύπωση τοῦ Πρωτοκόλλου τοῦ Λονδίνου τοῦ 1830, γιὰ ποιὸ «πατριωτισμὸ» μᾶς μιλᾶνε;
Χαρακτηρίζονται ἐπίσης ἀπὸ τὴ θετικὴ στάση πρὸς τὸν Ντόναλντ Τράμπ καὶ τὴν ἐκτίμηση ποὺ ἔχουν γιὰ τὶς χῶρες τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης ποὺ ἀπαρτίζουν τὴν «ὁμάδα Βίσενγκραντ». Παραγνωρίζοντας τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἰδιοτελὴς αὐτὸς ἐθνοκεντρισμός τους συνέβαλε στὴν πίεση νὰ ἀποκλεισθοῦν τὰ βόρεια σύνορα τῆς Ἑλλάδας κατὰ τὶς μεταναστευτικὲς ροὲς τοῦ 2015-16 καὶ νὰ καταστήσουν τὴ χώρα μας «ἀποθήκη ψυχῶν».
Οἰ λογικὲς μίσους καὶ ἀδιαφορίας γιὰ τὸν ἐλάχιστο συνάνθρωπό μας δὲν εἶναι μόνον ἀντιχριστιανικές, ἀλλὰ μποροῦν καὶ νὰ στραφοῦν ἐναντίον μας ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸ περιμένουμε.
-Ἄλλο κοινό τους χαρακτηριστικὸ εἶναι ὅτι στὴν πράξη, ἀποπροσανατολίζουν, ἀποδίδοντας τὰ δεινὰ ὄχι στὴν ὑπερεθνικὴ καὶ ἐγχώρια ὀλιγαρχία ποὺ κυβερνᾶ καὶ προκαλεῖ ἀδικία καὶ ἀνισότητα, ἀλλὰ σὲ ἄλλες κατηγορίες συνανθρώπων μας.
Ἰδίως μὲ τὴ δαιμονοποίηση τοῦ μεταναστευτικοῦ προβλήματος. Τὸ ὁποῖο, ὅπως ἔχουμε ἀναλυτικὰ ἐκθέσει σὲ προηγούμενα Συνέδριά μας, πρέπει νὰ γίνει ἀντικείμενο ὑπεύθυνης διαχείρισης, μὲ ἄξονα τὴν ἄρση τῶν αἰτίων ποὺ τὸ προκαλοῦν σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Ἰδίως τὴ φτώχεια στὶς χῶρες προέλευσης, μὲ βασικὸ ὑπεύθυνο τὴν παγκόσμια νεοαποικιοκρατία καὶ τὴ συγκέντρωση πλούτου στὶς ἀποκαλούμενες ἀνεπτυγμένες χῶρες. Μὲ ἀποτέλεσμα, ὅπου σωρεύεται ὁ πλοῦτος, νὰ προσελκύονται καὶ οἱ ἄνθρωποι γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν. Σὲ χῶρες μὲ ἡμερομίσθια τῆς τάξης τῶν δύο εὐρώ, ἕνας ἐργαζόμενος μὲ μεροκάματο ἀπὸ 20 ἕως 50 εὐρὼ ἀποτελεῖ πηγὴ ἐπιβίωσης γιὰ τὴν οἰκογένειά του καὶ κίνητρο νὰ ἐπενδυθοῦν τὰ ποσὰ ποὺ δίνονται στοὺς διακινητές. Ταυτόχρονα, ἡ οἰκονομικὴ ὀλιγαρχία χρησιμοποιεῖ τὸ φαινόμενο γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει φθηνὸ ἐργατικὸ δυναμικὸ καὶ νὰ ἀπαξιώσει τὰ δικαιώματα τῶν ἐγχώριων ἐργαζομένων.
Οἱ ροὲς ὑφίστανται ὄχι μόνο στὴν Εὐρώπη, ἡ ὁποία ἑλκύει μετανάστες ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ καὶ τὴν Ἀσία, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀμερική, ὅπου οἱ νοτιοαμερικανοὶ μεταναστεύουν πρὸς τὸν βορρᾶ καὶ ἰδίως στὶς ΗΠΑ. Κατὰ συνέπεια, τὰ κύρια αἴτια τῆς οἰκονομικῆς μετανάστευσης εἶναι κοινωνικο-οικονομικά. Καὶ στὴν Ἑλλάδα, παλαιότερα, τὰ ἐμβάσματα τῶν μεταναστῶν ἦταν πηγὴ ἐπιβίωσης τῶν ἐδῶ οἰκογενειῶν τους, ἀλλὰ λειτουργοῦσαν καὶ ὡς «ἄδηλος πόρος» γιὰ τὴν κάλυψη τῶν ἐλλειμμάτων τῆς χώρας.
Κατὰ συνέπεια, στὴν καταπολέμηση τῶν αἰτίων αὐτῶν πρέπει νὰ ἐπικεντρωθοῦμε, σὲ συνδυασμὸ μὲ μιὰ βραχυπρόθεσμη ὑπεύθυνη διαχείριση τοῦ προβλήματος γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς ἐθνικῆς ἀσφάλειας, τῆς δημόσιας τάξης καὶ τῆς ποιότητας ζωῆς τῶν πολιτῶν στὴ βάση τοῦ σεβασμοῦ γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια τῶν συνανθρώπων μας.
-Ἄλλο ἕνα κοινὸ χαρακτηριστικὸ τῆς νέας ριζοσπαστικῆς δεξιᾶς στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ ἐξωτερικό, εἶναι ἡ φιλοσιωνιστικὴ στάση της, παρὰ το γεγονὸς ὅτι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὁ σιωνισμὸς ἔχει διαπράξει ἐγκλήματα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας σὲ βάρος τῶν Παλαιστινίων, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν τωρινὴ γενοκτονία. Ὑποκριτικὰ καταδικάζουν τοὺς φόνους καὶ τὴ λικοκτονία τῶν ἀμάχων, χωρὶς νὰ ζητοῦν κυρώσεις εἰς βάρος τοῦ Ἰσραὴλ. Ἐνῶ ταυτόχρονα στὴν Ἑλλάδα, δὲν ἀμφισβητεῖται ἡ ἀποκαλούμενη «στρατηγικὴ σχέση» τῆς πατρίδας μας μὲ τὴ χώρα αὐτή, ἡ ὁποία φτάνει στὸ σημεῖο μέχρι καὶ συνεργασίας σὲ ἐξοπλιστικὰ προγράμματα καὶ μπλοκαρίσματος τῆς ἐπιβολῆς κυρώσεων ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, τὴν ὁποία ζητᾶνε ἄλλες κυβερνήσεις.
Γιὰ τὴ Χριστιανικὴ Δημοκρατία, ἡ ὁποία ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἔχει καταγγείλει τὰ σιωνιστικὰ ἐγκλήματα, ἡ στάση αὐτὴ δὲν εἶναι ἀποδεκτή. Γιὰ μᾶς ποὺ παρεμβαίνουμε πολιτικὰ στὴ βάση τοῦ κοινωνικοῦ μηνύματος τοῦ Εὐαγγελίου, εἶναι ἀδιανόητη κάθε μορφῆς συνταύτιση μὲ ἐγκληματικὲς κυβερνήσεις.
Ζοῦμε σὲ καιροὺς παρόμοιους μὲ αὐτοὺς ὅταν ξεκίνησε τὸ Κίνημα. Στὰ μισὰ τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἡ Χριστιανικὴ Δημοκρατία ἦρθε γιὰ νὰ ξεσκεπάσει τὰ ψεύτικα διλήμματα ποὺ παγίδευαν τότε τοὺς λαούς.
Ἤδη, στὸ πρῶτο τέταρτο τοῦ 21ου αἰώνα, βιώνουμε τὴν δημιουργία νέου τύπου πόλωσης ποὺ παγιδεύει τοὺς λαούς, στὴ βάση τῆς ὑλιστικῆς κοσμοθεωρίας. Μὲ ἰδεολογήματα ποὺ ὑποκρύπτουν τὴν ἀπληστία καὶ τὴν ἀτομοκρατία, τὸ μίσος καὶ τὴν ἀδιαφορία γιὰ τὸν ἐλάχιστο συνάνθρωπο.
Ἔγραφε ὁ χριστιανὸς κοινωνικὸς ἀγωνιστὴς Μαρίνος Ἀντύπας τὸ 1907 (Ἐφημερίδα «Ἀνάστασις»). «Ὅπως τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, ὁ ἀήρ, τὸ ὕδωρ κλπ., εἶνε εἰς τὴν καθολκὴν τῶν ἀνθρώπων χρῆσιν, οὕτω καὶ πάντα τ’ ἄλλα ὅσα ὁ ἀνθρωπος χρειάζεται, δύνανται νὰ καταστῶσι κοινά, ἐὰν οἱ ἀτελεῖς καὶ ἐγωιστικοὶ νόμοι, τοὺς ὁποίους ἐνομοθέτησεν ἡ ἐπίσης ἀτελὴς διάνοια τοῦ ἀνθρώπου, ἀντικατασταθῶσι διὰ τοῦ τελειοτάτου καὶ δικαιοτάτου τοῦ Ἰησοῦ, ὅστις παραγγέλλει, ‘ἀγάπα τὸν πλησίον Σου ὡς σεαυτόν’.»
Τόνιζε ὁ Νίκος Ψαρουδάκης στὴν «Ἡ ἐπανάσταση τῆς Ἀγάπης», 1958. «Τὸ μήνυμα τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης, τῆς ἰσότητας, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐργασίας καὶ τῆς ἐλευθερίας , ποὺ εἶναι ἀποκλειστικὸ δῶρο τοῦ Χριστιανισμοῦ, πρέπει νὰ γίνει τὸ ταχύτερο κοινωνικὴ πραγματικότητα καὶ ἀναφαίρετο ἀπόκτημα κάθε ἀνθρώπου.»
«Οἱ Χριστιανοὶ ἀποτελοῦν τὴν ζύμη ποὺ ὅλον τὸ φύραμα ζυμεῖ, γι’ αὐτὸ καὶ ἐπιβάλλεται ἡ ἀνάδειξή των», ἔγραφε ὁ λογοτέχνης Κώστας Μεραναῖος τὸ 1963 σὲ κείμενο ἐπετειακὸ γιὰ τὰ χιλιόχρονα τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Σήμερα, τὸ βάρος αὐτὸ πέφτει στοὺς δικούς μας ὤμους. Νὰ ἀντιμετωπίσουμε σὲ νέες συνθῆκες τὸν χυδαῖο ὑλισμὸ ποὺ ὄχι μόνον ἐπικρατεῖ ὡς οἰκονομικὸ σύστημα, ἀλλὰ καὶ καλλιεργεῖ νέο ἀνθρωπότυπο ποὺ προσκυνᾶ ὡς νέα θεότητα τὶς ἀγορές καὶ λογίζει ὡς «ἀρετὲς» τὴν ἀπληστία, τὴν ἀτομοκρατία καὶ τὸ μίσος κάθε μορφῆς, ἐθνικό, ταξικό, συντεχνιακό.
Νὰ προβάλουμε τὴν Ἐπανάσταση τῆς Ἀγάπης ὡς μόνη βάση γιὰ μιὰ κοινωνία ἐλεύθερη καὶ δίκαιη.
Πραγματοποιώντας ἕνα νέο ξεκίνημα σὲ νέα βάση.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΕ ΠΟΥ ΚΑΤΑΤΕΘΗΚΕ ΚΑΙ ΩΣ ΒΑΣΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 11Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ

• Ὁ χαιρετισμὸς τοῦ Προέδρου τῆς ΧΔ Γιάννη Ζερβοῦ στὴν ἐκδήλωση τῆς “Χριστιανικῆς” στὸ Περιστέρι.

Σεβασμιώτατε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ καὶ φίλοι
Θὰ ἤθελα νὰ εὐχαριστήσω κατ’ ἀρχὴν τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη γιὰ τὴ φιλοξενία τῆς ἐκδήλωσής μας.
Ἀπὸ τὸ ξεκίνημα τοῦ Κινήματός μας καὶ τῆς ἐφημερίδας του τὸ 1953, εἶχε ξεκαθαριστεῖ στὴν ἱδρυτικὴ πράξη τῆς 29ης Νομεβρίου, ὅτι πηγὴ ἔμπνευσης τῆς δράσης μας ἦταν τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ εἰδικότερα, ἡ λειτουργία τῆς πρώτης χριστιανικῆς κοινότητας τῶν Ἱεροσολύμων καὶ ἡ «διακονία τῶν τραπεζῶν» ποὺ περιγράφεται στὶς Πράξεις τῶν Ἀποσόλων.
Ὄχι ἐπειδὴ κρίνουμε ὅτι ὑποκαθιστοῦμε τὸ ἔργο τῶν «ἑπτὰ διακόνων», ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ ἐκλογή τους ἔγινε γιὰ νὰ ἀποτρέπονται οἱ ἀδικίες. Ἔτσι κι ἐμεῖς πιστεύουμε ὅτι οἱ Χριστιανοὶ δὲν μποροῦν νὰ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν ἀδικία ποὺ ὑπάρχει στὸν κόσμο καὶ ὅτι πρέπει ἐνεργὰ νὰ τὴν καταπολεμοῦν.
Ταυτόχρονα, ἡ «διακονία τῶν τραπεζῶν» εἶναι διακριτὴ ἀπὸ τὴ «διακονία τοῦ λόγου», ἡ ὁποία ἀνήκει στὴν Ποιμαίνουσα Ἐκκλησία. Ἡ δεύτερη πράξη τῆς Διοικούσας Ἐπιτροπῆς μετὰ τὴν ἱδρυτικὴ περιλάμβανε ἀπόφαση, ἡ ἵδρυση τοῦ κινήματός μας νὰ ἀνακοινωθεῖ στὴν Ἱερὰ Σύνοδο.
Ἡ φωνή μας ἦταν πάντοτε ἀνεξάρτητη, μὲ ὅσες θυσίες αὐτὸ συνεπάγεται. Ὅμως, πάντοτε λειτουργήσαμε μὲ ἄξονα τὸν σεβασμὸ πρὸς τὴν Ποιμαίνουσα Ἐκκλησία. Στὶς περιοδεῖες τῶν στελεχῶν μας, πάντοτε ἐπιδιωκόταν ἡ ἐπικοινωνία μὲ τὸν τοπικὸ Ἐπίσκοπο. Ὁ ἀδ. Ζώης Μεταξᾶς, παλαίμαχο στέλεχός μας ποὺ τὸ 1960 αύτοθυσιαστικὰ παραιτήθηκε ἀπὸ τὴ θέση του ὡς δάσκαλος στὸ Δημόσιο καὶ ἀφιερώθηκε στὴ διάδοση τοῦ μηνύματος τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας, στὸ πρόσφατο βιβλίο του «Ἄγγιγμα Μνήμης» ἀφιερώνει ἕνα κεφάλαιο γιὰ τὴ θετικὴ στάση τῆς διοικούσας Ἐκκλησίας στὰ περιοδεύοντα στελέχη τὴν περίοδο 1960-1967.
Ἐξαρχῆς ἔχουμε διακηρύξει ὄτι ἡ ρίζα τοῦ κοινωνικοῦ προβληματος εἶναι πνευματική, ἐπειδὴ προϋπόθεση γιὰ μιὰ κοινωνία έλεύθερη καὶ δίκαιη εἶναι ἡ χριστιανικὴ ἐντολὴ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον. Ὅπως ἔγραφε ὁ χριστιανὸς κοινωνικὸς ἀγωνιστὴς Μαρίνος Ἀντύπας τὸ 1907, ἐὰν ἡ παραγγελία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ «ἀγάπα τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτὸν…..ἐφαρμοσθῆ ποτέ, οἱ ἄνθρωποι θὰ ὦσιν ἀδεφοὶ καὶ ἡ χαρὰ καὶ τὸ μειδίαμα θὰ βασιλεύσωσι μεταξύ των ἀντὶ τῶν δακρύων καὶ τοῦ αἵματος».
Ἀπὸ καιρό, ἄνθρωποι μὲ αὐξημένη εὐασθησία, ὅπως ὁ ἱδρυτὴς τῆς ἐφημερίδας καὶ τοῦ κινήματός μας Νίκος Ψαρουδάκης, ὁ Φώτης Κόντογλου καὶ ἄλλοι ἐπισήμαιναν ἐδῶ καὶ δεκαετίες ὅτι ἡ κοινωνία κυριαρχεῖται ἀπὸ τὸ νόμο τῆς Ζούγκλας. Ὁ Νίκος Ψαρουδάκης στὴ δεκαετία τοῦ 1970, ἔκανε ἤδη λόγο ὅτι γιορτάζουμε «Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό», μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ὁ καταναλωτισμὸς εἶχε ἤδη παραμερίσει τὴν πνευματικὴ σημασία τῆς μεγάλης αὐτῆς γιορτῆς.
Σήμερα, τὰ προσχήματα ἔχουν πέσει ἐντελῶς, μὲ τὴν ἀγορὰ νὰ λειτουργεῖ πιὰ ὡς νέα θεότητα. Ὁ οἰκονομικὸς νεοφιλελευθερισμὸς δὲν εἶναι ἁπλὰ ἕνα οἰκονομικὸ σύστημα, ἀλλὰ ἐπιβάλλει πολιτισμό, ἀξίες, ἀκόμα καὶ νέο άνθρωπότυπο.
Ἡ ἐφημερίδα καὶ ἡ ἰστοσελίδα μας φιλοξενοῦν σχετικοὺς προβληματισμοὺς ποὺ δὲν εἶναι εὐρύτερα γνωστοὶ στὴν Ἑλλάδα]θςΘὰ ἀναφερθοῦμε ἐνδεικτικὰ σὲ δύο σύγχρονους φιλοσόφους, ποὺ δὲν δηλώνουν θρησκευόμενοι:
Ἡ Γαλλίδα φιλόσοφος Καελὰ Γκιλεσπί θεωρεῖ ὅτι τό σύστημα καλλιεργεῖ τὴ δημιουργία ἑνός νέου τύπου ἀνθρώπου, τήν ὁποία συγκρίνει μὲ προσηλυτισμό σὲ νέα θρησκεία. Μιὰ διαδικασία ἀντίστροφη μὲ αὐτὴ ποὺ περιγράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν Πρὸς Κολασσεῖς ἐπιστολή (γ’ 11): «ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ, καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾽ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν, ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ ᾽Ιουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός».
Στὴν προκειμένη περίπτωση, βρίσκεται σὲ ἐξέλιξη ἡ δημιουργία ἑνὸς νέου τύπου ἀνθρώπου ποὺ δὲν ὀφείλει τίποτα στὴν κοινότητα, ἀλλὰ ἀντίθετα ἐκείνη τοῦ ὀφείλει λόγω τῆς ἰδιότητάς του ὡς παραγωγοῦ πλούτου. Μιὰ ἱστορικὴ διαδικασία κατασκευῆς ἀπολιτικοῦ ἀνθρώπου, τῆς ὁποίας ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι τὸ τελικὸ προϊόν. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἀπολαμβάνει μιὰ χιμαιρικὴ μεταπολιτική ἐλευθερία, εἶναι ἀπαραίτητος γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ «ὑπερφιλελευθερισμοῦ». Ἔχει μάθει νὰ πιστεύει ὅτι ὅσο κάποιος ἀποδεσμεύεται, τόσο ἡ ἐλευθερία του αὐξάνεται».
Τὴν ἀντιστροφή τῶν ἀξιῶν ποὺ ἐπιβάλλει τὸ κυρίαρχο οἰκονομικὸ σύστημα τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ ἀναδεικνύει καὶ ὁ Γάλλος φιλόσοφος καὶ συγγραφέας Ντανί- Ρομπὲρ Ντιφοὺρ ποὺ παραπέμπει στὶς ἀντιλήψεις τοῦ ἀγγλοολλανδοῦ φιλοσόφου Μπέρναρντ ντὲ Μάντεβιλ , σύγχρονου καὶ ὁμοϊδεάτη τοῦ θεωρητικοῦ τοῦ οἰκονομικοῦ φιλελευθερισμοῦ Ἄνταμ Σμίθ. Σύμφωνα μὲ τὸν Μάντεβιλ, ποὺ προχώρησε παραπέρα, χωρὶς ἰδιωτικὲς κακίες δὲν ὑπάρχει δημόσιο ὄφελος.
Στὸ ἔργο του “Ὁ θρύλος των μελισσῶν”, ὁ ντὲ Μάντεβιλ περιγράφει μιὰ κοινότητα μελισσῶν ποὺ ἄκμαζε, μέχρι ποὺ ξαφνικὰ οἱ μέλισσες ποὺ τὴν ἀποτελοῦσαν ἔγιναν τίμιες καὶ ἐνάρετες. Χωρίς την ἐπιθυμία γιὰ προσωπικὸ ὄφελος, πλουτισμὸ καὶ ἰσχύ, ἡ οἰκονομία τους κατέρρευσε καὶ οἱ μέλισσες ποὺ ἀπόμειναν πῆγαν νὰ ζήσουν ἁπλὲς ζωὲς σὲ ἕνα κούφιο δέντρο. Ὁ Μάντεβιλ εἶχε φτάσει στὸ σημεῖο νὰ ἐπικρίνει την ὕπαρξη σχολείων γιά την ἐπιμόρφωση των φτωχῶν (“charity schools”), ἐπειδὴ ἡ μόρφωση θά τοὺς δημιουργοῦσε περισσότερες ὑλικὲς ἀνάγκες.
Ὁ Ντιφούρ ἀποκαλεῖ τὸν οἰκονομικὸ νεοφιλελευθερισμὸ “μαντεβιλιανό σύστημα”, θεωρώντας ὅτι σὲ αὐτή τὴν ἀντιστροφὴ τῶν ἀξιῶν καὶ τῆς πραγματικότητας βρίσκεται το θεμέλιο του σημερινοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, ποὺ μεταμορφώνει βαθιά την κοινωνία. Ἀφοῦ οἱ ἀτομικὲς κακίες παράγουν δημόσια ἀρετή, κατ’ ἐπέκταση, πρέπει νὰ ἐμπιστευτοῦμε τὴν Πολιτεία στοὺς χειρότερους ἀνθρώπους. Τὰ ἄτομα δὲν ὑπάρχουν κἄν, εἶναι σκλάβοι μιᾶς ἰδεολογίας πού τὰ κάνει καταναλωτές, ἐγωιστὲς καὶ ἀγελαίους (“πρόβατα” μέ τὴν κακὴ ἔννοια τῆς ἀβουλίας), ἐγκλωβισμένους στὸν ἑαυτό τους καὶ ἀπελπισμένα προσκολλημένους στὸ πλαίσιο ἀναφορᾶς τῆς ἀτομικῆς τους ταυτότητας.
Στὸ τελευταῖο αὐτὸ σημεῖο ἀνάγεται προφανῶς καὶ ἡ ἄνθιση του ἀτομικοῦ δικαιωματισμοῦ, ποὺ ὑποκαθιστᾶ τὴν προτεραιότητα του ἀγώνα γιά τα κοινωνικὰ δικαιώματα καὶ ταυτόχρονα λειτουργεῖ διχαστικά στὴν κοινωνία.
Στὸ βιβλίο του “Ἡ ἀγορά-θεός -ἡ φιλελεύθερη πολιτιστικὴ ἐπανάσταση”, (Le Divin Marché-La révolution culturelle libérale ), ἐπιχειρεῖ νὰ δείξει ὅτι οἱ ἄνθρωποι βρίσκονται ὑπό την ἐπιρροὴ μιᾶς νέας κατακτητικῆς θρησκείας, τῆς θρησκείας τῆς Ἀγορᾶς, ποὺ λειτουργεῖ στὴ βάση της θέσης τοῦ Μπέρναρντ ντὲ Μάντεβιλ, ὅτι «Οἱ ἰδιωτικὲς κακίες δημιουργοῦν δημόσια ἀρετή», ἕνα “θαῦμα” ποὺ ἀνάγεται στὸ «ἀόρατο χέρι», τὸ ὁποῖο κατά τὸν Άνταμ Σμίθ, ρυθμίζει αὐτόματα την ἀγορὰ καὶ ἐκλαμβάνεται ὡς ἕνα εἶδος “θείας πρόνοιας”. Στὸ βιβλίο ἀναλύονται διεξοδικὰ οἱ καταστρεπτικὲς συνέπειες αὐτῆς τῆς δοξασίας ποὺ ἐπικυριαρχεῖ στὶς μέρες μας
Στὸ βιβλίο “Ὁ ἀπόλυτος ἐγωισμὸς – Στὴ διεστραμμένη Πολιτεία- φιλελευθερισμὸς καὶ πορνογραφία”. (Égoïsme absolu- Dans La Cité perverse – libéralisme et pornographie) προβάλλει τὴ θέση ὅτι ἡ οἰκονομικὴ καὶ χρηματοπιστωτική κρίση ποὺ ξεκίνησε τὸν Ὀκτώβριο του 2008 εἶχε τουλάχιστον ἕνα ὄφελος. Ἀποκάλυψε τοὺς διεστραμμένους μηχανισμοὺς ποὺ διέπουν τὴ λειτουργία της Πολιτείας σήμερα. Ζοῦμε σὲ ἕνα σύμπαν ποὺ ἔχει κάνει πρωταρχικὴ ἀρχή τον ἐγωισμό, τὸ προσωπικὸ συμφέρον, τὴν ἀγάπη γιά τον ἑαυτό μας.
Αὐτὴ ἡ ἀρχὴ διέπει πλέον κάθε συμπεριφορά, ἀπό τοὺς ὑπερπλουσίους ἕως τὶς συμμορίες ἀνηλίκων παραβατῶν. Μᾶς ὁδηγεῖ νὰ ζήσουμε σὲ μιὰ διεστραμμένη Πολιτεία. Πορνογραφία, ἐγωισμός, ἀμφισβήτηση ὅλων τῶν νόμων, ἀποδοχὴ τοῦ κοινωνικοῦ δαρβινισμοῦ, ἐργαλειοποίηση τῶν ἄλλων: Ἕνας κόσμος ποὺ τείνει πρὸς τὸ σαδισμό, στὴ βάση μιᾶς “συμμαχίας” τοῦ Ἄνταμ Σμὶθ καὶ τοῦ Μαρκησίου ντὲ Σαντ, ὁ ὁποῖος στὰ ἔργα του ἔχει προβάλει πῶς θὰ ἦταν ἕνας κόσμος ποὺ λειτουργεῖ στὴ βάση τοῦ ἀπόλυτου ἐγωισμοῦ. Ἡ παλιὰ ἠθικὴ τάξη ποὺ ἐπέβαλλε σὲ ὅλους νὰ καταστέλλουν τὶς παρορμήσεις καί τὶς ἐπιθυμίες τους, ἔχει ἀντικατασταθεῖ μιὰ νέα τάξη πού τοὺς ἐνθαρρύνει νὰ ἐκτεθοῦν, ὅποιες κι ἂν εἶναι οἱ συνέπειες.
Ἐμεῖς θὰ λέγαμε, ὅτι ὁ ὑλισμὸς περνᾶ σὲ νέα φάση περαιτέρω ἐξαχρείωσης. Ἀφοῦ πρῶτα ὁ ἄνθρωπος χειραγωγήθηκε νὰ πιστεύει ὅτι δὲν ὀφείλει τίποτα στὸ Θεό, τώρα χειραγωγεῖται νὰ πιστεύει ὅτι δὲν ὀφείλει τίποτα στὸ συνάνθρωπο του.
Μὲ συμπληρωματικὸ ἐποικοδόμημα τὸν δικαιωματισμό, ὁ ὁποῖος εἶναι χρήσιμος στὴ νέα τάξη πραγμάτων γιατὶ διχάζει καὶ ἀποπροσανατολίζει. Ὅπως καί τὸ ἐθνοκεντρικὸ μίσος, ποὺ ἐπίσης εἶναι σύμπτωμα τῆς ἀτομοκρατούμενης κοινωνίας καὶ ἀντίθετο μέ τὸ Εὐαγγέλιο. Μέ τὶς δύο τάσεις νὰ προκαλοῦν τὴν ἀποσύνθεση τῆς κοινωνίας καί τὴ μετάλλαξη της σὲ ἕνα εἶδος ἀρχιπελάγους ἀλληλομισούμενων «νησίδων», δηλαδὴ ἀτόμων καὶ κλειστῶν ὁμάδων.
Ἐπιπροσθέτως, θὰ ἀναφερθοῦμε στὸν προβληματισμὸ τοῦ κοινωνιολόγου Ἐμμανουελ Τόντ, ποὺ ἐνῶ δὲν εἶναι θρησκευόμενος, ἀνησυχεῖ γιὰ τὴν ραγδαία περιθωριοποίηση τῶν χριστιανικῶν παραδόσεων στὴν Εὐρώπη καὶ προβληματίζεται γιὰ τὸ τί θα καλύψει τὸ κενὸ ποὺ ἔχει δημιουργήσει αὐτὸς ὀ μηδενισμός.
Ἡ ἀποξένωση ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ παράδοση, ὡς ἀποτέλεσμα τοῦ ὑλιστικοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ εἶναι ὅλο καὶ πιὸ φανερὴ στὶς δυτικοευρωπαϊκὲς κοινωνίες ποὺ ἔχουμε ὡς πρότυπο. Ἂν στὴν Ἀλβανία τὶς ἐκκλησίες τὶς ἐκλεισε μὲ τὸ στανιὸ τὸ ἀθεϊστικὸ καὶ ὑλιστικὸ καθεστὼς τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα, ἡ διαδικασία αὐτὴ συντελεῖται ἐκ τῶν πραγμάτων στὶς δυτικὲς κοινωνίες, ἐλλείψει πιστῶν λόγω τῆς ἅλωσης τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς ἀπὸ τὸν ὑλισμό. Ὅλο καὶ αὐξάνουν οἱ χῶροι ποὺ ἐνῶ λειτουργοῦσαν ὡς ναοὶ μετατρέπονται σὲ ἄλλου τύπου χώρους, ὅπως καταστήματα. Ἀκόμα καὶ μοναστήρι διαφημίζεται στὸ διαδίκτυο ὡς ξενοδοχεῖο πολυτελείας.
Ἀπὸ τὰ παραπάνω εἶναι προφανές, ὅτι τὸ πρόβλημα τῆς θεοποίησης τῶν ἀγορῶν καὶ τῆς κερδοσκοπικῆς δραστηριότητας δὲν εἶναι μόνον οἰκονομικὸ καὶ πολιτικό, ἀλλὰ πρωτίστως πνευματικὸ καὶ πρώτη προτεραιότητα γιὰ τοὺς Χριστιανούς. Ἰδίως ὅταν οἱ εὐρωπαϊκὲς κοινωνίες ποὺ ραγδαῖα ἀποχριστιανοποιοῦνται προβάλλονται ὡς πρότυπα πρὸς μίμηση.
Τὴν ἀνάδειξη αὐτῆς τῆς διάστασης ἔχει στόχο ἡ παροῦσα ἐκδήλωση.