-
Ένα πολιτικοκοινωνικό κίνημα με όραμα μιας νέας κοινωνίας και διαρκείς αγώνες για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία της δημοκρατίας, εμπνευσμένο από το Ευαγγέλιο
Η Χριστιανική Δημοκρατία ιδρύθηκε το 1953 από τον αείμνηστο Νικόλαο Ψαρουδάκη και λίγους απλούς και φωτισμένους συμπολίτες του. Από τότε εκδίδεται και η εφημερίδα «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», με το όνομα τότε «Χριστιανική Δημοκρατία», πριν τη Δικτατορία.
Από την ίδρυσή της διακήρυξε ότι είναι ένα «κοινωνικό, πνευματικό και πολιτικό κίνημα», με κύριο στόχο να υπερασπιστεί, με μελέτες και αγώνες, την κοινωνική δικαιοσύνη, δηλαδή την εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο με σκοπό την ισοτιμία των πολιτών και την ελευθερία τους από ολιγαρχίες συμφερόντων, χωρίς τη χρήση βίας αλλά με πηγή εμπνεύσεως την αγάπη και τη διακονία που κήρυξε ο Χριστός.
Η πολιτική της αξιολόγηση μπορεί να γίνει ασφαλέστερα από την ιστορία της σε συνδυασμό με τις διακηρυγμένες Αρχές της, που, για να είναι κατανοητές και να ερμηνεύονται σωστά, οφείλουν να αναφέρουν την πηγή τους. Και τούτο, διότι στην πολιτική ιστορία υπήρξαν ποικίλες ομάδες (κόμματα) και διακηρύξεις που μιλούν για στόχους και τρόπους κατάληψης της εξουσίας επικαλούμενες διάφορες πολιτικοκοινωνικές ιδεολογίες, για να εξηγήσουν τη φιλοσοφία τους, π.χ. Φιλελευθερισμός (Οικονομικός) – Μαρξισμός (Ελεύθερη Οικονομία, ή κατευθυνόμενη από το Κράτος;), καθώς και άλλες παραλλαγές πολιτευμάτων με βάση τη Δημοκρατία, όπως προεδρική ή κοινοβουλευτική Δημοκρατία, βασιλευόμενη Δημοκρατία, ή αντίθετα μορφές άμεσης και αυτοδιοικητικής Δημοκρατίας, ακόμη και κράτη ανελεύθερα, όπως δικτατορίες, μοναρχίες και ολιγαρχίες.
Από την ιστορία της
Η Χριστιανική Δημοκρατία μετά τη Δικτατορία –για να αρκεστούμε σ’ αυτό το διάστημα– πραγματοποίησε δέκα (10) Συνέδρια και ανάλογες Κεντρικές Επιτροπές. Λειτουργεί ως δημοκρατικό Κίνημα (Κόμμα ονομάζεται κατά την απαίτηση του Νόμου και του Συντάγματος) και εξέλεξε τρεις (3) προέδρους, τον Νικόλαο Ψαρουδάκη, τον Μανώλη Μηλιαράκη και τον Γιάννη Ζερβό, ενώ εξέδωσε πλήθος πολιτικών αποφάσεων, δεκάδες πολιτικών βιβλίων και άλλων σχετικών με την παιδεία, την Εκκλησία και την ιστορία του Έθνους μας.
Αξίζει επίσης να μνημονεύσουμε ότι απέκτησε και αφιερωμένα στελέχη κατά καιρούς, ενώ στις πρώτες περιόδους οργάνωσε ευρύτατες περιοδείες σε όλη την Ελλάδα, διαφωτίζοντας το Λαό για τις Αρχές της, το όραμά της, την οργάνωση της κοινωνίας, για αξονικά θέματα δημοκρατίας και παιδείας, και διέδωσε την εφημερίδα της «Χριστιανική Δημοκρατία», καθώς και πολλά βιβλία, όπως η «Επανάσταση της Αγάπης». Κατά διαστήματα έκρινε η πλειοψηφία των μελών της την κάθοδο στις Εθνικές Εκλογές. Όμως, υπήρχαν συχνά και επιφυλάξεις σοβαρές σχετικά με το αν ήταν ώριμοι οι καιροί για τη συμμετοχή τής Χ.Δ. σε εκλογές της κεντρικής πολιτικής σκηνής, ή μήπως έπρεπε με μελέτη και γνώση των τοπικών συνθηκών να προηγηθούν αγώνες στις τοπικές κυρίως κοινωνίες και ακόμη να εκπαιδευτούν συστηματικότερα χριστιανοί πολίτες στο πνεύμα της νέας πολιτικοκοινωνικής οργάνωσης, που προϋποθέτει φωτισμένους πνευματικά και ιστορικά αγωνιστές της πολιτικής μαρτυρίας, με διάθεση θυσίας και επιστημονική γνώση των εθνικών και διεθνών προβλημάτων.
Διακηρύξεις, προγράμματα και απολογητικά κείμενα για τον πολιτικό αγώνα
Η Χ.Δ., εκτός από τη σύνθεση και ψήφιση συγκροτημένων καταστατικών και τη διατύπωση υπεύθυνων διακηρυκτικών κειμένων μακράς πνοής ή σαφών επεξεργασμένων προγραμμάτων, διεξήγαγε και μακρόχρονο απολογητικό αγώνα για τη διαφώτιση της κοινωνίας και την αντίκρουση ιδεολογικοπολιτικών επιθέσεων και κριτικής.
Με τις ομιλίες, τα άρθρα και την οργάνωση εκδηλώσεων ή τις συζητήσεις με διάφορες ομάδες ή την υποβολή υπομνημάτων αρμοδίως και καταγγελίες της εξουσίας, μπορούμε πολύ συνοπτικά να επισημάνουμε, χωρίς υπερβολές, ότι συνέβαλε στη βελτίωση του κοινωνικοπολιτικού πνεύματος με επίκεντρο τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία και την ευθύνη των Χριστιανών:
Τόνισε ότι οι Χριστιανοί δεν ασχολούνται μόνο με την ατομική τους μεταφυσική διάσωση, αλλά έχουν χρέος να αγωνίζονται και για τη βελτίωση της παρούσας ζωής και πολιτικής υπέρ όλων των πολιτών, ως κοινότητες.
Κήρυξε ότι ανά τους αιώνες η εξουσία, με τη βία της και την απραξία των χριστιανών στα κοινά, επέβαλε την άποψη ότι η διοίκηση και η πολιτική δεν έχουν σχέση με την ηθική και το πνεύμα της Εκκλησίας της Αγάπης, με αποτέλεσμα να κυριαρχήσει η απληστία, η αδικία, η αυθαιρεσία και η εκμετάλλευση. Αυτό ήταν τραγική άρνηση του Χριστού.
Η Χ.Δ. κατήγγειλε ανελεύθερα και εκμεταλλευτικά καθεστώτα και την υποκρισία κάποιων επονομαζόμενων χριστιανών, που ταυτίστηκαν με αυτά και διέστρεψαν το Ευαγγέλιο του Χριστού.
Ανέδειξε τα κοινωνικά στοιχεία-διδαχές του Ευαγγελίου και των Πατέρων της Εκκλησίας, που έγραψαν με παρρησία κατά των αυθαιρεσιών της εξουσίας, κατά του εξοντωτικού τόκου, κατά της συσσώρευσης ατομικού πλούτου από την αφαίμαξη των φτωχών και αδυνάτων, τονίζοντας ότι ο αγώνας για τη δικαιοσύνη δεν είναι ύποπτος, όπως τον συκοφαντούν οι «Αστοχριστιανοί», που υπηρετούν τα εγωιστικά συμφέροντά τους.
Μ’ αυτό τον τρόπο αυξήθηκε ο αριθμός των χριστιανών αγωνιστών της δικαιοσύνης και των φωτισμένων θεολόγων και κληρικών, ώστε να ερμηνεύουν σωστά το Ευαγγέλιο της πραγματικής δικαιοσύνης και της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Εξ άλλου, η Χ.Δ. κατήγγειλε τη Δικτατορία και αποκάλυψε τη διαστροφή όλων εκείνων που, αντί της ελευθερίας και της διακονίας των εργατών του Χριστού, έγιναν συνένοχοι των βιαιοτήτων και εξοντώσεων των πολιτών από τη Χούντα.
Παράλληλα, η Χ.Δ., με επιστημονικά Συνέδρια και εκδόσεις, ανέδειξε τον πολύτιμο πνευματικό και εθνικό πολιτικό αγώνα των διδασκάλων του Γένους κατά την Τουρκοκρατία, και με συνδιασκέψεις και εκδόσεις, ανατρέχοντας σε πραγματικά στοιχεία, απεκάλυψε την εκμεταλλευτική φύση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη σταδιακή επικράτηση ενός ανελεύθερου Διευθυντηρίου.
Ηθική, πολιτική και ελευθερία
Με όλα αυτά απέδειξε ότι δεν μπορούν οι χριστιανοί να εκφράζονται πολιτικά ούτε με τα δεξιά ή άλλα αστικά κόμματα ούτε με τα αριστερά της μαρξιστικής ιδεολογίας, κατά τις κατατάξεις της Γαλλικής Επανάστασης (1789 κ.ε.), αλλά οφείλουν να στηρίζονται στην ηθική και την ελπίδα του Ευαγγελίου με βάση το όραμα της δικαιοσύνης και της ελευθερίας.
Ακόμη, η Χ.Δ. απέδειξε ότι δεν έχει σχέση με οποιαδήποτε Θεοκρατία, που είναι ολοκληρωτικού χαρακτήρα και θέλει να επιβάλει την πίστη, πράγμα εντελώς υποκριτικό και ιεροεξεταστικό.
Στο Ευαγγέλιο, αντίθετα, κυριαρχεί η ελευθερία και το πνεύμα διακονίας:
«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν…» (Χριστός)
«Δεν θα καταδυναστεύετε τους λαούς, όπως κάνουν οι ειδωλολάτρες εξουσιαστές, αλλά θα τους διακονείτε με αγάπη…» (Χριστός)
«Επ’ ελευθερία εκλήθητε, αδελφοί…» (απ. Παύλος)
«Ου καλώ υμάς δούλους, αλλ’ αδελφούς…» (Χριστός)
«Αγαπάτε αλλήλους…» (Χριστός)
Εξ άλλου, η Χ.Δ. δεν πρέπει να συγχέεται με τις λεγόμενες «Χριστιανικές Δημοκρατίες» της Δύσεως, που για ιστορικούς λόγους κατατάσσονται στα δεξιά αστικά και φιλελεύθερα (οικονομικά) καπιταλιστικά κόμματα. Αυτά γεννήθηκαν από τις προτεσταντικές αρχές παραγωγής για τη συσσώρευση ιδιωτικού πλούτου με αφετηρία το κέρδος και προκάλεσαν το πνεύμα του Καπιταλισμού, που καθ’ οδόν στρατεύθηκε κατά του Κομμουνισμού, στο όνομα δήθεν του Χριστιανισμού και της ελευθερίας, ενώ εκφράζουν τους άπληστους του κέρδους και ασύδοτους εκμεταλλευτές των λαών. Οι πρώτες διακηρύξεις για «ελευθερία, ισοτιμία και αδελφότητα» λησμονήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από την αλαζονεία του ατομικού κέρδους.
Γι’ αυτό, όσοι εμπνέονται από τη «Χριστιανική Δημοκρατία» στην Ελλάδα και το εξωτερικό θεωρούν πρωταρχικό χρέος τους να σέβονται τους λόγους του Χριστού στην Επί του Όρους ομιλία:
«Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην».
«Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης».
Αυτή η ευλογία του Θεανθρώπου για τη δικαιοσύνη, να πράττει κάθε χριστιανός το δίκαιο και να αποφεύγει το άδικο, το εγωιστικό και καταπιεστικό, είναι ένα κάλεσμα αγώνα κοινωνικού και ανιδιοτελούς, ενός αγώνα για τους άλλους, ως έκφραση αλληλεγγύης και αγάπης, που ενώνει τους πιστούς και συγκινεί τους απίστους, που εμπνέεται από το πνεύμα της Αγίας Τριάδας ως υπέρτατης Αρχής της Αγάπης και της Ελευθερίας των προσώπων, που φέρνει την ειρήνη».
Εξ άλλου, οι «δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης» αποδεικνύουν το πνεύμα της παρουσίας και αυτοθυσίας για τους αδελφούς, για τα δίκαια των λαών, και σηματοδοτούν ότι ο Θεάνθρωπος ευλογεί τους κοινωνικούς αγώνες για το δίκαιο, έστω και αν οι ισχυροί και εκμεταλλευτές απειλούν με διώξεις, βασανισμούς και εξοντώσεις. Οι αγωνιστές της δικαιοσύνης, χωρίς βία, με αγάπη, αλήθεια και ελευθερία, περιμένουν τους χριστιανούς να αφυπνιστούν, να συνεργαστούν και να κηρύξουν έμπρακτα το μήνυμα μιας νέας κοινωνίας.
Γι’ αυτό, πρώτα οι χριστιανοδημοκράτες με το παράδειγμά τους, με ταπεινότητα και αγάπη, αισθάνονται το χρέος να συνεχίσουν έναν πολιτικό αγώνα ως διακονία των αδελφών, παρά τις όποιες αντιξοότητες, συνδυάζοντας το όραμα με το «εδώ και τώρα».
Αθανάσιος Κουρταλίδης
Επίτιμος Πρόεδρος της Χ.Δ.
Χριστιανική 26 Φεβρουαρίου 2026
Πραγματοποιήθηκε στη Μυτιλήνη Λέσβου το Γ΄ Επιστημονικό Συνέδριο για τον Βενιαμίν τον Λέσβιο (1759-1824) κατά τον Αύγουστο (22/8 έως 24/8) 2024, διακόσια χρόνια μετά το θάνατό του στο Ναύπλιο το 1824, για τον οποίο η Μικρή Βιβλιοθήκη Διδασκάλων του Γένους (Μ.Β.Δ.Γ.) εξέδωσε τον 1ο τόμο της το 2019. Συγγραφέας του τόμου είναι η Ρωξάνη Δ. Αργυροπούλου, ομότιμη διευθύντρια Ερευνών του G.I.E. με τίτλο «ο Βενιαμίν Λέσβιος, οραματιστής και θεμελιωτής της ελευθερίας των Ελλήνων» (σελ. 208) Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής ήταν ο Αντώνιος Ανδριώτης, δρ. φ., διευθυντής έρευνας κ.λπ. και μέλη άλλοι επιστήμονες καθώς και σημαίνοντα πρόσωπα της κοινωνίας.
