• ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ Ο ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

του Γιάννη Ζερβοῦ

Η κατακλείδα της πολιτικής εισήγησης του Γιάννη Ζερβού στην Κεντρική Επιτροπή της ΧΔ που δημοσιεύτηκε στην 1η σελίδα της “Χριστιανικής” της 23.4.2026. 

Ἕνα ἄλλο διεθνὲς φαινόμενο εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἰθύνουσα τάξη δὲν ἔχει πλέον ἀνάγκη τὶς ὑπηρεσίες τοῦ συστημικοῦ χριστιανισμοῦ, ποὺ μέχρι σήμερα λειτουργοῦσε ὠς ἰδεολογικὸς ἀπολογητὴς τοῦ συστήματος.
Ἡ ρήξη ΗΠΑ καὶ Βατικανοῦ μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐπιδρομὴ στὸ Ἰρὰν εἶναι ἡ πιὸ ἐμβληματικὴ ἐκδήλωση τῆς ἐξέλιξης αὐτῆς.
Στὴ διάρκεια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, ἡ συμμαχία τους στὴ βάση τῆς ἀντιμετώπισης τοῦ λεγόμενου κομμουνιστικοῦ κινδύνου, ποὺ ἐκδηλωνόταν μέσω τῶν χριστιανοδημοκρατικῶν κομμάτων τῆς Δύσης, ἦταν στενή, μὲ ἀποκορύφωμα τὴ λειτουργία τοῦ πάπα Ίωάννη Παύλου Β΄ ὡς «πολιορκητικοῦ κριοῦ» γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ πολωνικοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος.
Στὴν Ἑλλάδα, ἡ Δεξιὰ καὶ ἡ Ἀκροδεξιά, μὲ ὄργανο τὸν ἐγχώριο ἀστοχριστιανισμό, ἐργαλειοποίησαν στὴ βάση αὐτὴ τὴ χριστιανικὴ πίστη, ἐμφανιζόμενες ὡς θεματοφύλακές της καὶ προστάτες της ἀπέναντι στὸν λεγόμενο κομμουνιστικὸ κίνδυνο.
Ἤδη, ὁ νέος ἄνθρωπος τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, στὰ πλαίσια τῆς περὶ ἐλευθερίας αὐταπάτης του, τείνει νὰ ἀποδεσμευτεῖ καὶ ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ παράδοση.
Ὁ λεγόμενος γἀμος τῶν ὁμοφύλων ἀποτελεῖ σημεῖο καμπῆς γιὰ τὴν ἀποκοπὴ τῶν κοινωνιῶν ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ παράδοση καὶ τὴ στροφὴ πρὸς τὸν μηδενισμό, σύμφωνα μὲ τὸν ὄχι θρησκευόμενο κοινωνιολόγο Ἐμμανουὲλ Τόντ.
Ἑπόμενο στάδιο εἶναι ἡ νομιμοποίηση τῆς ὑποβοηθούμενης αὐτοκτονίας, ἄλλη μία ἐκδήλωση ἔλλειψης σεβασμοῦ στὸ θεῖο δῶρο τῆς ζωῆς, στὸ ὄνομα μιᾶς ψεύτικης ἐλευθερίας. Ἤδη, τὸ δικαίωμα τοῦ ἀγέννητου παιδιοῦ στὴ ζωὴ καθόλου δὲν λαμβάνεται ὑπόψη, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ τὸ σημερινὸ νομικὸ πλαίσιο τῶν ἀμβλώσεων ἀφήνει περιθώρια γι’ αὐτὀ.
Ἡ ἀντίδραση στὶς συνέπειες τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ στὸ «ἀκραῖο κέντρο», ποὺ πρέκυψε ἀπὸ τὴ σύγκλιση τῶν θέσεων τῶν καθεστωτικῶν πολιτικῶν δυνάμεων ποὺ τὸν ύπηρετοῦν, ὁδήγησε στὴν ἀνάδειξη τῆς νέου τύπου Ριζοσπαστικῆς Δεξιᾶς, ἡ ὁποία συνδυάζει τὸν φιλολαϊκὸ λόγο μὲ ἀναφορὰ σὲ ἀξίες ὅπως ἡ πίστη καὶ τὸ ἔθνος.
Ὅμως, ὁ λόγος της εἶναι παραπλανητικός, ἐπειδὴ δὲν ἀμφισβητεῖ τὶς παθογένειες τοῦ κοινωνικοῦ συστήματος. Ἀποπροσανατολίζει μὲ κραυγὲς μίσους ἐναντίον συνανθρώπων μας, ἀντὶ νὰ στραφεῖ κατὰ τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας. Καὶ ὅταν ἀναλαμβάνει τὴ διακυβέρνηση, ἐξελίσσεται σὲ ὑπηρέτη τοῦ συστήματος.
Χαρακτηριστικὴ περίπτωση εἶναι ὁ βασικὸς ἐκφραστὴς τῆς τάσης αὐτῆς, ὁ Ντόναλντ Τράμπ, πού, ἀντὶ γιὰ τὴν εἰρἠνη ποὺ ὑποσχέθηκε πρὶν ἐκλεγεῖ πρόεδρος τῶν ΗΠΑ, θέτει σὲ κίνδυνο τὴν παγκόσμια εἰρήνη μὲ τὴν ἐπιδρομὴ στὸ Ἰράν.
Τὸ ἴδιο ἀναξιόπιστοι εἶναι καὶ οἱ ἐδῶ θαυμαστές του, οἱ ὁποῖοι πλειοδοτοῦν σὲ φιλολαϊκὴ ρητορεία καὶ σὲ θέσεις ποὺ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐφαρμοστοῦν ἂν δὲν ἀμφισβητηθοῦν οἱ λεγόμενες εὐρωπαϊκὲς συνθῆκες.
Ἐπιπλέον, τὸ ἐθνικοπατριωτικὸ ἀφήγημα ποὺ προβάλλουν συνεχίζει τὴν ἐργαλειοποίηση τῆς χριστιανικῆς πίστης, ὑποβαθμίζοντάς την σὲ ἐξάρτημα τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ σὲ ἀτομικὴ ἠθική.
Γιὰ μᾶς, προϋπόθεση τῆς πολιτικῆς παρέμβασης τῶν Χριστιανῶν εἶναι ἡ ἀναφορὰ στὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ ἑλληνικὸς ἀστοχριστιανισμὸς δὲν ἀποτολμᾶ καμμία σχετικὴ ἀναφορά, στὴν προσπάθειἀ του νὰ ἀκυρώσει τὸ ἐγχείρημα τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας, ἐμμένοντας, ἀκόμα καὶ ὅταν πολιτεύεται, στὸ ὅτι ἡ χριστιανικὴ πίστη εἶναι ἀτομικὴ ὑπόθεση.
Πιὸ πίσω καὶ ἀπὸ τὴ δυτικὴ χριστιανοδημοκρατία, ἡ ὁποία, ἔστω καὶ σὲ λανθασμένη βάση, διατείνεται ὅτι ἐμπνέεται ἀπὸ χριστιανικὲς ἀρχές.

ΦΩΤΟ ΚΟΡΥΦΗΣ: Όλγα Σταυρίδου, Ομορφοκκλησιά Καστοριάς, 1981