• Ἡ εἰσήγηση τοῦ Προέδρου τῆς ΧΔ στὴν Κεντρικὴ Ἐπιτροπή

Ὅταν ξεκίνησε ἡ Χριστιανικὴ Δημοκρατία τὸν ἀγώνα της τὸ 1953, λίγα χρόνια μετὰ τὸν 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο μαινόταν ὁ Ψυχρὸς Πόλεμος ποὺ τὸν διαδέχθηκε, καὶ κυριαρχοῦσε ὁ διπολισμὸς ἀνάμεσα στὸν ἀστισμὸ καὶ στὸν μαρξισμό. Ἡ μαρξιστικὴ ἰδεολογία εἶχε ἀναπτυχθεῖ ὡς ἀπόπειρα ἀντίδρασης στὴν κοινωνικὴ ἀδικία, ἡ ὁποία ἐπικρατοῦσε στὸ καθεστὼς τοῦ οἰκονομικοῦ φιλελευθερισμοῦ τοῦ 18ου καὶ τοῦ 19ου αἰώνα. Μιὰ ἀντίδραση σὲ ὑλιστικὴ βάση καὶ γι’ αὐτὸ ἀπρόσφορη στὸ νὰ ὁδηγήσει σὲ μιὰ κοινωνία ἐλεύθερη καὶ δίκαιη.
Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ κατέρρευσαν τὴ δεκαετία τοῦ 1980 τὰ καθεστῶτα τοῦ λεγόμενου «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ», τὰ ὁποῖα ἦταν ταξικὲς δικτατορίες τῆς γραφειοκρατίας τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, μιᾶς προνομιούχου ἄρχουσας τάξης ποὺ κυβερνοῦσε καὶ νεμόταν τὰ μέσα παραγωγῆς στὸ ὄνομα τοῦ «προλεταριάτου».
Τὴν ἴδια δεκαετία ὁ οἰκονομικὸς φιλελευθερισμὸς ἀντεπιτέθηκε, ὡς «νεοφιλελευθερισμὸς» καὶ παγκοσμιοποίηση, μὲ στόχο τὴν ἀπαξίωση τῆς ἐργασίας, τὸν ἀφανισμὸ τῶν μικρῶν καὶ μεσαίων ἐπιχειρήσεων, τὸ ξήλωμα τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καὶ τὴν ἀσυδοσία τῶν κερδοσκόπων στὸ ὄνομα τῆς «ἐλεύθερης ἀγορᾶς».
Τὸ παραδοσιακὸ πολιτικὸ σύστημα δεξιᾶς καὶ ἀριστερᾶς, ἤδη ἔχει τεθεῖ στὴν ὑπηρεσία τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας, μεταλλασσόμενο σταδιακὰ σὲ «ἀκραῖο κέντρο».Μὲ τὴν ἀπαξίωση καὶ διάλυση τοῦ κονωνικοῦ κράτους, τὴν ἰδιωτικοποίηση τῶν κοινωφελῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τὴν παράδοσή τους στὸ παρασιτικὸ κερδοσκοπικὸ κεφάλαιο, τὴν ἐγκαθίδρυση καθεστῶτος ὅλο καὶ μεγαλύτερης ἀσυδοσίας ὑπὲρ τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας καὶ τοῦ τραπεζικοῦ κεφαλαίου, στὸ ὀνομα τῆς «ἐλεύθερης ἀγορᾶς».
Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, μεγάλες ὁμάδες τοῦ πληθυσμοῦ ποὺ τέθηκαν στὸ περιθώριο τῆς κοινωνίας ἔμειναν ἀκάλυπτες πολιτικὰ καὶ στράφηκαν σὲ μιὰ ριζοσπαστικὴ δεξιὰ νέου τύπου. Ἡ νεοεμφανιζόμενη αὐτὴ τάση ἐμφανίστηκε νὰ εἶναι ἀντίθετη μὲ τὴν ἀναλγησία τοῦ «ἀκραίου κέντρου» καὶ τὶς πολιτικὲς ἐπιλογές του, ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἐξαθλίωση τοὺς ὑποστηρικτές της.
Ταυτόχρονα, αὐτοαναγορεύτηκε κήρυκας ἀξιῶν ὅπως ὁ πατριωτισμός, ἡ πίστη, ὁ σεβασμὸς στὴν παράδοση, τὶς ὁποῖες οἱ συστημικὲς πολιτικὲς δυνάμεις ἔχουν ἐγκαταλείψει.
Χαρακτηριστικὰ παραδείγματα:
Ὁ «Τραμπισμὸς» στὶς ΗΠΑ. Ὁ ἀντιπρόεδρος Τζέι Ντὶ Βὰνς προέρχεται ἀπὸ περιοχὲς ποὺ ψήφιζαν παραδοσιακὰ Δημοκρατικὸ Κόμμα, ἀλλὰ σταδιακὰ ἀποβιομηχανοποιήθηκαν καὶ ἐξαθλιώθηκαν λόγω τῆς παγκοσμιοποίησης. Στηρίζεται καὶ ἀπὸ ἀκροδεξιοὺς Προτεστάντες ποὺ ἀντιδροῦν στὸν δικαιωματισμὸ καὶ στὴν «γουὼκ ἀτζέντα».
Ὁ «Ἐθνικὸς Συναγερμὸς» τῆς Μαρὶν Λεπὲν στὴ Γαλλία. Χῶρος γιὰ καιρὸ στὸ περιθώριο τῆς πολιτικῆς ζωῆς, ἐπειδὴ κατάγεται πολιτικὰ ἀπὸ ἀκροδεξιὲς δυνάμεις ποὺ εἴτε συνεργάστηκαν μὲ τὴ γερμανικὴ κατοχή, εἴτε εἶναι νοσταλγοὶ τῆς ἀποικιοκρατίας στὴν Ἀλγερία. Ἔχει ἐξελιχθεῖ σὲ κόμμα τῆς λαϊκιστικῆς Δεξιᾶς καὶ ἀντλεῖ ψήφους ἀπὸ τὰ θύματα τῆς καταστρεπτικῆς πολιτικῆς τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ εὐρώ.
Τὰ «Ἀδέλφια τῆς Ἰταλίας» τῆς ἤδη Πρωθυπουργοῦ Τζόρτζια Μελόνι. Ἐπίγονοι τοῦ νεοφασιστικοῦ κόμματος τῶν νοσταλγῶν τοῦ Μουσολίνι, εἶχαν ἀποκλεισθεῖ ἀπὸ τὴν «οἰκουμενικὴ» κυβέρνηση Ντράγκι. Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ ἀποκλεισμὸς αὐτὸς εἶχε εὐεργετικὰ γι’ αὐτοὺς ἀποτελέσματα, ἀφοῦ ἀπὸ τὸ 5% ἐκτοξεύθηκαν στὸ 25%. Καὶ ἀκόμα προφανέστερο, ὅτι ἡ ἄνοδος αὐτὴ συνδέεται μὲ τὴν ἀποστροφὴ ποὺ ἔχουν προκαλέσει οἱ πολιτικὲς τῶν Βρυξελλῶν, τῶν ὁποίων ὁ γνωστὸς καὶ σ’ ἐμᾶς πρώην ἀρχιτραπεζίτης εἶναι βασικὸς ἐκφραστής. Ἀδιάψευστος μάρτυρας εἶναι ἡ κατακόρυφη πτώση τῶν ποσοστῶν ὅλων τῶν κομμάτων ποὺ συμμετεῖχαν στὴν κυβέρνησή του, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐπωφελήθηκε ἡ Μελόνι.
Τὸ AfD τῆς Γερμανίας, τὸ ὁποῖο ὠφελήθηκε ἰδίως ἀπὸ τὶς καταστρεπτικὲς συνέπειες τῶν κυρώσεων σὲ βάρος τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ καὶ τὴ συνεχιζόμενη περιθωριοποίηση τῆς πρώην Ἀνατολικῆς Γερμανίας, στὴν ὁποία ἀναδείχθηκε πρώτη δύναμη στὶς τελευταῖες ἐκλογές. Εἶναι ἤδη ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση σὲ ἐθνικὸ ἐπίπεδο. Ἂν καὶ δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ νεοναζιστικὸ κόμμα, περιλαμβάνει καὶ ἐπιγόνους τῶν ναζί.
Ἀντίστοιχη περίπτωση εἶναι καὶ ὁ Βίκτορ Ὄρμπαν, ποὺ κυβερνᾶ τὴν Οὐγγαρία, ὁ ὁποῖος ἀντλεῖ τὴ δημοφιλία του σὲ μεγάλο βαθμὸ λόγω τῆς ἀντίστασης στὶς καταστρεπτικὲς πολιτικὲς τῶν Βρυξελλῶν.
Ἡ μετάλλαξη τοῦ παραδοσιακοῦ πολιτικοῦ συστήματος δεξιᾶς-ἀριστερᾶς σὲ «ἀκραῖο κέντρο» στὴν ὑπηρεσία τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας, ἄφησε ἀκάλυπτα εὐρύτατα λαϊκὰ στρώματα, τὰ ὁποῖα στράφηκαν σὲ πολιτικὲς δυνάμεις οἱ ὁποῖες, εἴτε δημιουργήθηκαν ἐξαρχῆς, εἴτε βρίσκονταν στὸ πολιτικὸ περιθώριο λόγω τῶν ἀκροδεξιῶν καταβολῶν τους.
Φαντάζουν καὶ αὐτοπροβάλλονται ὡς «ἀντισυστημικές». Στὴν πραγματικότητα, ἀξιοποιώντας τὴ λαϊκὴ στήριξη, ἀπεργάζονται μιὰ νέου τύπου σύμπραξη μὲ τὴν οἰκονομικὴ ὀλιγαρχία. Αὐτὸ γίνεται φανερὸ ὅπου ἔχουν ἀναλάβει τὴ διακυβέρνηση.
Ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ στὶς ΗΠΑ καταργεῖ κοινωνικὲς παροχές, ἐνῶ ἔχει βάλει στὸ στόχαστρο ἀκόμη καὶ τὸ ὁμοσπονδιακὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας. Εἶναι γεγονὸς ὅτι στὶς ΗΠΑ τὸ σύστημα εἶναι ὁμοσπονδιακὸ καὶ ἡ Παιδεία εἶναι ὑπόθεση τῆς κάθε Πολιτείας. Ὅμως, μιὰ τέτοια προτεραιότητα τῆς ὁμοσπονδιακῆς κυβέρνησης εἶναι ἐνδεικτικὴ τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς ἁρπακτικότητας τοῦ νέου αὐτοῦ πολιτικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖο ἔχει βάλει στὸ στόχαστρο τὸ κοινωνικὸ κράτος.
Ἡ Τζώρτζια Μελόνι, ποὺ κυβερνᾶ στὴν Ἰταλία, ἔχει πλήρως συμμορφωθεῖ μὲ τὶς οἰκονομικὲς ὑποδείξεις τοῦ εὐρωενωσιακοῦ ἱερατείου καὶ τὶς εὐρωατλαντικὲς προτεραιότητες.
Κοινὸ σημεῖο ὅλων αὐτῶν τῶν ὀντοτήτων εἶναι καὶ ἡ συνθηματολογία μὲ βάση παραδοσιακὲς ἀξίες.
Στὴν Ἑλλάδα, πιὸ χαρακτηριστικὴ ἐκδήλωση τοῦ φαινομένου ἦταν ἡ ἐκτόξευση τῆς ἀνοιχτὰ νεοναζιστικῆς «Χρυσῆς Αὐγῆς» τὴν πρώτη περίοδο τῆς ἐπιβολῆς τῶν Μνημονίων.
Καὶ μετὰ τὴν ἐξαφάνισή της, ἡ Νέα Δημοκρατία ἔπαψε νὰ ἐκφράζει τὸν κόσμο τῆς Δεξιᾶς, καὶ ἄλλες δυνάμεις ἔχουν ἀναδείχθεῖ στὴ Βουλὴ καὶ στὸ Εὐρωκοινοβούλιο, τὰ κόμματα «Ἑλληνικὴ Λύση», «Νίκη» καὶ «Φωνὴ Λογικῆς», οἱ ὁποῖες ἐκφράζουν τὸν χῶρο τῆς λαϊκιστικῆς Δεξιᾶς, μὲ ἄξονες θέματα πατριωτισμοῦ, πίστης καὶ παράδοσης, σὲ συνδυασμὸ μὲ φιλολαϊκὸ λόγο ποὺ ἔχουν περιθώριο νὰ ἐκπέμπουν, ἀφοῦ δὲν ἔχουν ὑποστεῖ κυβερνητικὴ φθορά.
Στὰ θέματα πίστης ἔχει συσπειρωθεῖ μέρος τοῦ ἀστοχριστιανικοῦ κόσμου, ποὺ «ὀρφάνεψε» πολιτικὰ μετὰ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ ἀστοχριστιανισμοῦ ὡς κυρίαρχης ἰδεολογία Παρὰ τὴ συνθηματολογία της, ἡ νέα αὐτὴ τάση τῆς νέας ριζοσπαστικῆς Δεξιᾶς δὲν ἀποτελεῖ παρὰ μιὰ νέα ἐκδοχὴ τοῦ ὑλιστικοῦ συστήματος τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας, ἐνῶ ἀντιλήψεις ριζικὰ ἀντίθετες μὲ τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου κρύβονται πίσω ἀπὸ τὴ συνθηματολογία της.
Οἱ δυνάμεις αὐτὲς ἀξιοποιοῦν τὴ λαϊκὴ δυσφορία, ἀλλὰ ἐκφράζουν στὴν πραγματικότητα συμφέροντα τοῦ μέρους ἐκείνου τῆς ἄρχουσας τάξης τοῦ ὁποίου τὰ συμφέροντα δὲν ἐξυπηρετοῦνται ἀπὸ τὴν τωρινὴ κατάσταση καὶ πλήττεται ἀπὸ τὴν παγκοσμιοποίηση. Στὴν πράξη, ἀποπροσανατολίζουν, ἀποδίδοντας τὰ δεινὰ ὄχι στὴν ὀλιγαρχία ποὺ κυβερνᾶ καὶ προκαλεῖ ἀδικία καὶ ἀνισότητα, ἀλλὰ σὲ ἄλλες κατηγορίες συνανθρώπων μας.
Οἱ πολιτικὲς αὐτὲς δυνάμεις ποὺ τώρα ἔχουν ἀναδειχθεῖ δὲν εἶναι ὅμοιες μεταξύ τους. Ἔχουν ὅμως καὶ κοινὰ χαρακτηριστικά, τὰ ὁποῖα βρίσκουμε καὶ στοὺς ἐκφραστὲς τοῦ χώρου αὐτοῦ στὴν Ἑλλάδα:
-Ὁ μικρόψυχος καὶ ὑποτελὴς ἐθνοκεντρισμός. Παρὰ τὶς «πατριωτικὲς» κορῶνες, δὲν θέτουν θέμα τῆς σκανδαλώδους ἀπομείωσης τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας ἀπὸ τὶς ἀποκαλούμενες «εὐρωπαϊκὲς Συνθῆκες», τὶς ὁποῖες καὶ ἀποδέχονται ὡς τετελεσμένο γεγονός, ἰσχυριζόμενοι μάλιστα ὅτι θὰ καταστήσουν «πλεονέκτημα» τὴ συμμετοχὴ τῆς πατρίδας μας στὴν Ε.Ε. Τοῦτο καθιστᾶ καὶ ἀναξιόπιστο τὸν φιλολαϊκὸ λόγο τὸν ὁποῖο ἐκπέμπουν καὶ τὶς σχετικὲς διακηρύξεις τους. Στὸν βαθμὸ ποὺ ἡ κυβέρνηση τῆς χώρας ἔχει χάσει τὴν ἐξουσία νὰ χαράσσει οἰκονομικὴ πολιτική, τίθεται τὸ ἐρώτημα πῶς θὰ ἐφαρμοσθοῦν ὅσα διακηρύσσουν, στὸν βαθμὸ ποὺ ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴ γραμμὴ τῆς «ὑπερκυβέρνησης» τῶν Βρυξελλῶν. Ὅταν κάνουν πὼς δὲν βλέπουν ὅτι ἡ ἐθνική μας ἀνεξαρτησία εἶναι ἀπομειωμένη ἀκόμα καὶ σὲ σχέση μὲ τὴ διατύπωση τοῦ Πρωτοκόλλου τοῦ Λονδίνου τοῦ 1830, γιὰ ποιὸ «πατριωτισμὸ» μᾶς μιλᾶνε;
Χαρακτηρίζονται ἐπίσης ἀπὸ τὴ θετικὴ στάση πρὸς τὸν Ντόναλντ Τράμπ καὶ τὴν ἐκτίμηση ποὺ ἔχουν γιὰ τὶς χῶρες τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης ποὺ ἀπαρτίζουν τὴν «ὁμάδα Βίσενγκραντ». Παραγνωρίζοντας τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἰδιοτελὴς αὐτὸς ἐθνοκεντρισμός τους συνέβαλε στὴν πίεση νὰ ἀποκλεισθοῦν τὰ βόρεια σύνορα τῆς Ἑλλάδας κατὰ τὶς μεταναστευτικὲς ροὲς τοῦ 2015-16 καὶ νὰ καταστήσουν τὴ χώρα μας «ἀποθήκη ψυχῶν».
Οἰ λογικὲς μίσους καὶ ἀδιαφορίας γιὰ τὸν ἐλάχιστο συνάνθρωπό μας δὲν εἶναι μόνον ἀντιχριστιανικές, ἀλλὰ μποροῦν καὶ νὰ στραφοῦν ἐναντίον μας ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸ περιμένουμε.
-Ἄλλο κοινό τους χαρακτηριστικὸ εἶναι ὅτι στὴν πράξη, ἀποπροσανατολίζουν, ἀποδίδοντας τὰ δεινὰ ὄχι στὴν ὑπερεθνικὴ καὶ ἐγχώρια ὀλιγαρχία ποὺ κυβερνᾶ καὶ προκαλεῖ ἀδικία καὶ ἀνισότητα, ἀλλὰ σὲ ἄλλες κατηγορίες συνανθρώπων μας.
Ἰδίως μὲ τὴ δαιμονοποίηση τοῦ μεταναστευτικοῦ προβλήματος. Τὸ ὁποῖο, ὅπως ἔχουμε ἀναλυτικὰ ἐκθέσει σὲ προηγούμενα Συνέδριά μας, πρέπει νὰ γίνει ἀντικείμενο ὑπεύθυνης διαχείρισης, μὲ ἄξονα τὴν ἄρση τῶν αἰτίων ποὺ τὸ προκαλοῦν σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Ἰδίως τὴ φτώχεια στὶς χῶρες προέλευσης, μὲ βασικὸ ὑπεύθυνο τὴν παγκόσμια νεοαποικιοκρατία καὶ τὴ συγκέντρωση πλούτου στὶς ἀποκαλούμενες ἀνεπτυγμένες χῶρες. Μὲ ἀποτέλεσμα, ὅπου σωρεύεται ὁ πλοῦτος, νὰ προσελκύονται καὶ οἱ ἄνθρωποι γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν. Σὲ χῶρες μὲ ἡμερομίσθια τῆς τάξης τῶν δύο εὐρώ, ἕνας ἐργαζόμενος μὲ μεροκάματο ἀπὸ 20 ἕως 50 εὐρὼ ἀποτελεῖ πηγὴ ἐπιβίωσης γιὰ τὴν οἰκογένειά του καὶ κίνητρο νὰ ἐπενδυθοῦν τὰ ποσὰ ποὺ δίνονται στοὺς διακινητές. Ταυτόχρονα, ἡ οἰκονομικὴ ὀλιγαρχία χρησιμοποιεῖ τὸ φαινόμενο γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει φθηνὸ ἐργατικὸ δυναμικὸ καὶ νὰ ἀπαξιώσει τὰ δικαιώματα τῶν ἐγχώριων ἐργαζομένων.
Οἱ ροὲς ὑφίστανται ὄχι μόνο στὴν Εὐρώπη, ἡ ὁποία ἑλκύει μετανάστες ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ καὶ τὴν Ἀσία, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀμερική, ὅπου οἱ νοτιοαμερικανοὶ μεταναστεύουν πρὸς τὸν βορρᾶ καὶ ἰδίως στὶς ΗΠΑ. Κατὰ συνέπεια, τὰ κύρια αἴτια τῆς οἰκονομικῆς μετανάστευσης εἶναι κοινωνικο-οικονομικά. Καὶ στὴν Ἑλλάδα, παλαιότερα, τὰ ἐμβάσματα τῶν μεταναστῶν ἦταν πηγὴ ἐπιβίωσης τῶν ἐδῶ οἰκογενειῶν τους, ἀλλὰ λειτουργοῦσαν καὶ ὡς «ἄδηλος πόρος» γιὰ τὴν κάλυψη τῶν ἐλλειμμάτων τῆς χώρας.
Κατὰ συνέπεια, στὴν καταπολέμηση τῶν αἰτίων αὐτῶν πρέπει νὰ ἐπικεντρωθοῦμε, σὲ συνδυασμὸ μὲ μιὰ βραχυπρόθεσμη ὑπεύθυνη διαχείριση τοῦ προβλήματος γιὰ τὴ διαφύλαξη τῆς ἐθνικῆς ἀσφάλειας, τῆς δημόσιας τάξης καὶ τῆς ποιότητας ζωῆς τῶν πολιτῶν στὴ βάση τοῦ σεβασμοῦ γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια τῶν συνανθρώπων μας.
-Ἄλλο ἕνα κοινὸ χαρακτηριστικὸ τῆς νέας ριζοσπαστικῆς δεξιᾶς στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ ἐξωτερικό, εἶναι ἡ φιλοσιωνιστικὴ στάση της, παρὰ το γεγονὸς ὅτι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὁ σιωνισμὸς ἔχει διαπράξει ἐγκλήματα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας σὲ βάρος τῶν Παλαιστινίων, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν τωρινὴ γενοκτονία. Ὑποκριτικὰ καταδικάζουν τοὺς φόνους καὶ τὴ λικοκτονία τῶν ἀμάχων, χωρὶς νὰ ζητοῦν κυρώσεις εἰς βάρος τοῦ Ἰσραὴλ. Ἐνῶ ταυτόχρονα στὴν Ἑλλάδα, δὲν ἀμφισβητεῖται ἡ ἀποκαλούμενη «στρατηγικὴ σχέση» τῆς πατρίδας μας μὲ τὴ χώρα αὐτή, ἡ ὁποία φτάνει στὸ σημεῖο μέχρι καὶ συνεργασίας σὲ ἐξοπλιστικὰ προγράμματα καὶ μπλοκαρίσματος τῆς ἐπιβολῆς κυρώσεων ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, τὴν ὁποία ζητᾶνε ἄλλες κυβερνήσεις.
Γιὰ τὴ Χριστιανικὴ Δημοκρατία, ἡ ὁποία ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἔχει καταγγείλει τὰ σιωνιστικὰ ἐγκλήματα, ἡ στάση αὐτὴ δὲν εἶναι ἀποδεκτή. Γιὰ μᾶς ποὺ παρεμβαίνουμε πολιτικὰ στὴ βάση τοῦ κοινωνικοῦ μηνύματος τοῦ Εὐαγγελίου, εἶναι ἀδιανόητη κάθε μορφῆς συνταύτιση μὲ ἐγκληματικὲς κυβερνήσεις.
Ζοῦμε σὲ καιροὺς παρόμοιους μὲ αὐτοὺς ὅταν ξεκίνησε τὸ Κίνημα. Στὰ μισὰ τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἡ Χριστιανικὴ Δημοκρατία ἦρθε γιὰ νὰ ξεσκεπάσει τὰ ψεύτικα διλήμματα ποὺ παγίδευαν τότε τοὺς λαούς.
Ἤδη, στὸ πρῶτο τέταρτο τοῦ 21ου αἰώνα, βιώνουμε τὴν δημιουργία νέου τύπου πόλωσης ποὺ παγιδεύει τοὺς λαούς, στὴ βάση τῆς ὑλιστικῆς κοσμοθεωρίας. Μὲ ἰδεολογήματα ποὺ ὑποκρύπτουν τὴν ἀπληστία καὶ τὴν ἀτομοκρατία, τὸ μίσος καὶ τὴν ἀδιαφορία γιὰ τὸν ἐλάχιστο συνάνθρωπο.
Ἔγραφε ὁ χριστιανὸς κοινωνικὸς ἀγωνιστὴς Μαρίνος Ἀντύπας τὸ 1907 (Ἐφημερίδα «Ἀνάστασις»). «Ὅπως τὸ φῶς τοῦ ἡλίου, ὁ ἀήρ, τὸ ὕδωρ κλπ., εἶνε εἰς τὴν καθολκὴν τῶν ἀνθρώπων χρῆσιν, οὕτω καὶ πάντα τ’ ἄλλα ὅσα ὁ ἀνθρωπος χρειάζεται, δύνανται νὰ καταστῶσι κοινά, ἐὰν οἱ ἀτελεῖς καὶ ἐγωιστικοὶ νόμοι, τοὺς ὁποίους ἐνομοθέτησεν ἡ ἐπίσης ἀτελὴς διάνοια τοῦ ἀνθρώπου, ἀντικατασταθῶσι διὰ τοῦ τελειοτάτου καὶ δικαιοτάτου τοῦ Ἰησοῦ, ὅστις παραγγέλλει, ‘ἀγάπα τὸν πλησίον Σου ὡς σεαυτόν’.»
Τόνιζε ὁ Νίκος Ψαρουδάκης στὴν «Ἡ ἐπανάσταση τῆς Ἀγάπης», 1958. «Τὸ μήνυμα τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης, τῆς ἰσότητας, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐργασίας καὶ τῆς ἐλευθερίας , ποὺ εἶναι ἀποκλειστικὸ δῶρο τοῦ Χριστιανισμοῦ, πρέπει νὰ γίνει τὸ ταχύτερο κοινωνικὴ πραγματικότητα καὶ ἀναφαίρετο ἀπόκτημα κάθε ἀνθρώπου.»
«Οἱ Χριστιανοὶ ἀποτελοῦν τὴν ζύμη ποὺ ὅλον τὸ φύραμα ζυμεῖ, γι’ αὐτὸ καὶ ἐπιβάλλεται ἡ ἀνάδειξή των», ἔγραφε ὁ λογοτέχνης Κώστας Μεραναῖος τὸ 1963 σὲ κείμενο ἐπετειακὸ γιὰ τὰ χιλιόχρονα τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Σήμερα, τὸ βάρος αὐτὸ πέφτει στοὺς δικούς μας ὤμους. Νὰ ἀντιμετωπίσουμε σὲ νέες συνθῆκες τὸν χυδαῖο ὑλισμὸ ποὺ ὄχι μόνον ἐπικρατεῖ ὡς οἰκονομικὸ σύστημα, ἀλλὰ καὶ καλλιεργεῖ νέο ἀνθρωπότυπο ποὺ προσκυνᾶ ὡς νέα θεότητα τὶς ἀγορές καὶ λογίζει ὡς «ἀρετὲς» τὴν ἀπληστία, τὴν ἀτομοκρατία καὶ τὸ μίσος κάθε μορφῆς, ἐθνικό, ταξικό, συντεχνιακό.
Νὰ προβάλουμε τὴν Ἐπανάσταση τῆς Ἀγάπης ὡς μόνη βάση γιὰ μιὰ κοινωνία ἐλεύθερη καὶ δίκαιη.
Πραγματοποιώντας ἕνα νέο ξεκίνημα σὲ νέα βάση.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΕ ΠΟΥ ΚΑΤΑΤΕΘΗΚΕ ΚΑΙ ΩΣ ΒΑΣΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΘΕΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ 11Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Συγκλήθηκε η Κεντρική Επιτροπή της Χριστιανικής Δημοκρατίας στο γραφείο της Αθήνας το Σάββατο 19 Οκτωβρίου.Με θέματα τον απολογισμό δράσης, τον οικονομικό απολογισμό, την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων και τον προγραμματισμό. 

Ο Πρόεδρος της ΧΔ Γιάννης Ζερβός κατά την έναρξη των εργασιών έκανε την ακόλουθη εισήγηση για τις πολιτικές εξελίξεις.

Ἑβδομήντα χρόνια πρίν, ὅταν ἡ ΧΔ ξεκινοῦσε μὲ τὸν Νίκο Ψαρουδάκη καὶ τοὺς πρώτους συνεργάτες του, ἐπιβαλλόταν στὴν μετεμφυλιακὴ κοινωνία τῶν χρόνων τοῦ ψυχροῦ πολέμου τὸ δίλημμα ἀνἀμεσα στὶς ἰδεολογίες τῶν δύο ἀντιμαχόμενων στρατοπέδων: τῆς καπιταλιστικῆς Δύσης καὶ τοῦ λεγόμενου «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ».
Σήμερα, δὲν μᾶς ἐπιβάλλεται ἐκβιαστικὸ δίλημμα, ἀλλὰ ἐκβιαστικὸς μονόδρομος ἑνὸς ἐκτροχιασμένου καπιταλισμοῦ, τοῦ λεγόμενου νοφιλελευθερισμοῦ. Τὰ καθεστῶτα τοῦ «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ» ἦταν δικτατορίες στὶς ὁποῖες μιὰ ἄρχουσα τάξη γραφειοκρατῶν καὶ προνομιούχων κυβερνοῦσε ἐπικαλούμενη τὴν ἐργατικὴ τάξη. Ὅμως, ἐνῶ τὰ καθεστῶτα αὐτὰ ἦταν τυραννικὰ γιὰ τοὺς λαούς τους, άποτέλεσαν ταυτόχρονα «ἀντίπαλο δέος» ποὺ συνέβαλε στὴ δημιουργία τοῦ μεταπολεμικοῦ κοινωνικοῦ κράτους στὴ δυτικὴ Εὐρώπη.

Ἡ διαδικασία αὐτὴ καθυστέρησε στὴν Ἑλλάδα λόγω τῶν ἐπακόλουθων τοῦ Ἐμφυλίου Πολέμου καὶ προχώρησε μὲ καθυστέρηση, μέχρι τὴν πρώτη 4ετία τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἐνῶ στὴν ὑπόλοιπη Δύση ξεκινοῦσε ἡ ἀντεπίθεση τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ μὲ τοὺς Ρήγκαν καὶ Θάτσερ τὴ δεκαετία τοῦ 1980, μὲ τὴν ίδεολογικὴ ἀποδόμηση τοῦ λεγόμενου «κρατισμοῦ».
Μαζὶ μὲ τὸν «ὑπαρκτὸ σοσιαλισμό», ἀνατράπηκε καὶ ἡ πολιτικὴ τῆς λεγόμενης «κοινωνικῆς Δεξιᾶς», μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ζοῦμε τὴν συνεχιζόμενη ἀποδόμηση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καὶ τὴν αὐξανόμενη ἀσυδοσία τοῦ κεροδοσκοπικοῦ κεφαλαίου στὸ ὄνομα τοῦ «ἐλεύθερου ἀνταγωνισμοῦ». Ἕνα «θέσφατο» ποὺ ἐξ ἀρχῆς ὑπῆρχε ὡς βάση στὴν ἱδρυτικὴ συνθήκη τῆς ΕΟΚ, μετέπειτα Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Μὲ τὴ συνθήκη τοῦ Μάαστριχτ, τὸ λεγόμενο «Σύμφωνο Σταθερότητας καὶ Ἀνάπτυξης» ποὺ ἀκολούθησε καὶ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ Εὐρώ, περιορίστηκαν ἀκόμα περισσότερο τὰ περιθώρια τῶν ἐκλεγμένων κυβερνήσεων νὰ διαμορφώνουν τὴν οἰκονομικὴ πολιτικὴ καὶ τὶς ἀντίστοιχες προτεραιότητες.
Στὴ Γαλλία, ὅπου ἡ συνθήκη ἐπικυρώθηκε μόλις μὲ 51% τὼν ψἠφων, εἶχε ὑπάρξει ἀντίδραση καὶ ἀπὸ πλευρᾶς πατριωτικῆς ντεγκωλικῆς Δεξιᾶς. Γιὰ νὰ κάμψει τὶς πατριωτικοῦ περιεχομένου ἀναστολὲς τῶν ὁμοϊδεατῶν του, ὁ νεοφιλελεύθερος πολιτικὸς Ἀλαίν Μαντλέν εἶχε δηλώσει χαρακτηριστικὰ τὸ 1992: «Η ευρωπαϊκή οικοδόμηση φέρει μια όμορφη φιλελεύθερη υπόσχεση.” Το Μάαστριχτ, πρόσθεσε, λειτουργεί ως ασφάλεια ζωής για να αποφευχθεί η επιστροφή στην…..αγνή και σκληρή σοσιαλιστική εμπειρία του 1981-1983 [των πρώτων χρόνων της σοσιαλιστικής διακυβέρνησης Μιτεράν]. Η Ευρώπη επιβάλλει περιορισμούς,αλλά αυτοί είναι ευτυχείς περιορισμοί γιατί είναι περιορισμοί φιλελεύθεροι.»
Στὴν Ἑλλάδα, ἡ συνθήκη πέρασε ἀπὸ τὴ Βουλὴ μὲ τὶς ψήφους ΝΔ, ΠΑΣΟΚ Συνασπισμοῦ καὶ Πολιτικῆς Ἄνοιξης τοῦ κ. Σαμαρᾶ. Τὸ ΚΚΕ καταψήφισε καὶ ἀπὸ τὸ ΠΑΣΟΚ, μόνον ὁ μακαρίτης Σήφης Βαλυράκης ψήφισε «λευκὸ».
Ἡ εἰσαγωγὴ αὐτὴ εἶναι ἀναγκαία γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦν, ὅσοι δὲν τὸ συνειδητοποίησαν κατὰ τὴν ὀδυνηρὴ περίοδο τῆς ἐπιβολῆς τῶν Μνημονίων, ὅτι ζοῦμε σὲ καθεστὼς περιορισμένης κυριαρχίας τῆς χώρας καὶ περιορισμῶν στὴν ἄσκηση πολιτικῆς ἀπὸ τὴν ἐκλεγμένης κυβέρνηση.
Ὁ περιορισμὸς αὐτὸς τῶν ἐπιλογῶν, ποὺ στὴν Ἑλλάδα ἐπιτείνεται μὲ τὴν έπιπρόσθετη ἐφαρμογὴ τῶν μνημονιακῶν δεσμεύσεων, ἀποτελεῖ ἐκδήλωση τοῦ νεοφιλελεύθερου μονόδρομου καὶ τὴ βάση τῆς κυριαρχίας τῆς Νέας Δημοκρατίας τοῦ κ. Μητσοτάκη στὴν πολιτικὴ ζωή. Τόσο ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ὅσο καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ ὑπηρέτησαν τὴν πολιτικὴ αὐτή. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ ὅσοι τὴν ὑποστηρίζουν καὶ ἐπωφελοῦνται, ἢ ἔχουν τὴν ψευδαίσθηση ἢ τὴν παραίσθηση ὅτι ὠφελοῦνται, προτιμοῦν τὸν κ. Μητσοτάκη, ποὺ εἶναι αὐθεντικὸ πολιτικὸ προϊόν της μετάλλαξης καὶ οὐσιαστικῆς παραίτησης ἀπὸ τὴν προτεραιότητα τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, ποὺ μέχρι πρότινος προέτασσαν τὰ κόμματα τῆς Σοσιαλδημοκρατίας καὶ τῆς Ἀριστερᾶς.

Τὸ “ἀκραῖο κέντρο”

Ἡ σύγκλιση αὐτὴ τῶν κυβερνητικῶν πολιτικῶν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ καὶ ΣΥΡΙΖΑ, κατατάσσει ἐν τοῖς πράγμασι τὰ κόμματα αὐτὰ στὸ λεγόμενο «ἀκραῖο κέντρο». Ὁ ἀκίνδυνος γιὰ τὸ σύστημα δικαιωματισμὸς ὑποκαθιστᾶ τοὺς κοινωνικοὺς ἀγῶνες καὶ ἀποτελεῖ τὸ ψευδοπροοδευτικὸ ἐποικοδόμημα μιᾶς σκληρῆς νεοφιλελεύθερης πολιτικῆς. Ἡ ὁποία εὐνοεῖ τὴν συγκέντρωση πλούτου σὲ ὅλο καὶ πιὸ λίγους καὶ ρίχνει στὸ περιθώριο ὅλο καὶ περισσότερες κατηγορίες πολιτῶν.
Ὡς ἀποτέλεσμα τῶν ἐξελίξεων αὐτῶν, αὐξάνονται ἐκεῖνοι ποὺ βρίσκουν διέξοδο στὰ ἄλλα κόμματα τῆς Δεξιᾶς ἐκτὸς τῆς Νέας Δημοκρατίας, τὰ ὁποῖα πέτυχαν νὰ ἐκπροσωπηθοῦν στὴ Βουλή. Δὲν μιλᾶμε γιὰ κόμματα δεξιότερα τῆς Νέας Δημοκρατίας, μὲ δεδομένο ὅτι ἡ ἀκροδεξιὰ εἶναι πρὸ πολλοῦ παροῦσα στὸ κυβερνητικὸ κόμμα: Σὲ έπίπεδο «μεταγραφῆς» προβεβεβλημένων στελεχῶν, ἀλλὰ καὶ πολιτικῆς.
Ἐνδεικτικά, οἱ τροποποιήσεις τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα μὲ ἄξονα τὴν ἐξαπλωση τῆς ὑποχρεωτικῆς ἐπιβολῆς τῆς ποινῆς τῆς φυλάκισης ποὺ ἔφερε πρὸς ψήφιση ὁ ἐκ τοῦ ΠΑΣΟΚ προερχόμενος κ. Φλωρίδης εἶναι παρόμοιας φιλοσοφίας μὲ τὸ 3ο σημεῖο τοῦ προεδρικοῦ προγράμματος τῆς Μαρίν Λεπέν τοῦ 2022. Μὲ τὴ διαφορὰ ποὺ ἡ Γαλλίδα πολιτικός, ἐπιμελέστερη, εἶχε συμπεριλάβει καὶ τὴν πρόνοια νὰ αὐξηθοῦν κατὰ 85.000 οἱ θέσεις τῶν φυλακισμένων.
Ὁ ἀείμνηστος Νίκος Ψαρουδάκης, εἶχε καταγγείλει ὡς ἀναχρονιστικὴ τὴ αὐταρχικὴ λογικὴ αὐτὴ γιὰ τὸ σωφρονιστικὸ σύστημα στὸ βιβλίο «Ἡ φυλακή μου».

Χωρίς ἀξία προγραμματικές δεσμεύσεις ἂν δὲν ἀμφισβητοῦν τοὺς εὐρωενωσιακοὺς περιορισμούς τῶν ἐξουσιῶν τῶν ἐκλεγμένων κυβερνήσεων

Τὰ καινούργια δεξιὰ κόμματα τῆς Βουλῆς καὶ τῆς Εὐρωβουλῆς, ποὺ ἐπωφελοῦνται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἔχουν ὑποστεῖ κυβερνητικὴ φθορά, ἐπαναφέρουν μεταξὺ ἄλλων καὶ προτάγματα τῆς κοινωνικῆς Δεξιᾶς μὲ λόγο ἐμφανιζόμενο ὡς φιλολαϊκὸ καὶ πατριωτικό.
Ὅμως, γιὰ νὰ ἔχει ἀξία ὁποιοδήποτε πολιτικὸ πρόγραμμα ξεφεύγει ἀπὸ τὰ πλαίσια ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ άποκαλούμενες «Εὐρωπαϊκὲς Συνθῆκες», πρέπει αὐτὸ νὰ συνοδεύεται ἀπὸ τὴν καταρχὴν ἀμφισβήτησή τους. Καὶ ἐπιπρόσθετα, μὲ ἐναλλακτικὴ πολιτικὴ πρόταση, τὴν ὁποία ὁ λαὸς νὰ καλεῖται νὰ ἀκολουθήσει. Διαφορετικά, προσομοιάζουν στὴ βεβαιότητα τοῦ πρὸ τοῦ 2015 ΣΥΡΙΖΑ, ὅτι μόνο ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκεῖνος θὰ κυβερνοῦσε, ὡς διὰ μαγείας ἡ διαπραγμάτευση μὲ τοὺς δανειστὲς θὰ ἀπέδιδε.
Ἀποκαλυπτικὴ γιὰ τὴν πραγματικὴ βούληση τοῦ πολιτικοῦ συστήματος νὰ διαφοροποιηθεῖ ἀπὸ τὶς προτεραιότητες τῶν ἐπικυριάρχων ἦταν ἡ ψηφοφορία στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο ἐπὶ σχεδίου ψηφίσματος γιὰ τὸ Οὐκρανικό, στὸ ὁποῖο περιλαμβάνονται ἀκραῖες θέσεις, ἰδίως τὸ αἴτημα νὰ δοθεῖ στὴν Οὐκρανία ἡ ἄδεια νὰ πλήξει τὴ Ρωσία μὲ δυτικοὺς πυραύλους μεγάλου βεληνεκοῦς. Θέσεις οἱ ὁποῖες ἂν υἱοθετηθοῦν ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν σὲ 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ὅπως καὶ ἄλλες βλαπτικὲς γιὰ τὴν Ἑλλάδα προτροπές. Οἱ Εὐρωβουλευτὲς τῆς ΝΔ καὶ δύο τοῦ ΠΑΣΟΚ ὑπερψήφισαν. Κατὰ ψήφισαν μόνον οἱ δύο Εὐρωβουλευτὲς τοῦ ΚΚΕ, ἕνας Εὐρωβουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ ἡ Εὐρωβουλευτὴς τῆς «Πλεύσης Ἐλευθερίας». Οἱ ὑπόλοιποι δύο Εὐρωβουλευτὲς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ἕνας τοῦ ΠΑΣΟΚ, ὅπως καὶ τὸ σύνολο τῶν Εὐρωβουλευτῶν τῶν κομμάτων «Ἑλληνικὴ Λύση», «Νίκη» καὶ «Φωνὴ Λογικῆς» ἔλαμψαν μὲ τὴν ἀπουσία τους.

Θεσμικὴ αἰσχροκέρδεια καὶ ἐκποίηση κοινωφελῶν ὑποδομῶν

Ἡ Ἑλλάδα πορεύεται, ὅλο καὶ πιὸ ἀποδυναμωμένη οἰκονομικά, μὲ τὴν ἐκποίηση τῶν ὑποδομῶν της κατ’ ἐφαρμογὴ τῶν μνημονιακῶν δεσμεύσεων. Μέσω τοῦ Ὑπερταμείου, ποὺ ἔχει δημιουργηθεῖ στὰ πρότυπα τοῦ Tρόιχουντανστάλτ, τοῦ Ὑπερταμείου ποὺ ρευστοποίησε κοψοχρονιὰ τὴν ὑποδομὴ τῆς πρώην Ἀνατολικῆς Γερμανίας. Ἡ ὁποία κατέρρευσε ὁλοκληρωτικά, ὄχι μόνο λόγω τῶν παθογενειῶν τοῦ «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ», ἀλλὰ κυρίως λόγω τῆς νομισματικῆς ἑνοποίησης μὲ τὴ Δυτική μὲ ἰσοτιμία ἀνατολικοῦ καὶ δυτικοῦ μάρκου 1 πρὸς 1, ἀντὶ τῆς πραγματικῆς 1 πρὸς 4. Φαινομενικὴ γενναιοδωρία γιὰ τοὺς ἀποταμιευτές, ἀλλὰ καταστροφὴ γιὰ τὴν οἰκονομία, ἀφοῦ τὸ κόστος μονομιᾶς τετραπλασιάστηκε.
Ὑποδομὲς ὅπως ἡ ἀγορὰ τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος, ἡ ΔΕΗ καὶ ὁ ΔΕΔΔΗΕ παραδόθηκαν στὸ κερδοσκοπικὸ κεφάλαιο, τὸ ὁποῖο κατὰ τρόπο παρασιτικὸ ἔχει ἐπικαθήσει καὶ κερδοσκοπεῖ στὶς ἕτοιμες ὑποδομὲς μὲ ἕνα θεμελιῶδες ἀγαθὸ ὅπως τὸ ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. Τὰ «Ἑλληνικὰ Πετρέλαια», ὅπου τὸ Δημόσιο μέχρι πέρσι ἰσότιμα μετεῖχε στὴ Διοίκηση, σκανδαλωδῶς χαρίστηκαν στὸν Ὅμιλο Λάτση ποῦ χωρὶς νὰ δώσει οὔτε ἕνα εύρώ, ἐλέγχει πλέον μόνος του τὴ Διοίκηση. Πῶς ἔγινε αὐτό; Μὲ μικρὴ αὔξηση τοῦ μετοχικοῦ κεφαλαίου ἐπέφερε μείωση τοῦ ποσοστοῦ τῆς συμμετοχῆς τοῦ Δημοσίου μὲ συνακόλουθη ἀπώλεια θεμελιωδῶν δικαιωμάτων.
Ἄλλες ὑποδομὲς διὰ τῆς ἰδιωτικοποιήσεως στὴν πράξη κρατικοποιήθηκαν ἀπὸ τοὺς Δανειστές, ἀφοῦ οἱ σιδηρόδρομοι ἀγοράστηκαν ἀπὸ ἰταλικὴ κρατικὴ ἑταιρία καὶ ἡ ἐκμετάλλευση τῶν ἀεροδρομίων ἀπὸ γερμανική. Ἡ γερμανικὴ ἰθύνουσα τάξη διατηρεῖ τὸν κρατικὸ ἔλεγχο στὶς στρατηγικοῦ χαρακτήρα ἐπιχειρήσεις. Ἡ ἰταλικὴ τὸν ἐπανέφερε στοὺς αὐτοκινητοδρόμους ποὺ εἶχε ἰδιωτικοποιήσει, ὅταν κατέρρευσε ἡ γέφυρα Μοράντι στὴ Γένοβα λόγω πλημμελοῦς συντήρησης παρὰ τὴ μεγάλη κερδοφορία ἀπὸ τὰ διόδια. Ἡ ἐκχώρηση τῶν ἕτοιμων κοινωφελῶν ὑποδομῶν στὸ παρασιτικὸ κερδοσκοπικὸ κεφάλαιο εἶναι εὐρωενωσιακὴ γραμμὴ στὸ ὄνομα τοῦ «ἀνταγωνισμοῦ», ἡ ὁποία δὲν ἐπιβάλλεται μόνο στὴν Ἑλλάδα.
Ὅμως, στὴν Ἑλλάδα, ἡ κερδοσκοπία δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀνεκτή. Ἔχει θεσμοθετηθεῖ μὲ τὰ σχέδια «Ἡρακλῆς» γιὰ τὴν φερόμενη «ἐξυγίανση» τῶν Τραπεζῶν. Μὲ τὰ ὁποῖα ἐπιτρέπεται, ἀμιγῶς κερδοσκοπικὲς ἐπιχειρήσεις ποὺ ἐξαγοράζουν τὰ λεγόμενα κόκκινα δάνεια σὲ μικρὸ ποσοστὸ τῆς ἀξίας τους, νὰ διεκδικοῦν τὸ σύνολο ἀπὸ τὸν δανειολήπτη. Καὶ μαλιστα μὲ τὴν ἐγγύηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Δημοσίου ἐφόσον μιὰ τέτοια συναλλαγὴ δὲν ἐπιτευχθεῖ.
Ἡ θεσμικὴ αὐτὴ αἰσχροκέρδεια, ἐκδἠλωση τοῦ καθεστῶτος τῆς τραπεζοκρατίας, ἀποτελεῖ συνέχεια τῆς ἀπροκάλυπτης καὶ διαρκοῦς κατάλυσης τοῦ Κράτους Δικαίου, ποὺ ξεκίνησε μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν Μνημονίων. Εἶναι ἄραγε συμπτωματικό, ὅτι ἀκόμα καὶ τὸ ἄρθρο 405 τοῦ παλαιοῦ Ποινικοῦ Κώδικα ποὺ τιμωροῦσε τὴν κερδοσκοπία ὡς πράξη ἀξιόποινη, ἐκ παραδρομῆς παραλείφθηκε ἀπὸ τὴ νέα κωδικοποίηση τοῦ 2019; Καὶ δὲν ἔχει ἐπανέλθει, σὲ πεῖσμα τῆς αὐταρχικῆς αὐστηροποίησης τοῦ Ποινικοῦ Δικαίου ποὺ ἡ Κυβέρνηση ἐπιβάλλει. Ὁ πρώην Ἀρεοπαγίτης καὶ ἐπιθεωρητὴς τῆς Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιτζῆς ἔχει ἐπισημάνει τὸ γεγονός, ὅπως καὶ ὅτι καὶ ἄλλες χρήσιμες ἀγορανομικὲς ποινικὲς διατάξεις ἔχουν καταργηθεῖ παλαιότερα στὰ πλαίσια τῆς συμμόρφωσης στὸ εὐρωενωσιακὸ θέσφατο τοῦ ἐλεύθερου ἀνταγωνισμοῦ. Ἔτσι, μόνο διοικητικὰ τιμωρεῖται πιὰ ἡ αἰσχορκέρδεια.
Ἄλλη μορφὴ θεσμικῆς αἰσχροκέρδειας εἶναι, ἐνδεικτικά, τὸ πάγωμα τῶν ἐπιτοκίων καταθέσεων, παρὰ τὴν συνεχῆ ἀναπροσαρμογὴ τῶν ἐπιτοκίων χορηγήσεων, δηλαδὴ τῶν δανείων λόγω τῆς ἀνόδου τοῦ ἐπιτοκίου βάσης τῆς ΕΚΤ μὲ πρόσχημα τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ πληθωρισμοῦ. Ἡ πρωτοβουλία κυβερνήσεων ἀντίθετων πολιτικὰ μεταξύ τους ὅπως τῆς Ἰταλίας καὶ τῆς Ἰσπανίας νὰ φορολογήσουν τὰ ὑπερκέρδη αὐτὰ προκάλεσε τὶς ἀντιδράσεις τῆς Κομισιόν. Ἄλλη μιὰ ἔνδειξη ὅτι ἔχουμε περιέλθει ὑπὸ τὴν ἐπικυριαρχία τοῦ τραπεζικοῦ κεφαλαίου.

Η δυνατότητα του ατόμου να πλουτίζει μόνη πηγή “δικαιωμάτων” χωρίς υποχρεώσεις στις ατομοκρατούμενες νεοφιλελεύθερες κοινωνίες

Ὁ οἰκονομικὸς νεοφιλελευθερισμὸς ἔχει δημιουργήσει καὶ τὸ ἀντίστοιχο ἰδεολογικὸ ἐποικοδόμημα, τὸν ὑπερφιλελευθερισμό.
Ἡ ἀτομοκρατικὴ λογικὴ καὶ ὁ πρακτικὸς ἀθεϊσμὸς πάντοτε ὑπολάνθαναν ὡς πειρασμοί. Σήμερα ὅμως, φτάνουμε στὸ σημεῖο, νὰ δημιουργεῖται ἕνας νέος τύπος ἀνθρώπου, θρησκευτικὰ προσηλωμένος στὸ ἀτομικὸ συμφέρον. Ὁ ὁποῖος ἀντίστοιχα «ἀπελευθερώνεται» ἀπὸ κάθε ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ δέσμευση ἢ ὑποχρέωση πρὸς τὴν κοινωνία, τὸν πλησίον του, ἢ τὸν Θεό. Στὴ βάση τῆς λογικῆς ὅτι μόνη πηγὴ δικαιωμάτων εἶναι ἡ δυνατότητα τοῦ ἀτόμου νὰ πλουτίζει. Ἡ ψεύτικη αὐτὴ ἐλευθερία βρίσκει διέξοδο στὸ δικαιωματισμό. Καὶ εὐνοεῖ τὴν ἀδιαφορία γιὰ τὰ κοινά, ὅπως καὶ τὴ δημιουργία ἑνὸς εἴδους «πραιτοριανῶν» τοῦ συστήματος ἀπὸ τὰ μεσαῖα στρώματα, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν ὅτι ἐπωφελοῦνται ἀτομικὰ ἀπὸ τὴν τάξη αὐτὴ τῶν πραγμάτων καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τοὺς συμπολίτες τους ποὺ πλήττονται.
Κατὰ συνέπεια, τὸ πρόβλημα ποὺ σήμερα ἀντιμετωπίζουμε δὲν εἶναι μόνο πολιτικό.
Εἶναι πρωτίστως πνευματικό, ἐπειδὴ ἡ ίθύνουσα τάξη θεωρεῖ ὅτι θὰ γίνουμε «κανονικὴ εὐρωπαϊκὴ χώρα», ἂν μοιάσουμε μὲ χῶρες ποὺ ἔχουν κάνει ἐπικίνδυνα βήματα πρὸς τὴν άποκοπή τους ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ παράδοση. Ἡ καθιέρωση τῆς νεοεποχίτικης νομικῆς κατασκευῆς τοῦ ἀποκαλούμενου «γάμου ὁμοφύλων» ἀποτελεῖ σημεῖο καμπῆς τῆς πορείας αὐτῆς σύμφωνα καὶ μὲ ἀναλύσεις, ποὺ δὲν ξεκινᾶνε ἀπὸ θρησκευτικὴ ὀπτικὴ γωνία.

Καταδικασμένες οἱ κοινωνίες χωρὶς πνευματικὸ θεμέλιο

Ἡ Χριστιανικὴ Δημοκρατία ἔχει ἀπὸ τὴν ἵδρυσή της διακηρύξει, ὅτι μόνη βάση γιὰ μιὰ κοινωνία δικαιοσύνης, εἶναι ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ θέση αὐτὴ εἶναι σύμφωνη καὶ μὲ τὴ βάση στὴν ὁποία θεμελιώθηκε ἡ νεοελληνικὴ Πολιτεία. Ἡ ὁποία ὅλα τὰ Συντάγματά της τὰ ψηφίζει στὸ ὄνομα τῆς ἁγίας, ὁμοουσίου καὶ ἀδιαιρέτου Τριάδος. Ὄχι γιὰ νὰ γίνει διάκριση ὑπὲρ τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ ὀρθόδοξη Πίστη καὶ Παράδοση εἶναι πνευματικὸ θεμέλιο καὶ σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τὴ διαχείριση τῆς ἐλευθερίας μας ὡς δώρου Θεοῦ, ποὺ δικαιούμαστε καὶ ἀνακτήθηκε μὲ αἱματηροὺς ἀγῶνες.
Κοινωνίες χωρὶς πνευματικὸ θεμέλιο, ποὺ εἴτε βασίζονται μόνο στὸ ὑλιστικὸ συμφέρον, εἴτε νομιμοποιοῦνται μὲ τὴν κτηνώδη βία εἶναι καταδικασμένες σὲ ἀποσύνθεση καὶ ἀφανισμό. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ κοινωνίες ποὺ ἐπιτρέπουν νὰ ἐπικρατήσει ἡ ἀδικία. Ἡ μεσαιωνική μας αὐτοκρατορία κατέρρευσε, ὅταν ἔπαψε ἡ ἀλληλεγγύη στοὺς πιὸ ἀδύνατους, ἐπικυριάρχησαν οἱ ἰσχυροί, ἐπιλέχθηκε ἡ ἐξάρτηση ἀπὸ τοὺς ξένους ὡς ὁδὸς ἐπιβίωσης. Ἀκόμα καὶ τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορα θὰ εἶχαν γλιτώσει τὴν καταστροφή, ἐὰν εἶχαν ἀπομείνει σὲ αὐτὲς ἐλάχιστοι ἄνθρωποι δίκαιοι.
Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, καθῆκον μας ὡς εἶναι ὡς ἐνεργοὶ πολίτες νὰ ἀρθρώσουμε πολιτικὸ λόγο ἐναλλακτικὸ σὲ σχέση μὲ τὸν κυρίαρχο συστημικό. Ἡ ἁπλῆ περιφορὰ μιᾶς προοδευτικῆς χριστιανικῆς ταμπέλας μπορεῖ νὰ δημιουργεῖ ψευδαισθήσεις ἐπειδὴ δεκαετίες πρὶν ἡ συστημικὴ θεολογία ἦταν συντηρητική, ἀλλὰ ἐνέχει τὸν πειρασμὸ τῆς ἐνσωμάτωσης στὸ «ἀκραῖο κέντρο», μὲ ἰδεολογικὴ ἐπικάλυψη μιᾶς ψευδεπίγραφης προόδου. Στὸν πειρασμὸ αὐτὸ ἔχουν πέσει ὀρισμένοι χριστιανοσοσιαλιστὲς τῆς Δύσης.
Ἔχουμε ταυτόχρονα καθῆκον ὡς Χριστιανοὶ νὰ πείσουμε τοὺς συμπολίτες μας, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς πεποιθήσεις τους, ὅτι ἡ χριστιανική μας Πίστη καὶ Παράδοση εἶναι πάντοτε ζωντανὲς καὶ ἐπίκαιρες καὶ δίνουν τὶς κατάλληλες ἀπαντήσεις στὰ προβλήματα καὶ τὶς προκλήσεις τῶν καιρῶν.
Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, «ἀγρίεψε τὸ Γένος ἀπὸ τὴν ἀμάθειαν καὶ ἐγίναμε ὡς τὰ θηρία». Ὄχι λόγω ἔλλειψης σχολείων ὅπως τότε, ἀλλὰ λόγω τῆς ἀμάθειας καὶ τῆς ἡμιμάθειας ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὴν ὀργανωμένη παραπληροφόρηση καὶ τὴν ἀποξένωση ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὴν παράδοσή μας.
Προσηλωμένοι μὲ ζῆλο στὴν ἀλήθεια, χωρὶς ἀποκλίσεις καὶ συμβιβασμούς, ἀλλὰ ταυτόχρονα χωρὶς τοξικοὺς ζηλωτισμοὺς καὶ ἀμετροέπειες ποὺ προσχωροῦν σὲ ἀντιχριστιανικὲς λογικὲς μίσους πρὸς τὸν πλησίον.
Μιὰ τέτοια ἀμυντικὴ περιχαράκωση, παίζει τὸ παιχνίδι τῆς Νέας Ἐποχῆς, ποὺ κανένα πρόβλημα δὲν ἔχει οἱ Χριστιανοὶ νὰ εἶναι ἁπλῶς μιὰ ψηφίδα μιᾶς κοινωνίας χωρὶς συνοχή, ποὺ λειτουργεῖ σὰν «ἀρχιπέλαγος» ἀνεξάρτητων μεταξύ τους νησίδων, ἕνας κακόφωνος ἀχταρμᾶς ἀλληλομισούμενων ἀνθρώπων.
Στὸ πλαίσιο αὐτό, ἔχουμε καθῆκον νὰ παρέμβουμε, ἱεραποστολικὰ καὶ πολιτικά.
Νὰ ἐπικεντρωθοῦμε στὴν ἀνανέωση καὶ στὴ διεύρυνση τοῦ Κινήματος καὶ τῆς ἐμβέλειας τῆς ἐφημερίδας.

Το Σάββατο 10 Ιουνίου ώρα 11 πμ συγκαλείται η Κεντρική Επιτροπή της ΧΔ στο γραφείο της Αθήνας με θέματα απολογισμούς και ιδίως τον απολογισμό τής εκλογικής παρουσίας και προγραμματισμό δράσης.

Ἔγινε στὸ γραφεῖο τοῦ Κινήματος τὸ Σάββατο 9 Ὀκτωβρίου, μὲ συνδυασμὸ ζωντανῆς παρουσίας καὶ διαδικτυακῆς συμμετοχῆς, ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπὴ τῆς ΧΔ.
Οἱ ἐργασίες ξεκίνησαν μὲ ἁγιασμό, τὸν ὁποῖο τέλεσε ὁ π. Χρίστος Χριστοδούλου καὶ στὴ συνέχεια, μὲ ἀφορμὴ τὴν πρόσφατη ἐκδημία τῆς τακτικῆς συνεργάτιδας τῆς «Χριστιανικῆς» Μαρίας Μπινιάρη, τρισάγιο στὴ μνήμη της, ὅπως καὶ σ’ αὐτὴ τοῦ ἱδρυτῆ τοῦ Κινήματος καὶ τῆς ἐφημερίδας Νίκου Ψαρουδάκη καὶ τῶν ὑπόλοιπων ἐκλιπόντων ἀδελφῶν.

Details

Κατὰ τὴν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τὸ Σάββατο 9 Ὀκτωβρίου, ὁ Πρόεδρος τῆς ΧΔ Γιάννης Ζερβός ἔκανε τὴν ἀκόλουθη ἀνασκόπηση τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων σὲ σχέση μὲ τὴν προηγούμενη σύνοδο τοῦ Φεβρουαρίου, κατὰ τὴν ὁποία τόνισε ὅτι “Ἡ ΧΔ, στὰ 68 χρόνια τῆς ἱστορίας της, συνδέει τὴν παρουσία καὶ παρέμβασή της μὲ ἕνα λόγο ἀνεξάρτητο, ἀκηδεμόνευτο καὶ χειραφετημένο ἀπὸ ψευτοδιλήμματα καὶ ἀνεύθυνες προπαγανδιστικὲς συνθηματολογίες. Μὲ ἀποκλειστικὸ καὶ ἀδιαπραγμάτευτο σημεῖο ἀναφορᾶς τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου… Μᾶς δίνει ἐπίσης τὶς προϋποθέσεις νὰ συμβάλουμε στὴν κάλυψη τοῦ πολιτικοῦ κενοῦ ποὺ ἀφήνουν οἱ συστημικὲς πολιτικὲς δυνάμεις τῆς ὑποτέλειας ἀπὸ τὴ μιά, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἐμφανίζονται ὡς δυνάμεις ἀμφισβήτησης στὴ βάση τῆς μισαλλοδοξίας, τοῦ μίσους καὶ τῆς φοβικότητας ἀπέναντι στὸν ἀδύναμο καὶ στὸν πλησίον, ποὺ γίνεται ἀποδιοπομπαῖος τράγος γιὰ τὰ ἐγκλήματα τῆς διεθνοῦς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας. “. Details