Ἡ φωτογραφία προέρχεται ἀπὸ τὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τοῦ καθηγητῆ Ἑλληνικῶν καὶ Λατινικῶν στὸ κρατικὸ πανεπιστήμιο τοῦ Ὀχάιο Ἀντωνίου Καλδέλλη “Hellenism in Byzantium” (Ἐκδόσεις Κέιμπριτζ). Ὁ ἴδιος δίνει τὴν ἑξῆς λεζάντα: “Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὸν Κεραμεικό (Πρώην Ἡφαιστεῖον), στὴν άθηναϊκὴ ἀγορά. Ἡ φωτογραφία εἶναι τοῦ ἰδίου. Θὰ προσθέταμε γιὰ ὅσους δὲν καταλαβαίνουν, ὅτι πρώην “Ἡφαιστεῖο” ἀποκαλεῖται κοινῶς “Θησεῖο”.

Ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ καθηγητῆ Καλδέλλη ἔχει μεταφραστεῖ “Ὁ Χριστιανικὸς Παρθενώνας”, ὅπου μὲ τεκμηριωμένη ἐπιστημονικὴ ἔρευνα ἀναδεικνύεται σὲ πόσο βαθμὸ ὁ ἐμβληματικὸς ναὸς ἐτιμᾶτο ὡς χριστιανικὸ μνημεῖο, πολὺ περισσσότερο ἀπ’ ὅ,τι ὡς παγανιστικό. Κατὰ πληροφορίες μας, τὸ μουσεῖο τῆς Ἀκροπόλεως δὲν ἔδωσε στὸν συγγραφέα τὴν αἴθουσά του γιὰ τὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου του. Ἂν αὐτὸ ἀληθεύει, θὰ θέλαμε νὰ γνωρίζαμε τὴν αίτία, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν εἶναι δύσκολο νὰ διαγνωσθεῖ. Ὁ στενόθωρος νεοελληνικὸς κλασικισμός, ποὺ ὁδηγησε στὴν ἀπαξίωση τοῦ βυζαντινοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ ποὺ παρήγαγε ἡ Ἀθήνα, παραμένει ὑπέρτατο δόγμα ποὺ δὲν ἐπιδέχεται ἀμφισβήτηση.

Φωτογραφίες τῆς Ἀθήνας κυκλοφοροῦν πολλὲς στὸ διαδίκτυο,μὲ ἀφορμὴ μάλιστα τὶς δημοτικὲς ἐκλογές. Ἡ παραπάνω, ὅμως, μαζὶ μὲ τὴ λεζάντα της,  σημειολογικὰ λέει ὅσα ἕνα ὁλόκληρο βιβλίο. Ἀναπαριστᾶ τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸν σύγχρονο ἑλληνικὸ πολιτισμό  Μᾶς θυμίζει τὶς προτεραιότητές μας.

 

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς Ἀνέστη!

Με την Ανάστασή του ο Χριστός κατέλυσε την τυραννία του θανάτου, μαζί με αυτή του διαβόλου, πάνω στο ανθρώπινο γένος. Νίκησε το θάνατο και γεφύρωσε το χάσμα ανάμεσα στην πεσμένη ανθρώπινη φύση και στο Θεό.

Αντίστοιχα, το παράδειγμα του Θεανθρώπου και η διδασκαλία του, αιώνες τώρα παραμένουν επίκαιρα και ζωντανά.

Είναι η βάση όλων των επιτευγμάτων της ανθρωπότητας, στην κατεύθυνση της καταπολέμησης της αδικίας και της καταδυνάστευσης των ανθρώπων από κάθε μορφή τυραννίας. Ταυτόχρονα είναι η βάση της άρνησης όλων των τυραννικών λογικών του θανάτου, που προξένησαν δυστυχία, πόνο και αδικία στην ανθρωπότητα. Ο Χριστός έκανε το μεγάλο επαναστατικό έργο, αφήνοντας σε εμάς τα μικρότερα: κατέλυσε την τυραννία του θανάτου, μαζί με αυτή του διαβόλου, πάνω στο ανθρώπινο γένος. Κατέστησε την δικαιοσύνη ένα στόχο πολύ εφικτότερο, και ύψωσε ως μεγαλύτερο προς αυτή την αγάπη ή την φιλευσπλαχνία.

Όπως έγραψε ένας από τους σύγχρονους αγίους, ο Νικόλαος Βελιμίροβιτς, «Ο Χριστός […]Πήγε πέρα και βαθύτερα απ’ όλους τους επαναστάτες του κόσμου. Στο δένδρο του κακού δεν κλάδευε κλαριά και δεν καθάριζε τα φύλλα, αλλά έβαζε το τσεκούρι στην ίδια τη ρίζα».

Η απελευθέρωση του ανθρώπου από το θάνατο συνοδεύεται και από το θείο δώρο της ελευθερίας. Από υπόδουλος, ο άνθρωπος έγινε εν δυνάμει ίσος και «φίλος» με το Θεό: “θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ ὑψίστου πάντες”.  Ο άνθρωπος, ως εικόνα κι εν δυνάμει ομοίωση του Θεού, έγινε κύριος της τύχης του. Με πίστη κι ελπίδα, η ανθρώπινη βούληση γίνεται ο βασικός διαμορφωτής της παγκόσμιας ιστορίας. Μάλιστα, εάν οι άνθρωποι αποφάσιζαν να ελκύσουν τη Χάρη του Θεού η οποία έρχεται μετά την Ανάσταση του Χριστού με την έλευση του Παρακλήτου, οι άγιοι διαβεβαιώνουν ότι τα κοινωνικά και πολιτικά ιδανικά μας θα πραγματώνονταν αυτοστιγμεί.

Έτσι κι εμείς σήμερα, καλούμαστε να αγωνιστούμε για την δική μας Ανάσταση: την αποκατάσταση ελευθερίας και της κυριαρχίας της πατρίδας μας, που τόσο ακριβά πληρώθηκε με αγώνες και θυσίες και τόσο φθηνά πουλήθηκε, ώστε να καταπνίγεται σήμερα από τον «ζουρλομανδύα» των λεγόμενων «ευρωπαϊκών συνθηκών».

Για να είναι η εκλεγμένη κυβέρνηση υπόλογη αποκλειστικά στο Λαό που την εκλέγει και όχι σε «υπερκυβερνἠσεις» διορισμένων υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

 

 

 

Σε ένα Θεοτοκίο, το οποίο υπάρχει και στην εκκλησιαστική Υμνογραφία των ημερών, διότι έχει ξεχωριστή σπουδαιότητα για τα τεκταινόμενα, ακούμε τα ακόλουθα:

 

Υπερευλογημένη υπάρχεις, Θεοτόκε Παρθένε, διά γάρ τού εκ σού σαρκωθέντος, ο Άδης ηχμαλώτισται, ο Αδάμ ανακέκληται, η κατάρα νενέκρωται, η Εύα ηλευθέρωται, ο θάνατος τεθανάτωται, καί ημείς εζωοποιήθημεν, διό ανυμνούντες βοώμεν. Ευλογητός Χριστός ο Θεός ημών, ο ούτως ευδοκήσας, δόξα σοι.

 

Σε απλούστερα λόγια, «είσαι υπερευλογημένη, Θεοτόκε Παρθένε, διότι μέσω αυτού που σαρκώθηκε μέσω εσού, ο Άδης έχει αιχμαλωτιστεί, ο Αδάμ έχει ξανακληθεί, η Εύα έχει ελευθερωθεί, ο θάνατος έχει θανατωθεί, και εμείς έχουμε ζωοποιηθεί…».

 

Ας τα δούμε ένα προς ένα: ο Άδης έχει αιχμαλωτιστεί, διότι ο θάνατος που ήρθε στα ανθρώπινα μέσω της αμετανοησίας και εντελούς απόρριψης του Θεού, θα νικηθεί από τον Χριστό, που, έχοντας προσλάβει την ανθρώπινη φύση, θα της προσδώσει επίσης το ιδίωμα της κατά χάριν αθανασίας.

Details

Ἡ ἀπαίτηση τῆς λογικῆς, ἀκόμη καὶ τὴ στιγμὴ τοῦ “τετέλεσται”, θέτει τοὺς ὅρους της: “Εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ’αὐτῶ”. Ὁ Θεὸς ἀποκρίνεται μὲ τὴ σιωπή, ἀλλὰ γιὰ ἐκεῖνον ποὺ μπορεῖ νὰ καταλάβει, μέσα σ’ αὐτὴ τὴ σιωπὴ “δηλώνει τὴν ἀγάπη του γιὰ τὸν ἄνθρωπο” [Νικολάου Καβάσιλα, “Ἡ ἐν Χριστῶ ζωή”]. Εἶναι ἡ “μωρία τοῦ Θεοῦ”, γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὁ ἀκατανόητος σεβασμὸς τοῦ Θεοῦ πρὸς τὴν ἐλευθερία μας.

Κάθε ἀναγκαστικὴ ἀπόδειξη βιάζει τὴν ἀνθρώπινη συνείδηση, μεταβάλλει τὴν πίστη σὲ ἁπλῆ γνώση. Γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς περιορίζει τὴν παντοδύναμία του, κλείνεται μέσα  στὴ σιωπὴ τῆς πονεμένης ἀγάπης του, ἀποσύρει κάθε σημεῖο, κάθε θαῦμα, ρίχνει μιὰ σκιὰ πάνω στὴ λάμψη τῆς ὄψης του.[…]

Ἡ πίστη εἶναι ενας διάλογος. Ἀλλὰ ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι σχεδὸν σιωπή. Ἀσκεῖ μιὰ πίεση απειρα λεπτὴ καὶ ποτὲ ἀκαταμἀχητη. Ὁ Θεὸς δεν δίνει διαταγές, ἐκπέμπει προσκλήσεις: “Ἄκουε Ἰσραήλ” ἢ “εἰ θέλεις τέλειος εἶναι…” Στὴν ἀπόφαση ἑνὸς τυράννου, ἀπαντᾶ μιὰ ὑπόκωφη ἀντίσταση, στὴν πρόσκληση τοῦ Κυρίου τοῦ Δείπνου ἀπαντᾶ ἡ χαρούμενη ἀποδοχὴ ἐκείνου “ὅστις ἔχει ὦτα”, ποὺ κάνει τὸν ἑαυτό του ἐκλεκτό, τείνοντας τὸ χέρι του στὸ προσφερομενο δῶρο. […]

Ὁ Πατέρας εἶναι πατέρας χωρὶς νὰ ἐπιβάλει τὴν πατρότητά του. Προσφέρεται ἐν τῶ Υἱῶ του. Καὶ κάθε ἀνθρωπος εἶναι υἱὸς τοῦ Θεοῦ: “θεοὶ ἐστε καὶ υἱοὶ ὑψίστου πάντες”, “θεοὶ” ὑπὸ τὸν ὅρο νὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς ἑαυτούς τους υἱοὺς ἐν Χριστῶ […] Ἡ ἐλευθερία τῶν υἱῶν ταυτίζεται καὶ συμπίπτει μὲ τὸ Δῶρο τοῦ Πατέρα, ποὺ εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς δέχεται νὰ τὸν ἀρνηθοῦν, νὰ τὸν ἀπορρίψουν, νὰ τὸν ἀποβάλουν ἀπὸ τὴ δημιουργία του.

Στὸ Σταυρὸ ὁ Θεός, ἔναντι τοῦ Θεοῦ, πῆρε τὸ μέρος τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Χριστιανὸς εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ἄθλιος, ἀλλὰ ξέρει ὅτι ὑπάρχει κάποιος ἀκόμη ἀθλιότερος, αὐτὸς ὁ Ζητιάνος τῆς ἀγάπης στὴ θύρα τῆς καρδιᾶς: “Ἰδοὺ εστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω. Ἐὰν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν  καὶ δειπνἠσω μετ’ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ’ ἐμοῦ”. [‘Αποκ. 3,20] .Ὁ Υἱὸς ἔρχεται στὴ γῆ γιὰ νὰ καθίσει στὸ “τραπέζι τῶν ἁμαρτωλῶν”.

Παύλου Εὐδοκίμωφ “Ἡ Πάλη μὲ τὸν Θεὸν”. Πατριαρχικὸ Ἵδρυμα Πατερικῶν Μελετῶν , Θεσσαλονίκη 1991, σσ 57-59

Ἀπόδοση στὴ Δημοτικὴ τῆς μετάφρασης τοῦ Ἰ.Κ.. Παπαδόπουλου.

Ἡ εἰκόνα ἀπὸ τοιχογραφία τῆς Καπνικαρέας.

 

 

Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από τους δολοφονικούς βομβαρδισμούς του Ν.Α.Τ.Ο. κατά της Σερβίας, που ξεκίνησαν στις 25 Μαρτίου 1999. Στις 23 Απριλίου βομβαρδίστηκε το κτήριο της σερβικής τηλεόρασης, με 30 νεκρούς. Ο συνολικός αριθμός των  θυμάτων ήταν μεταξύ  489 και 528 σύμφωνα με τη Human Rights Watch. H χρήση απεμπλουτισμένου ουρανίου ως υλικού για τις βόμβες που χρησιμοποιήθηκαν επέφερε περαιτέρω συνέπειες στην υγεία του πληθυσμού και στη μόλυνση του περιβάλλοντος.  Οι επιθέσεις έγιναν χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ. Η Χ.Δ. και η “Χριστιανική” είχαν τότε συμπαρασταθεί στον δοκιμαζόμενο σερβικό λαό. Στόχος των επιθέσεων ήταν η απόσπαση της σερβικής επαρχίας του Κοσσυφοπεδίου, η οποία και επιτεύχθηκε τελικά. Η αποχώρηση του γιουγκοσλαβικού στρατού από το Κοσσυφοπέδιο είχε ως αποτέλεσμα διώξεις κατά της εκεί σερβικής κοινότητας.

Την Τετάρτη 8 Μαΐου και ώρα 18.30, θα γίνει στα γραφεία της ΧΔ στην Αθήνα, Ακαδημίας 78Δ συνάντηση μελών και φίλων του Κινήματος, για τη στήριξη της υποψηιφιότητας του Κώστα Καμαριάρη  ως δημοτικού συμβούλου του Δήμου Αθηναίων.

Θα γίνει παρουσίαση της υποψηφιότητας και στη συνέχεια θα συζητηθεί η πλαισίωση του προεκλογικού του αγώνα.

Ο Κώστας Καμαριάρης είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο συνδυασμό “Αθήνα για την Ελλάδα” του Γεωργίου Καραμπελιά.

Με πάνω από 70% των ψήφων, ο 40χρονος κωμικός Βολοντίμιρ Ζελένσκι αναδεικνύεται Πρόεδρος της Ουκρανίας, με τον απερχόμενο Πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο να παίρνει κάτω από 30% στο 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών. Με φανερή τη συντριπτική ήττα του από την αρχή της καταμέτρησης των ψήφων, ο Ποροσένκο δεν περίμενε την ολοκλήρωση της καταμέτρησης και παραδέχτηκε την ήττα του,

Οι μεγάλες δυνάμεις που έχουν συμφέροντα στην περιοχή, Δυτικοί και Ρώσοι, σπεύδουν να προσεταιρισθούν με δηλώσεις τους το νέο Πρόεδρο, που δηλώνει κι αυτός φιλοδυτικός. Όμως, η απρόσμενη αυτή εξέλιξη αποτελεί οδυνηρή ήττα για το ουκρανικό πολιτικό κατεστημένο, που διαμορφώθηκε και επικράτησε μετά την ανατροπή του εκλεγμένου Προέδρου Γιανούκοβιτς το 2014

Φαίνεται πω ξεπερνούν τους 290 τα θύματα των βομβιστικών επιθέσεων σε τρεις ρωμαιοκαθολικούς ναούς και σε τρία ξενοδοχεία στη Σρι Λάνκα.,προχτές Κυριακή που συμπίπτει με το Πάσχα των Δυτικών.Κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη μέχρι στιγμής, αλλά οι αρχές αποδίδουν την τρομοκρατική ενέργεια σε ισλαμιστές, μια άγνωστη μέχρι τώρα τοπική ομάδα αποκαλούμενη Thowheed Jamath. Έχουν μάλιστα προχωρήσει σε συλλήψεις 24 ατόμων, των οποίων δεν έχει μέχρι στιγμής ανακοινωθεί η ταυτότητα.

Στη Σρι Λάνκα η πλειοψηφία των κατοίκων είναι ινδουιστές και βουδιστές. Τόσο οι Χριστιανοί (7,6%), όσο και οι Μουσουλμάνοι (9,7%) αποτελούν μειονότητες.

Με τη χθεσινή επέτειο της αποφράδας 21ης Απριλίου συνέπεσε η Κυριακή των Βαΐων, κατά την οποία, σύμφωνα με τη λειτουργική εκκλησιαστική τάξη, τελείται ο Όρθρος της Μ. Δευτέρας στους Ναούς.

Στην η’ ωδή του Όρθου ακούμε τα εξής:

«ου κλήρος γαρ εμόν τυραννίς δε γνώμη αυθαίρετος ο ούν πρόκριτος εν υμίν είναι θέλων, τών άλλων έστω πάντων εσχατώτερος, καί Κύριον γινώσκοντές με υμνείτε, καί υπερυψούτε εις πάντας τούς αιώνας».

Και παρακάτω, στα Ιδιόμελα Εις τα Απόστιχα, ακούμε:

“Κύριε, τά τελεώτατα φρονείν, τούς οικείους παιδεύων Μαθητάς, μή ομοιούσθαι τοίς έθνεσιν έλεγες, εις τό κατάρχειν τών ελαχιστοτέρων, ουχ ούτω γάρ έσται υμίν τοίς εμοίς Μαθηταίς, ότι πτωχός θέλων υπάρχω, ο πρώτος ούν υμών, έστω πάντων διάκονος, ο δέ άρχων, ως ο αρχόμενος, ο προκριθείς δέ ως ο έσχατος, καί γάρ ελήλυθα αυτός τώ πτωχεύσαντι Αδάμ διακονήσαι, καί λύτρον δούναι αντί πολλών, τήν ψυχήν τών βοώντων μοι, Δόξα σοι”.

Η πρώτη αποστροφή ερμηνεύεται πολύ χαρακτηριστικά ως:

«δεν είναι θεσμός και νόμος δικός μου η αυθαιρεσία, αλλά των τυράννων».

Details

Τον προηγούμενο μήνα απεδήμησε ο εξαιρετικός επιστήμονας, βυζαντινολόγος, τουρκολόγος και σλαβολόγος Σπύρος Βρυώνης, ακαδημαϊκός με ανεκτίμητο ιστορικό έργο. Αυτό κυρίως αναφέρεται στην δοκιμασία του Μικρασιατικού Ελληνισμού από τον 11ο αιώνα μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, καθώς υπέστη συνεχείς επιδρομές από τουρκικά φύλα της Ανατολής και αιχμαλωτίστηκε ή εξισλαμίστηκε σε καιρούς παρακμής και υποχώρησης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ο Σπύρος Βρυώνης καταγόταν από την Κεφαλλονιά, γεννήθηκε στις ΗΠΑ, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας και υπήρξε διευθυντής του Ιδρύματος Ωνάση στη Νέα Υόρκη.

Ο Σ. Βρυώνης ήταν συστηματικός ερευνητής της Ιστορίας από πρωτογενείς πηγές, χωρίς ιδεοληψίες και διαστροφές των ιστορικών γεγονότων, ώστε να υποτάσσεται η ιστορική αφήγηση σε προκαταλήψεις και πολιτικές σκοπιμότητες. Η έρευνά του ήταν πλατειά και έφθανε στις ιστορικές πηγές πλήθος λαών, όχι μόνο του Ελληνικού.

Details