Ο 50χρονος Κινέζος πολιτικός επιστήμονας Βου Κιανγκ, απολυμένος από το Πανεπιστήμιο Τσινγκχούα όπου δίδασκε, είναι από τους τελευταίους που έχουν την τόλμη να επικρίνουν την πολιτική του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας. Σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα “Λιμπερασιόν”, με αφορμή τα 100 χρόνια της ίδρυσης του ΚΚΚ από τον Μάο Τσε Τουνγκ, τονίζει χαρακτηριστικά: “Mε τον εορτασμό αυτής της επετείου, η ηγεσία θέλει επίσης να αποκρύψει τη μετάλλαξη του ΚΚΚ από κόμμα της άκρας Αριστεράς, που γεννήθηκε από μία επανάσταση, σε εθνικιστικό κόμμα της άκρας Δεξιάς. Εγκατέλειψαν την εργατική τάξη και την ελευθερία που ζητά ο μαρξισμός και αρνήθηκαν την ισότητα και τη δικαιοσύνη που προβάλλει ο σοσιαλισμός.Το ΚΚΚ έχει γίνει από επαναστατικό κόμμα κόμμα αντεπαναστατικό, με τη διαγραφή κάθε μορφής επανάστασης και κοινωνικής αλλαγής. Θεωρεί εχθρό του κάθε πρόσωπο ή οργάνωση, είτε μέσα είτε έξω από το κόμμα, ύποπτο για πρόκληση, επιτάχυνση, ή καθιέρωση αλλαγών.”
Ο κ. Βου Κιανγκ επισημαίνει ότι η εκατονταετηρίδα του ΚΚΚ γιορτάζεται και προβάλλεται, προκειμένου να τονιστεί ως επίτευγμα το γεγονός ότι το Κόμμα δεν έχασε την εξουσία όπως έγινε στη Σοβιετική Ένωση.
Ταυτόχρονα, επισημαίνει ότι το ΚΚΚ όχι μόνον έχει καταργήσει την κοινωνική δικαιοσύνη από τις προτεραιότητές του. Ότι έχει χαθεί κάθε έννοια συνταγματικού δικαίου στην Κίνα, με τον αυταρχισμό να αυξάνεται και την ελεύθερη έκφραση γνώμης να τιμωρείται.
Είναι γεγονός ότι η Κίνα ποτέ δεν ήταν πιο ισχυρή τους τελευταίους δύο αιώνες. Όμως, η ισχύς της αυτή στηρίζεται στην “ανταγωνιστικότητα” και στην εξαθλίωση της εργατικής τάξης, η οποία με μισθούς πείνας και συνθήκες δουλικής εργασίας. Οι συνθήκες αυτές επιτρέπουν την παραγωγή των φτηνών προϊόντων που κατακλύζουν την παγκόσμια αγορά. Το γεγονός ότι χάρη στα οφέλη από την παγκοσμιοποιημένη αγορά έχουν πλουτίσει αρκετοί επιχειρηματίες, αλλά και έχει αναδειχθεί μία ευκατάστατη μεσαία τάξη 8-10 εκατομμυρίων ανθρώπων (επί πληθυσμού 1400 εκατομμυρίων), δεν ανατρέπει αυτή την πραγματικότητα.
Αν στη Σοβιετική Ένωση η κατάρρευση του συστήματος παρέσυρε και το ΚΚ, στην Κίνα το ΚΚ παραμένει στην εξουσία, κλείνοντας μάλιστα 100 χρόνια ζωής, αλλά το μόνο που απομένει από τα χαρακτηριστικά των κομμουνιστικών κομμάτων είναι η δικτατορική διακυβέρνηση, η οποία ταιριάζει μια χαρά με τον εκτροχιαζόμενο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό.
Ο τελευταίος, αφού επωάσθηκε πειραματικά στο “ασφαλές περιβάλλον” της δικτατορίας Πινοσέτ στη Χιλή, ήδη τείνει σταδιακά να παίρνει διαζύγιο από τη Δημοκρατία και στη Δύση. Δεν λείπουν και οι εκδηλώσεις ζήλειας κάποιων “Ευρωπαίων” για τις ιδεώδεις συνθήκες που παρέχει η Κίνα για την “οικονομική ανάπτυξη”.
