Στις 6 Αυγούστου συμπληρώνονται 75 χρόνια από τη ρίψη από τις ΗΠΑ της 1ης ατομικής βόμβας στην ιαπωνική πόλη της Χιροσίμα. Είχε επονομαστεί “Little boy” (αγοράκι). Τρεις μέρες αργότερα, ρίφθηκε η 2η ατομική βόμβα στο Ναγκασάκι, ισχυρότερη από την 1η επονομαζόμενη ” fat man” (χοντρός).  

Στο γράφημα του γαλλικού ιστοχώρου Statista (εικόνα κορυφής) που έγινε στη βάση υπολογισμών του βρετανικού περιοδικού Economist, γίνεται σύγκριση τις ενεργειακής ισχύος των δύο πρώτων και μέχρι στιγμής μοναδικών ατομικών όπλων που χρησιμοποιήθηκαν σε πόλεμο, (15 και 22 kT αντίστοιχα) και πυρηνικών πυραύλων που διαθέτει η κάθε κορυφαία πυρηνική δύναμη: Ενός αμερικανικού πυρηνικού στρατηγικού πυραύλου θαλάσσης-αέρος Trident (455 kT) και ενός ρωσικού διηπειρωτικού πυραύλου SS (800 kT).

Η ισχύς των σημερινών όπλων είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτά που προκάλεσαν τις καταστροφές του 1945. Κατά συνέπεια, για να αντιληφθούμε ποιες συνέπειες θα είχε η χρήση ενός από τα σημερινά, θα πρέπει να πολλαπλασιάσουμε επί 30 και 40 φορές τις καταστροφές που προκάλεσαν αυτά του 1945. Και να ληφθεί υπόψη ότι τα οπλοστάσια δεν διαθέτουν μόνο δύο και τρεις, αλλά εκατοντάδες τέτοιους πυραύλους και χιλιάδες άλλα μικρότερης ισχύος όπλα. Με τη δυνατότητα να καταστραφεί πολλές φορές όλος ο πλανήτης αν χρησιμοποιηθούν όλα, αλλά και να εξοντωθεί το ανθρώπινο γένος από τον πυρηνικό χειμώνα που θα προκληθεί από τις πυρκαγιές και τις αναθυμιάσεις τους που θα προκαλούσε η χρήση έστω και ορισμένων από αυτά.

Από τις πληροφορίες που υπάρχουν, η ανθρωπότητα έφτασε πολύ κοντά στον αφανισμό του πυρηνικού πολέμου κάποιες φορές και σώθηκε, χάρη στο θάρρος ακόμα και κατωτέρων στελεχών που μπλόκαραν τη διαδικασία.