Στις 7 Φεβρουαρίου έκλεισαν 80 χρόνια από τη σφαγή 2.315 Σέρβων στα χωριά  Ντράκουλιτς, Σάργκοβατς και Μότικε, που βρίσκονταν υπό την κατοχή του “Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας” του φασίστα “Πογκλάβνικ” (φύρερ) Άντε Πάβελιτς, χώρας-μαριονέτας και δορυφόρου της ναζιστικής Γερμανίας. Το κράτος αυτό δημιουργήθηκε στις 10 Απριλίου 1941, μόλις τέσσερις μέρες μετά την γερμανική επίθεση κατά της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας και περιέλαβε, εκτός από τα σημερινά εδάφη της Κροατίας, τη σημερινή Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τμήματα της βόρειας Σερβίας.    

Μέσα σε μια μέρα, πάνω από 2.300 άνθρωποι σφαγιάστηκαν, μόνο με τσεκούρια και σκαπτικά εργαλεία. “Ούτε μια σφαίρα δεν έπεσε…Κάθε θύμα βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον δολοφόνο του, στο κατώφλι του σπιτιού του, πριν σφαγιαστεί εν ψυχρώ,” όπως δηλώνει η Ντράγκανα Τομάσεβιτς στη Ρωσική Τηλεόραση (αγγλόφωνο R.T.). Έπρεπε να πεθάνουν, επειδή ήταν Ορθόδοξοι Σέρβοι.

Η εξόντωση του σερβικού στοιχείου ήταν από τις βασικές προτεραιότητες του καθεστώτος Πάβελιτς, προκειμένου να ενσωματωθούν οριστικά στη “Μεγάλη Κροατία” τα σερβικά εδάφη.  Στην προκειμένη περίπτωση, οι φονιάδες ανήκαν στο τάγμα της σωματοφυλακής του “Πογκλάβνικ” και συνοδεύονταν από τον ρωμαιοκαθολικό ιερέα Τομισλάβ Φιλίποβιτς, Φραγκισκανό μοναχό από το μοναστήρι του Πετρίτσεβατς, γνωστό με το παρατσούκλι “φρέρης Σατανάς”.

Με δεδομένο ότι ο βίαιος προσηλυτισμός στον ρωμαιοκαθολικισμό ήταν ένα από τα μέσα της γενοκτονικής πολιτικής των Ουστάσι, η ρωμαιοκαθολική εκκλησία επωφελείτο και ενίσχυε το καθεστώς. Τα δύο εκατομμύρια Ορθόδοξοι Σέρβοι που εγκλωβίστηκαν  στο φασιστικό κροατικό μόρφωμα του Πάβελιτς, αντιμετωπίστηκαν όπως και οι Εβραίοι. Σύμφωνα με τους υπουργούς “Δικαιοσύνης” και “Πολιτισμού” του καθεστώτος Άντριγια Αρτούκοβιτς και Μίλε Μπούντακ, το ένα τρίτο των “σχισματικών” έπρεπε να αφανιστεί, το ένα τρίτο να απελαθεί και το υπόλοιπο να προσηλυτιστεί.

Οι μαζικές δολοφονίες ξεκίνησαν στο χωριό Μπιέλοβαρ στα βόρεια του Ζάγκρεμπ στις 27-28 Απριλίου 1941, με το φόνο 180 αόπλων πολιτών. Στη συνέχεια, για να εξοικονομούν σφαίρες, οι Ουστάσι επινόησαν πολλούς τρόπους μαζικής σφαγής, με μαχαίρια, δρεπάνια και τσεκούρια. Τον Μάιο του 1941, δολοφόνησαν χιλιάδες Σέρβους πετώντας τους στα φαράγγια των Δαλματικών ορέων. Με παρέμβαση των Ιταλών κατακτητών που αγανάκτησαν από τις φρικαλεότητες, έκλεισαν ορισμένα στρατόπεδα, όπως το Γιάντοβνο και τα αλατωρυχεία του Παγκ.

Όμως, νέα σειρά στρατοπέδων δημιουργήθηκε, με πιο γνωστό το διαβόητο Γιασένοβατς, όπου υπολογίζεται ότι εξοντώθηκαν 700.000 Σέρβοι, κοντά στην αναλογία του 1/3 του πληθυσμού κατά τα “πλάνα”.

Παρά το γεγονός ότι ο Γερμανός στρατιωτικός ακόλουθος στο Ζάγκρεμπ στρατηγός Έντμουντ Γκλάιζε φον Χόρστεναου έκανε λόγο για “παραφροσύνη” των Ουστάσι, ο Αδόλφος Χίτλερ ενθάρρυνε και επικροτούσε την πολιτική τους, επειδή θεωρούσε τους Σέρβους υπαίτιους για την ήττα της Αυστρίας και της Γερμανίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε συνάντηση με τον Πάβελιτς τον Ιούνιο του 1941, τού ζήτησε να μη δείξει μεγάλη επιείκεια απέναντί τους.

Είναι γεγονός ότι αργότερα ακολούθησαν σφαγές αμάχων σε αντίποινα για πράξεις αντίστασης. Όμως, οι σφαγές της 7ης Φεβρουαρίου 1942 έγιναν εν ψυχρώ. Κροάτες κάτοικοι των χωριών υπέδειξαν τα σπίτια των σερβικών οικογενειών στους σφαγείς, που επέδραμαν προσχεδιασμένα και απρόκλητα για να σκοτώσουν.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του 16χρονου τότε Ντράγκαν Στιγιάκοβιτς που είχε κρυφτεί κάτω από το κρεββάτι του και γλίτωσε, “Ο Ουστάσι στάθηκε στο κατώφλι της πόρτας και σιωπηλός, κοίταξε στο δωμάτιο. Ύστερα μπήκε μέσα και έμπηξε την ξιφολόγχη στο στέρνο της μητέρας μου, κάτω από το αριστερό στήθος. Μόλις έπεσε, ο Ουστάσι πήρε το όπλο του και έμπηξε τη ξιφολόγχη στο πρόσωπό της, καρφωνοντάς την κάτω από το αριστερό μάτι. Η υπόλοιπη οικογένειά μου κοίταζε με φρίκη. Εντελώς παγωμένοι, παραλυμένοι, ριζωμένοι εκεί που βρίκονταν, σαν τα πρόβατα όταν επιτίθεται ο λύκος…(ο Ουστάσι στη συνέχεια) ήρεμα…δρασκελώντας πάνω από τη μητέρα μου και άρχισε να τους καρφώνει έναν-έναν, σα να κάρφωνε θυμωνιές στάρι με πυρούνα.” Η μαρτυρία καταγράφηκε μόλις το 2003.

Ο “φρέρης Σατανάς” μοναχός Φιλίποβιτς, δεν περιοριζόταν να συνοδεύει τους σφαγείς, αλλά και ο ίδιος συμμετείχε. Μιμούμενος -υποτίθετια- τον Χριστό και τους αποστόλους, ο διεστραμμένος δολοφόνος πήρε μαζί του 12 Ουστάσι και πήγαν στο δημοτικό σχολείο του Σάργκοβατς όπου έσφαξαν 58 Σέρβους μαθητές, που εμφανίζονται στο επίσημο αρχείο του σχολείου (ΦΩΤΟ) να έχουν αποβιώσει την 7η Φεβρουαρίου 1942 από “φυσικά αίτια”. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της δασκάλας Ντομπρίλα Μαρτίνοβιτς που επιβίωσε της σφαγής, ο ίδιος ο Φιλίποβιτς έσφαξε τον δεκάχρονο Ραντόικα Γκλαμοτσάνιν για να δείξει στους άλλους πώς να σκοτώνουν. Ο Φιλίποβιτς διαβεβαίωνε τους Ουστάσι ότι θα τους έδινε άφεση αμαρτιών  και ότι οι φόνοι ισοδυναμούσαν με “βάπτιση” των “αποστατών”.

Έστησαν καρτέρι στους εργαζόμενους στο παρακείμενο ανθρακωρυχείο του Ράκοβατς και μόλις έβγαιναν από τις υπόγειες στοές, ξεχώριζαν τους Σέρβους και τους έσφαζαν.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του βιβλίου “Οι Φρέρηδες και η σφαγή των Ουστάσι” του Λάζαρ Λούκαϊτς (2005), σφαγιάστηκαν στις 7 Φεβρουαρίου 2315 Σέρβοι, από τους οποίους 1363 από το Ντράκουλιτς, 257 από το Σάργκοβατς και 679 από το Μότικε. Άλλοι 16 ανθρακωρύχοι που δολοφονήθηκαν στο Ράκοβατς προέρχονται από άλλα γειτονικά χωριά.

Τηλεγράφημα από την Μπάνια Λούκα στην υπηρεσία ασφαλείας των Ουστάσι στο Ζάγκρεμπ στις 11 Φεβρουαρίου περιγράφει ως εξής τη σφαγή: “Ένας λόχος στρατευμάτων Ουστάσι, υπό τη διοίκηση του λοχαγού Γιόσιπ Μίσλοβ, …στις 7 Φεβρουαρίου ώρα 4.00 κατέλαβε το ορυχείο του Ράκοβατς  και με αξίνες σκότωσε 37 ελληνο-σχισματικούς. εργάτες. Συνεχίζοντας να χρησιμοποιούν αξίνες και τσεκούρια, σκότωσαν ελληνο-σχισματικούς άνδρες, γυναίκες και παιδιά στα χωριά Μότικε, όπου σκοτώθηκαν περίπου 750, Ντράκουλιτς και Σάργκοβατς όπου περίπου 1500 σκοτώθηκαν. Οι σκοτωμοί τελείωσαν ώρα 14.00. …Θα ακολουθήσει αναλυτική αναφορά.” 

Μόλις μαθεύτηκε ο ρόλος του στη σφαγή, ο ηγούμενος του Πετρίτσεβατς αποσχημάτισε τον Φιλίποβιτς. Ο Γερμανός στρατιωτικός ακόλουθος φον Χόρσεναου ζήτησε τη δίωξή του. Είναι γεγονός ότι πέρασε από στρατοδικείο και φυλακίστηκε. Όμως, το 1943, η δράση του και η “τεχνογνωσία” του τράβηξε την προσοχή του υπεύθυνου των κροατικών στρατοπέδων θανάτου Βιέκοσλαβ Λίμπουριτς, ο οποίος φρόντισε να τον αποφυλακίσει κρυφά και να τον χρησιμοποιήσει ως βοηθό του στο σύμπλεγμα στρατοπέδων εξόντωσης του Γιασένοβατς, με το όνομα “Μαϊστόροβιτς”. Διορίστηκε επικεφαλής του στρατοπέδου Στάρα Γκράντισκα, όπου συνέχισε μέχρι το τέλος του πολέμου το “θεάρεστο” έργο του.

Ο Φιλίποβιτς-Μαϊστόροβιτς συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο από το τιτοϊκό καθεστώς. Κρεμάστηκε το 1946 με την ενδυμασία φραγκισκανού μοναχού. Η ρωμαιοκαθολική εκκλησία δεν τον αφόρισε. Όμως, πολλοί υπεύθυνοι έμειναν ατιμώρητοι.

Το τιτοϊκό καθεστώς της Γιουγκοσλαβίας ευνόησε την αποσιώπηση των εγκλημάτων, προκειμένου να μη διαταραχθεί η ενότητα της χώρας. Αν όλα είχαν φανερωθεί μεταπολεμικά και είχαν τιμωρηθεί οι υπεύθυνοι, ίσως να είχε αποφευχθεί ο αιματηρός εμφύλιος πόλεμος της δεκαετίας του 1990.Οι ολοκληρωμένες μαρτυρίες μπόρεσαν να δημοσιοποιηθούν μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τη στιγμή που τα συστημικά ΜΜΕ της Δύσης συκοφαντούσαν τον σερβικό λαό, ως μονομερώς υπεύθυνο για τις αγριότητες του πολέμου.

Γεγονός παραμένει ότι ακόμα και με άλλο καθεστώς, οι γεωπολιτικές επιδιώξεις της Γερμανικής ιθύνουσας τάξης παραμένουν αναλλοίωτες. Η Ομοσπονδιακή Γερμανία του Χέλμουτ Κολ, λίγους μήνες αφού γιγαντώθηκε με την προσάρτηση της Ανατολικής Γερμανίας, πρωταγωνίστησε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με την αναγνώριση της Κροατίας και της Σλοβενίας ως ανεξάρτητων κρατών.

ΠΗΓΗ: rt.com .

ΦΩΤΟ ΚΟΡΥΦΗΣ: Στιγμιότυπο από τις σφαγές των Σέρβων στο Γιασένοβατς.