Η πλήρης κατάργηση των περιοριστικών μέτρων κατά του κορωνοϊού στην Κίνα επέτρεψε, πρώτη φορά μετά τρία χρόνια, στους κατοίκους της να γιορτάσουν την κινεζική πρωτοχρονιά του σεληνιακού έτους και να μετακινηθούν ελεύθερα. Από τις 7 Δεκεμβρίου σημειώθηκε απότομη στροφή του κινεζικού καθεστώτος, με την πλήρη κατάργηση των μέτρων που ίσχυαν εδώ και τρία χρόνια. Μέλη οικογενειών δεν είχαν ξανασυναντηθεί όλη αυτή την τριετία. Η πόλη Ου Χαν, επίκεντρο εκδήλωσης του ιού, με τα 13 εκατομμύρια των κατοίκων της, πέρασε τη χειρότερη μορφή καταστολής. Ο ανταποκριτής της γαλλικής τηλεόρασης Αρνώ Μιγκέ, παρά το γεγονός ότι είχε περιθώριο ως αλλοδαπός να επαναπατρισθεί, προτίμησε να παραμείνει στην Ου Χάν και να ζήσει σαν έγκλειστος 133 μέρες, μεταδίδοντας τις εμπειρίες του στο τηλεοπτικό κοινό και σε βιβλίο. Η αντίστοιχη κινεζική πρωτοχρονιά του 2020, ήταν η απαρχή των περιορισμών που ισοδυναμούσαν με σκληρή υγειονομική δικτατορία. Ο δημοσιογράφος κατέθεσε τις εντυπώσεις του σε συνέντευξη στο περιοδικό “Μαριάν”, όπου μεταξύ άλλων τονίζει:
Η Κίνα επρόκειτο να ζήσει τρία χρόνια υγειονομικής παραφροσύνης. Για πρώτη φορά, 13 εκατομμύρια κάτοικοι εγκλωβίστηκαν. Μέσα σε μια νύχτα, η Ουχάν έγινε μια υπαίθρια φυλακή….
Απαγορευόταν η έξοδος από το σπίτι. Μερικές πόρτες ήταν, μάλιστα, ακόμη και σφραγισμένες. Εξαιρέσεις για τζόκινγκ, βόλτα με τον σκύλο ή αγορά τσιγάρων δεν υπήρχαν….
Η μετάδοση του ιού σήμαινε απομόνωση σε καραντίνα. Αρχικά, ο κόσμος φοβόταν έναν άγνωστο ιό. Πώς μεταδίδεται; Τι επιτρέπεται να αγγίξω;
Αλλά μετά ο φόβος άλλαξε: οι άνθρωποι δεν φοβούνταν πλέον τον ιό, αλλά τις αρχές. Ο πληθυσμός φοβόταν ότι θα βγει θετικός στο τεστ και θα βρεθεί κλεισμένος στα στρατόπεδα καραντίνας. Αυτό ίσχυε και για τις επαφές. Εάν ένας κάτοικος μιας πολυκατοικίας 3.000 ατόμων είχε μολυνθεί, όλοι οι ένοικοι του κτιρίου κλείνονταν εκεί. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν γνωστό ότι ήταν σπαρτιατικές, ακόμα και αποκρουστικές. Σε αυτούς τους κοιτώνες το φως παρέμενε αναμμένο όλη μέρα.
Ο πληθυσμός…αντέδρασε βάζοντας μάσκες βιδωμένες στη μύτη! Τις φορούσαν όλοι, παρόλο που δεν ήταν ποτέ υποχρεωτικό. Στους δρόμους οι ταμπέλες “βγες χωρίς μάσκα, θα σου σπάσουμε τα πόδια”…..
Οι αρχές μετρούσαν τη θερμοκρασία μας δύο φορές την ημέρα, οπότε αναπόφευκτα, μια κάποια παράνοια αιωρούνταν πάνω από την πόλη. Ομολογώ ότι με άγγιξε προσωπικά. Λόγω του επαγγέλματός μου, δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να υποστώ καραντίνα. Είχα πάντα μια ασπιρίνη πάνω μου για να κατεβάσω τον πυρετό, για κάθε ενδεχόμενο…
Ο δημοσιογράφος, αναφερόμενος στις συνθήκες της δουλειάς του αναφέρθηκε στην καχυποψία των αρχών που προκαλούσαν πρόβλημα σε όσους ντόπιους και ιδίως οδηγούς τον βοηθούσαν να μετακινείται, με αποτέλεσμα να συναντιούνται σε μέρη άσχετα με τον τόπο διαμονής του. Επικαλέστηκε τη ρήση του Χριστιανού φιλόσοφου και συγγραφέα Σαρλ Πεγκί ότι “πρέπει να βλέπουμε αυτό που βλέπουμε” (υπονοώντας να μη κάνουμε πως δεν βλέπουμε). Σε ερώτηση αν ένοιωσε ο ίδιος φόβο (τον διπλό φόβο της ασθένειας και των αρχών), επικαλέστηκε ρήση του Ζαν Πωλ Σαρτρ: “όποιος δεν νοιώθει φόβο δεν είναι άνθρωπος” . Προφανώς η αφοβία του ανθρώπου δεν είναι προϊόν άγνοιας, αλλά υπέρβασής του…
ΦΩΤΟ: Στρατόπεδο καραντίνας (Εφημερίδα “Τα Νέα”) από το 2020.
