“Καθέναν ποὺ θὰ ὁμολογήσει πίστη σ’ ἐμένα μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους θὰ τὸν παραδεχτῶ κι ἐγὼ ἄνθρωπο δικό μου , μπροστὰ στὸν πατέρα μου τὸν οὐράνιο. Ὅποιος μὲ ἀρνηθεῖ μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, θὰ τὸν ἀρνηθῶ κι ἐγὼ μπροστὰ στὸν Πατέρα μου τὸν οὐράνιο” (Ἀπὸ τὸ σημερινὸ πρῶτο ἀνάγνωσμα τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὐαγγελίου. ι’, 32-33-Μετάφραση Νίκου Ψαρουδάκη).
Ἡχηρὴ ὑπόμνηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὸν καθένα, ἀπ’ ὅποιο μετερίζι δίνει μαρτυρία. Γιὰ τὴ Χ.Δ. καὶ τὴ “Χ” ἀδιαπραγμάτευτο σημεῖο ἀναφορᾶς παραμένει τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ μὲ βάση αὐτὸ θὰ ἐκφραζόμαστε, ὅσο καὶ ἂν τοῦτο μᾶς φέρει σὲ σύγκρουση μὲ τὰ στερεότυπα τῆς συστημικῆς προπαγάνδας. Μετὰ τὸ 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ἡ ΧΔ ἦρθε νὰ καταγγείλει τὰ ψεύτικα διλήμματα ποὺ ἔθεταν τὰ δύο ἀντιμαχόμενα πολιτικοκοινωνικὰ συστήματα ποὺ ἐπικράτησαν τότε. Εἶχε καταγγείλει ἡ ΧΔ ὅτι καὶ τὰ δύο ἔχουν κοινὴ ὑλιστικὴ καὶ ἀντιχριστιανικὴ βάση. Ὅτι οἱ ἀντιθέσεις τους ἦταν ἐπιφανειακὲς καὶ ἐπίπλαστες. Ὅτι τὸ καθένα προσχηματικὰ υἱοθετοῦσε ἀρχὲς καὶ ἀξίες “κλεμμένες” ἀπὸ τὸ Χριστιανισμό.
Σήμερα ἡ θέση αὐτὴ ἔχει ἐπιβεβαιωθεῖ πλήρως. Ὁ λεγόμενος “ὑπαρκτὸς σοσιαλισμὸς” εἴτε κατέρρευσε (πρώην ΕΣΣΔ), εἴτε ὑπὸ τὴ διακυβέρνηση τῶν κομμουνιστικῶν κομμάτων μετεξελίχθηκε στὸ ἰδεῶδες πεδίο ἐφαρμογῆς τῆς νεοφιλελεύθερης οἰκονομίας καὶ ἔνταξης στὴν παγκοσμιοποίηση (Κίνα-Βιετνάμ). Ταυτόχρονα, τὸ ἄλλο σύστημα διαρκῶς ἐκτροχιάζεται στὴν κατεύθυνση τῆς αὔξησης τῶν ἀνισοτήτων. Μεγάλο μέρος τῆς ἀριστερῆς καὶ μαρξιστικῆς πολιτικῆς ἐλὶτ καὶ διανόησης τοῦ Δυτικοῦ κόσμου ἐνσωματώθηκε στὴ νεοφιλελεύθερη λογική, εἴτε μὲ ἀνοιχτὴ πολιτικὴ μετατόπιση, εἴτε μὲ μετάλλαξη τῶν πολιτικῶν θέσεων.
Ἔτσι, ἀντὶ γιὰ τὸ προγενέστερο δίλημμα, μᾶς ἐπιβάλλεται ὁ ὑλιστικὸς νεοφιλελεύθερος μονόδρομος, τὸν ὁποῖο ὑπηρετεῖ ὅλο τὸ πολιτικὸ σύστημα περιλαμβανομένων τῶν σοσιαλιστικῶν κομμάτων καὶ τῶν κομμάτων τῆς Ἀριστερᾶς ποὺ ἀναλαμβάνουν νὰ κυβερνήσουν, ὅπως ὁ ΣΥΡΙΖΑ στὴ χώρα μας.
Ζοῦμε σ’ ἕνα κόσμο ὅλο καὶ πιὸ ἄδικο, ὅλο καὶ πιὸ ἀτομοκρατικό. Ὅπου τὸ αἴτημα τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης ὑποστέλλεται, καταργεῖται καὶ μεταλλάσσεται σὲ ἀτομικὸ δικαιωματισμό.
Μὲ λίγα λόγια, σ’ ἕνα κόσμο ὅλο καὶ πιὸ ἀρνητκὸ στὴν ἀγάπη πρὸς τὸ Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, ὅλο καὶ πιὸ ἀντιχριστιανικό, ὅπου θὰ εἶναι ὅλο καὶ πιὸ δύσκολο νὰ ὁμολογήσουμε Χριστό.
Ἤδη, ἀπὸ τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανο, μέχρι τὸ χρόνο συγγραφῆς τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ποὺ διαβάστηκε σήμερα, πρὶν ἀπὸ τὸν πρῶτο ἐπίσημο διωγμὸ τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τὸν Νέρωνα, ἤδη εἶχε σχηματιστεῖ τὸ “νέφος” τῶν Μαρτύρων.
Ποὺ μὲ φώτιση καὶ πίστη, ἀψήφησαν διώξεις καὶ ταλαιπωρίες, μπῆκαν στὸ περιθώριο τῆς κοινωνίας, ἀπορρίφθηκαν ἀπὸ τὸ οἰκογενειακὸ καὶ κοινωνικό τους περιβάλλον, θυσίασαν τὴ ζωή τους, γιὰ νὰ ὁμολογήσουν Χριστό, μὲ λόγους καὶ ἔργα καὶ τὴ στάση τῆς ζωῆς τους. Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἁγίασαν, ἀποκαλοῦνται συλλήβδην “δίκαιοι”
Στὴ σημερινὴ περικοπή, ἔχουμε τὸ κάλεσμα τῆς ὁλοκληρωτικῆς ρήξης με τὸν πεσμένο κόσμο τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀδικίας, ἀκόμα κι ἂν αὐτὸ σημαίνει ρήξη μὲ τὸ στενὸ συγγενικὸ καὶ φιλικὸ περιβάλλον μας.
Πολλοὶ μάρτυρες στὰ μεταγενέστερα χρόνια, πραγματοποίησαν τέτοιες ρήξεις μὲ τὸ οἰκογενειακὸ καὶ κοινωνικό τους περιβάλλον, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν κρατικὴ ἐξουσία, ὅταν αὐτὴ γινόταν τυραννικὴ καὶ μισόθεη.
Ἂς εἶναι πηγὴ ἔμπνευσης οἱ Ἅγιοι Πάντες, ποὺ ὑπέμειναν τὰ πάνδεινα γιὰ νὰ ὁμολογήσουν Χριστό.
