Έχουμε από καιρό τονίσει ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει λόγο ύπαρξης και πρέπει να αυτοδιαλυθεί, μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου. Της πραγματικότητας αυτής έχουν πλήρη επίγνωση οι στρατιωτικοί συνασπισμοί, αλλά και το λεγόμενο στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα.
✻ Όμως, είναι «πολύ σκληροί για να πεθάνουν». Κι αφού έχουν εκλείψει οι λόγοι ύπαρξής τους, πρέπει να επινοήσουν άλλους.
✻ Τον κίνδυνο το «στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα» των ΗΠΑ να ποδηγετεί την πολιτική ζωή στην κατεύθυνση της επιβολής εντάσεων και περιφερειακών πολέμων είχε επισημάνει ο Ντουάιτ Άιζενχαουερ, επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων στο Δυτικό Μέτωπο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και Ρεπουμπλικανού Προέδρου των ΗΠΑ στο διάστημα 1953-1960, κατά την αποχαιρετιστήρια ομιλία του στις 17 Ιανουαρίου 1961.
✻ Για την ικανοποίηση των τεράστιων αναγκών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι ΗΠΑ είχαν αυξήσει κατακόρυφα την πολεμική τους
παραγωγή, αυτοαποκαλούμενες «οπλοστάσιο της Δημοκρατίας».
✻ Δυστυχώς, παρά να υποστεί το κόστος να στραφεί όλη αυτή η παραγωγή σε ειρηνικά έργα ή να κλείσει μετά τον πόλεμο, προκρίθηκαν η πρόκληση του «Ψυχρού Πολέμου» και των περιφερειακών συγκρούσεων.
✻ Κι έτσι προκύπτει το «κυνήγι μαγισσών» κατά της Ρωσίας.
✻ Αφενός για να διαιωνίσουν την ένταση.
✻ Κι αφετέρου για να πιέσουν τον Πρόεδρο Πούτιν, ο οποίος δεν είναι «υποταχτικός» τους όπως ο Γιέλτσιν.
✻ Όχι ότι και οι Ρώσοι είναι «αθώες περιστερές». Και στους δικούς τους κόλπους περισσεύουν οι στρατοκράτες, τα γεράκια και οι ολιγάρχες.
(“Χριστιανική 20.1.2022 από τη στήλη “9 Μποφόρ” )
Το επίμαχο απόσπασμα της ομιλίας Άιζενχαουερ στις 17 Ιανουαρίου 1961
Ένα ζωτικό στοιχείο για τη διατήρηση της ειρήνης είναι το στρατιωτικό μας κατεστημένο. Τα όπλα μας πρέπει να είναι δυνατά, έτοιμα για άμεση δράση, ώστε κανένας πιθανός επιτιθέμενος να μην μπει στον πειρασμό να ρισκάρει την ίδια του την καταστροφή…
Αυτός ο συνδυασμός ενός τεράστιου στρατιωτικού κατεστημένου και μιας μεγάλης βιομηχανίας όπλων είναι νέος στην αμερικανική εμπειρία. Η συνολική επιρροή —οικονομική, πολιτική, ακόμη και πνευματική— γίνεται αισθητή σε κάθε πόλη, κάθε πολιτεία, κάθε γραφείο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Αναγνωρίζουμε την επιτακτική ανάγκη αυτής της εξέλιξης. Ωστόσο, δεν πρέπει να παραλείψουμε να κατανοήσουμε τις σοβαρές επιπτώσεις του. Ο κόπος, οι πόροι και τα προς το ζην εμπλέκονται. Το ίδιο και η ίδια η δομή της κοινωνίας μας. Στα κυβερνητικά συμβούλια, πρέπει να προφυλαχθούμε από την απόκτηση αδικαιολόγητης επιρροής, είτε επιδιωκόμενης είτε μη, από το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Η πιθανότητα για την καταστροφική άνοδο της άστοχης εξουσίας υπάρχει και θα συνεχιστεί.
Δεν πρέπει ποτέ να αφήσουμε το βάρος αυτού του συνδυασμού να θέσει σε κίνδυνο τις ελευθερίες ή τις δημοκρατικές μας διαδικασίες. Δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα δεδομένο. Μόνο ένας σε εγρήγορση και ενημερωμένος πολίτης μπορεί να αναγκάσει τη σωστή συνένωση του τεράστιου βιομηχανικού και στρατιωτικού μηχανισμού άμυνας με τις ειρηνικές μεθόδους και τους στόχους μας, ώστε η ασφάλεια και η ελευθερία να ευημερήσουν μαζί.
Τα συμπεράσματα είναι τα εξής:
- Ο απερχόμενος, τότε, Πρόεδρος των ΗΠΑ, στην “αποχαιρετιστήρια” ομιλία του πριν παραδώσει την εξουσία στον εκλεγμένο Τζων Κένεντυ, δεν αμφισβητεί τους εξοπλισμούς, αλλά φοβάται την επιρροή της πολεμικής βιομηχανίας στη διαδικασία λήψης των πολιτικών αποφάσεων.
- Η έκρηξη του τομέα της βιομηχανίας των εξοπλισμών ήταν τέτοια στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που πολλές περιοχές θα πλήττονταν από την επιστροφή στην προπολεμική κατάσταση και το κλείσιμο βιομηχανικών μονάδων.
- Έχει σημασία, αν και ο ίδιος ήταν στρατιωτικός, ότι φοβόταν ότι η συνδυασμένη ισχύς του “τεράστιου στρατιωτικού κατεστημένου” και της “μεγάλης βιομηχανίας όπλων” μπορούσε ακόμα και να υπονομεύσει τις πολιτικές ελευθερίες.
- Στο πλαίσιο αυτό ερμηνεύεται η ικανότητα του στρατιωτικο-βιομηχανικού κατεστημένου μέχρι σήμερα να αυτοσυντηρείται, καλλιεργώντας την ένταση και τοπικούς πολέμους.
- Με πιο προκλητικά τα ψεύδη που χρησιμοποιήθηκαν ως πρόσχημα για την εισβολή των Αγγλοαμερικανών στο Ιράκ, τα οποία αναδείχθηκαν αφού η “δουλειά” είχε γίνει.
