-
Ο ΝΕΟΣ ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ
Ο νέος Πρόεδρος της Χιλής, ο 34χρονος Γκαμπριέλ Μπόριτς, που προέρχεται από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, διόρισε ως ρωμαιοκαθολικό εφημέριο του Προεδρικού Μεγάρου La Moneda τον 40χρονο ιερέα Νικολάς Βιέλ (ΦΩΤΟ). Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σαντιάγο. Όμως, στα 25 χρόνια του, αντί για δικηγόρος, συνεπαρμένος από τη “Θεολογία της απελευθέρωσης”, προτίμησε να γίνει ιερέας.
Ο Βιέλ ανήκει στη νέα γενιά που κυβερνά τη χώρα μετά την εκλογή του Μπόριτς, η οποία φιλοδοξεί να βάλει τέλος στην κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού στη Χιλή. Όπως είναι γνωστό, με την κάλυψη της δικτατορίας Πινοσέτ, η χώρα είχε μεταβληθεί σε εργαστήριο πειραματικής εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών τη δεκαετία του 70, πριν αυτές εφαρμοστούν σε παγκόσμιο επίπεδο τη δεκαετία του 80.
Ήταν συμφοιτητής με κάποιους από τους νέους υπουργούς στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο. Όπως δηλώνει ο ίδιος στη γαλλική εφημερίδα “Λα Κρουά”, “Οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι πιστοί, αλλά μοιραζόμαστε μια κοινή ουτοπία”.
« Η δουλειά μου είναι οι αρχές να πλησιάσουν τη λαϊκή βάση, τους φτωχούς…Το καθήκον μου εδώ ως ιερέα είναι η εξουσία να χαμηλώσει…” Θέλει να ανοίξει της πόρτες του μεγάρου Μονέδα “για να το συνδέσει με την κοινωνική πραγματικότητα” καλώντας στις ακολουθίες λαϊκά στρώματα που βρίσκονται στο περιθώριο, όπως μετανάστες και άτομα με ειδικές ανάγκες.
Επέλεξε την ιεροσύνη αντί για τη δικηγορία, προκειμένου να κάνει κέντρο της ζωής του “την πίστη σ’ ένα Θεό που επιλέγει τους φτωχούς την κοινότητα και την προσέγγιση με τους ελαχίστους”. Υπηρέτησε πέντε χρόνια στα λαϊκά προάστια του Μπουένος Άιρες στην Αργεντινή, στην επισκοπή του Μέρλο Μορένο, όπου ανακάλυψε μια “πολύ πολιτική” Εκκλησία, χριστιανικές κοινότητες με εκτεταμένη κοινωνική δραστηριότητα και λαϊκά συσσίτια, σε συνεργασία με τοπικούς φορείς. Αφού σπούδασε τη “μεγάλη Θεολογία” στην Ισπανία, ως εφημέριος έμαθε ότι το καθήκον του είναι να είναι διαθέσιμος για τις ταπεινές διακονίες, όπως το συμμάζεμα των τραπεζιών και ο καθαρισμός των αιθουσών.
Έζησε τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες και τα οξύτατα κοινωνικά προβλήματα στις γειτονιές αυτές, ιδιαίτερα των νέων, στους οποίους συμπαραστάθηκε. Αναλογιζόμενος εκείνα τα χρόνια, νιώθει ότι “ήταν σαν να με διαπερνούσε όλη η ιστορία της Λατινικής Αμερικής, η γεμάτη ομορφιά και μαρτύριο”. Όμως, δεν πέφτει στην παγίδα να δει τη χριστιανική διδασκαλία σαν έναν απλό κοινωνικό ακτιβισμό. Δηλώνει ο ιερέας Νικολάς Βιέλ στην γαλλική εφημερίδα “Λα Κρουά” (La Croix):
- “Η πολιτική έχει ανάγκη την πνευματική διάσταση. Η πίστη πεθαίνει εάν γίνεται μόνο πολιτική και κοινωνική. Όταν γίνεται μονοδιάστατα πνευματική, παραμένει εξαϋλωμένη και ανάπηρη…
- Ενίοτε δημιουργείται η αίσθηση ότι κανείς δεν μπορεί να μιλά για πολιτική στην Εκκλησία. Πιστεύω το αντίθετο. Να εκφραζόμαστε και να είμαστε αδελφοί με όσους σκέφτονται διαφορετικά! Μας ενώνει κάτι πολύ πιο μεγάλο…
- Η καρδιά της πίστης μας είναι το σχέδιο της βασιλείας του Θεού, που αναφέρεται σ’ ένα κόσμο αδελφωμένο και μια δίκαιη κοινωνία. Κι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς να θίξουμε τις κοινωνικές και πολιτικές δομές.”
Με το πιο πάνω σκεπτικό, ο ιερέας Νικολάς Βιέλ μετείχε στη συλλογικότητα “Καθολικοί για τον Μπόριτς” (“Católicos por Boric”) και στήριξε ανοιχτά την εκλογή του σημερινού Προέδρου. Έχουμε γράψει σε παλαιότερη ανάρτηση, ότι παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δέν πιστεύει, δείχνει ιδιαίτερο σεβασμό στη θρησκευτική ελευθερία και έχει επηρεαστεί από πολιτικούς προερχόμενους από το χώρο της “Χριστιανικής Αριστεράς”, ένας από τους οποίους είναι και Υπουργός.
Συνοψίζοντας ο ιερέας Νικολάς Βιέλ κλείνει τη συνομιλία του με την εφημερίδα:
- “Δύο μορφές της Εκκλησίας των φτωχών με σημάδεψαν: ο Μαριάνο Πούγκα, ιερέας-εργάτης που βασανίστηκε και εξορίστηκε, το πρόσωπο μιας Εκκλησίας που αγωνίστηκε κατά της δικτατορίας του Πινοσέτ. Και ο Esteban Gumucio, ιερέας της αδελφότητας των ιερών καρδιών του Picpus, σε διαδικασία αγιοκατάταξης, ένας εφημέριος ανάμεσα στο λαό, που έζησε μια πολύ όμορφη και στενή σχέση με τον Θεό. Γυναίκες επίσης, πολλές από αυτές ανώνυμες: η λαϊκή Εκκλησία στη Λατινική Αμερική έχει γυναικείο πρόσωπο. Κατά τη διάρκεια των μεγάλων διαδηλώσεων του Οκτωβρίου 2019 και της πανδημίας, ήταν αυτοί που έκαναν τις «ollas communes», αυτά τα γεύματα που παρασκευάζονταν μαζί σε φτωχές γειτονιές χάρη στην αλληλεγγύη των κατοίκων. Η Εκκλησία της δεκαετίας του 1970 ήταν Εκκλησία μεγάλων προσώπων. Σήμερα πιστεύω ότι το μεγάλο πρόσωπο πρέπει να είναι η κοινότητα.”
ΠΗΓΗ: La Croix – Συνέντευξη στην Marguerite de Lasa (13.7.2022)
