• ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΝΕΑ ΒOΥΛΗ, ΝΕOΙ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙOΙ-

του Κωνσταντίνου Μπλάθρα

Φαντασμαγορική, αν μη τι άλλο στα ρούχα, ποικίλη, όπως θα την έλεγαν οι παλαιότεροι, κατά τον χρωματισμό της η πρώτη της νέας Βουλής τη Δευτέρα που μας πέρασε. Με πολλούς νέους, άσχετους μέχρι τώρα με τα χωράφια της πολιτικής, να ορκίζονται για πρώτη φορά βουλευτές και να ψάχνουν πού θα καθίσουν: δεξιά, αριστερά, κέντρο, στα πρώτα έδρανα, στα πίσω λεγόμενα ορεινά; Είναι, βλέπεις, οκτώ τα κόμματα που είδαν το φως της εισόδου στις τελευταίες εκλογές. Κάθισαν τελικά δεξιά ως πάνω στα ορεινά οι της ΝΔ, στο κέντρο και μπροστά οι του ΠΑΣΟΚ, στα ορεινά τους η «Ελληνική Λύση» κι αριστερότερα μπροστά οι του ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθούμενοι στα αριστερά από το ΚΚΕ – πάλι μπροστά, στα πεδινά κι αυτοί.

Αυτοί είναι οι παλαιοί. Οι νέοι, δείτε τώρα κάτι πράγματα, έπιασαν άπαντες τα ορεινά λεγόμενα, στο κέντρο η ΝΙΚΗ, αριστερότερα η «Πλεύση Ελευθερίας» και άκρα αριστερά (!), πάνω από το ΚΚΕ οι «Σπαρτιάτες» λεγόμενοι. Μια ομορφιά! Ή, όπως θα το έλεγε ο αμίμητος Ντίνος Ηλιόπουλος, «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα». Αμ πώς;
Α ναι, ξέχασα. Είχαμε και την κα Ντόρα Μπακογιάννη, βουλευτή Χανίων, που χαιρέτησε κάμποσους από τους παλιούς, είχε κι ένα καλό λόγο για το πικραμένο παιδί αυτών των εκλογών, τον κ. Αλέξη Τσίπρα. Παλαιά αυτή στη Βουλή φέρθηκε μάλλον σαν οικοδέσποινα στους παλαιούς καλεσμένους της, αυτάδελφη του πρωθυπουργού γαρ. Δεν έκρυψε όμως το άβολο των αισθημάτων της για τους νέους: «βλέπουμε φυσιογνωμίες που δεν τις ξέρουμε, ελπίζουμε να τις μάθουμε», είπε σε πρωινή εκπομπή (ΑΝΤ1) προσερχόμενη στη Βουλή που, από το στήσιμό της φανερώνει ότι, θεωρεί σπίτι της. Και θυμίζοντας λίγο αδέξια ίσως τη Μαντάμ Σουσού (αχ, πού ’ναι ο Ψαθάς που θα ’χε να λέει τόσα;) πρόσθεσε: «η Βουλή δεν είναι τσίρκο είναι σοβαρή υπόθεση». Εντάξει, το καταλάβαμε. Το έχουμε δει άλλωστε και στα προηγούμενα επεισόδια του θιάσου. Κι έπειτα τους νέους «ενδεχομένως να μπορέσουμε να τους φέρουμε σε κάποιο λογαριασμό και να το ρυθμίσουμε». Τι ακριβώς, ξέρετε δα.
Σίγουρα θα έχουμε να δούμε και να ακούσουμε πολλά.
Στα σοβαρά τώρα, φαίνεται από τα «σου, μου, του» των παραλειπόμενων της πρεμιέρας της Βουλής ότι η κυβέρνηση, καθώς ξέμεινε από αντιπολίτευση – ο ΣΥΡΙΖΑ είναι από καιρό «σε λογαριασμό», είναι εξημερωμένος, όπως λένε και οι
εκτός Ελλάδος σύντροφοί του, για το ΠΑΣΟΚ ούτε λόγος, μετέχει ήδη στην κυβέρνηση, το ΚΚΕ τηρεί την παράδοση «κοιτάμε μέχρι να πέσει το σύστημα και τότε θα σας πούμε» κι η «Ελληνική Λύση» έχει ήδη δοκιμαστεί, είναι προβλέψιμη. Τι μένει; Οι νεοεισερχόμενοι, που συμπωματικά όλοι τους έπιασαν τα ορεινά έδρανα, με τους λεγόμενους «Σπαρτιάτες» στην άκρα αριστερά. Μοιάζει, λοιπόν, ότι προς αυτούς θα αντεπιχειρεί ο πρωθυπουργός, τους νεήλυδες άμοιρους πολιτικής πείρας και «επαγγελματισμού». Φάνηκε, άλλωστε, από τη σύνθεση του νέου προεδρείου της Βουλής. Ο κ. Κωνσταντίνος Τασούλας έλαβε τους 249 ψήφους των παλαιών, με τους 51 νέους να δηλώνουν απλώς «παρών». Το ίδιο ψηφίστηκαν και οι δύο (της ΝΔ) συν τέσσερις (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, «Λύση») αντιπρόεδροι, ενώ καταψηφίστηκαν,
αφήνοντας κενές τις υπόλοιπες τρεις θέσεις που προβλέπονται από τον κανονισμό της Βουλής, οι αντιπρόεδροι που προτάθηκαν από τους λεγόμενους «Σπαρτιάτες», ΝΙΚΗ και «Πλεύση». Τα χαρακώματα έχουν ήδη στηθεί;
Ίσως νομιστεί, από όσα γράφω τόση ώρα ότι κάτι καλό προκύπτει πιθανόν από τους νέους. Θα ήμουν ανόητος, παλαιός κι εγώ, γηράσκων εν αμαρτίαις, ή αφελής εάν είχα την ελπίδα μου σε κάτι τέτοιο. Πάντα, βέβαια, ευχόμαστε οι νέες πραγματικότητες να μας εκπλήξουν ευχάριστα. Δεν είναι όμως και τόσο νέο αυτό το σκηνικό. Από το 2010, μετά την απίσχνανση των παλαιών κομμάτων λόγω «Μνημονίων» –παραδόξως μόνο η ΝΔ βγήκε αλώβητη, πολλαπλώς μεταλλαγμένη, βέβαια– πολλοί νέοι μπήκαν στη Βουλή, έκαναν το κομμάτι τους επ’ ολίγον κι ύστερα εξαερώθηκαν, αφού
προηγουμένως «ρυθμίστηκαν», κατά το ρηθέν από της οικοδεσποίνης. Βλέπεις και η Βουλή ένα σπίτι είναι, όπου δεν μπορεί κανείς να κάνει ό,τι του καπνίσει. Και σωστά θα πει κάποιος. Αλλά έλα μου που στη Βουλή, παρ’ ό,τι απαξιωμένη και υποβαθμισμένη από το 2010, όταν εψήφιζε κείμενα που δεν είχε διαβάσει, καθότι γραμμένα αγγλιστί –λες κι αν ήταν ελληνικά θα τα διάβαζαν…–, «κάθε απόφαση, μικρή και μεγάλη… αφορά τις ζωές όλων», όπως το λέει πάλι η κα Ντόρα;
Περιμένουμε, λοιπόν κι εμείς να δούμε.
Η δημοκοπία είναι εύκολη δουλειά. Και για μια κυβέρνηση χωρίς αντιπολίτευση, η δουλειά ευκολότερη. Άσε που με 64 μέλη, η νέα κυβέρνηση είναι μεγαλύτερη από την κοινοβουλευτική ομάδα της αξιωματικής –τρόπος του λέγειν– αντιπολίτευσης.
Και η δημοκοπία δεν αφορά, δυστυχώς, μόνο τους «ορεινούς». Έχουμε να δούμε πολλά. Από την αναθεώρηση του Συντάγματος, μέχρι τους Τούρκους στη Μύκονο. Και είναι όντως μελαγχολικά τα πράγματα, όταν μπροστά σε τόσο κρίσιμες ώρες –κι ας μας γλαρώνει η θερινή τουριστικοραστώνη τόσο που δεν τις βλέπουμε– η Βουλή μοιάζει περισσότερο με θίασο ποικιλιών ή με επιθεώρηση (έκλεψε άλλωστε τις εντυπώσεις ηθοποιός τις της επιθεώρησης) ή, γιατί όχι και με τσίρκο. Ευχόμαστε εμείς σε παλιούς και νέους και πάντα ελπίζουμε στις καλές (εξ ουρανού τάχα;)
εκπλήξεις. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι πολύ σύντομα θα φανερωθεί και ο κλόουν. Και αντίς να γελάσουμε θα κλαίμε πάλι.
Κλείνοντας, θυμήθηκα «Το μεγάλο μας τσίρκο», την εμβληματική επιθεώρηση- συγκεφαλαίωση της πρόσφατης ιστορίας μας των Ιάκωβου Καμπανέλλη και Σταύρου Ξαρχάκου. Εκεί ένας πραγματικός οικοδεσπότης του λαϊκού μας πολιτισμού, ο
γλυκόλαλος Νίκος Ξυλούρης, μαζί με την Τζένη Καρέζη, τραγουδούσαν κάποτε, το 1973, μα ακόμα, φευ, οι στίχοι τους μας συννεφιάζουν τούτον τον βροχερό και συννεφιασμένο Μάιο και Ιούνιο:
«Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε…
Κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες
αγάλι αγάλι εγίναν νεκροθάφτες.
Και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα;…
Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες,
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
Και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί,
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες,
εφτά ο τόκος, πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι.
Κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός, φαρμκωμένος στέκει και θωρεί,
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί».
Διακόσια χρόνια, από τον «Ύμνο στην ελευθερία», αμήν!

Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Πρωτοσέλιδο άρθρο της “Χριστιανικής” φύλλο 6.7.2023