Πραγματοποιήθηκε χτες Δευτέρα στο Παρίσι η πρώτη συνάντηση κορυφής των Προέδρων Ρωσίας και Ουκρανίας Βλαντίμιρ Πούτιν και Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Ο Ζελένσκι, πρώην ηθοποιός, άσχετος με το πολιτικό σύστημα μέχρι πριν λίγους μήνες, εκλέχτηκε Πρόεδρος με ευρεία πλειοψηφία τον περασμένο Μάιο, με κεντρικό προεκλογικό σύνθημα τον τερματισμό το εμφυλίου πολέμου με τους φιλορώσους αυτονομιστές των ανατολικών περιοχών του Ντονμπάς.
Ο πόλεμος, που ξεκίνησε το 2014, με την ανατροπή του εκλεγμένου Προέδρου Γιανούκοβιτς, έχει στοιχίσει 13.000 νεκρούς. Η εκλογική συντριβή του καθεστώτος που αναδείχθηκε μετά τις διαδηλώσεις της πλατείας Μαϊντάν του Κιέβου και την ανατροπή του Γιανούκοβιτς δημιουργεί ελπίδες συμφιλίωσης. Όμως, οι διαφωνίες παραμένουν σε πολλά σημεία.
Καταρχήν συμφωνήθηκε γενική κατάπαυση του πυρός και η απελευθέρωση και ανταλλαγή όλων ανεξαιρέτως των αιχμαλώτων από την εμφύλια σύρραξη. Συμφωνήθηκε επίσης η απαγκίστρωση των στρατιωτικών δυνάμεων σε τρία επιπλέον σημεία του μετώπου μέχρι το τέλος Μαρτίου 2020, χωρίς αυτά να διευκρινίζονται.
Μέσα σε τέσσερις μήνες, νέες συμφωνίες θα γίνουν, προκειμένου να αποτιμηθεί η πρόοδος της εκεχειρίας.
“Σημαντικό βήμα” στην κατεύθυνση της αποκλιμάκωσης της σύρραξης χαρακτήρισε τις συνομιλίες ο Πούτιν σε συνέντευξη τύπου. Ο Ζελένσκι δήλωσε ότι βρέθηκε βάση για συμφωνία σε σχέση με τις ρωσικές εξαγωγές φυσικού αερίου μέσω της Ουκρανίας, που είχαν μπλοκαριστεί λόγω ασυμφωνίας για το κόστος.
Εξακολουθούν να διαφωνούν σε σχέση με το ουκρανικό αίτημα της αποχώρησης των φιλορωσικών στρατευμάτων και της διεξαγωγής εκλογών με την ουκρανική νομοθεσία στις εξεγερμένες περιοχές.
Ο Πούτιν ζήτησε να προβλεφθεί από το ουκρανικό Σύνταγμα καθεστώς αυτόνομης περιοχής στο Ντονμπάς και να δοθεί αμνηστία σε όσους κατηγορούνται για συμμετοχή στην απόσχιση ουκρανικών εδαφών.
Ο Ζελένσκι δήλωσε ότι η Ουκρανία δεν θα παραχωρήσει εθνικό έδαφος με αντάλλαγμα την ειρήνη. Όμως, προκειμένου να τηρήσει την προεκλογική του υπόσχεση για συνομιλίες με τη Μόσχα και το τέλος του εμφυλίου, πρέπει να αποδεχθεί μέρος των προϋποθέσεων που θέτουν προς τούτο οι Ρώσοι.
Η συνάντηση έγινε με τη διαμεσολάβηση και πρωτοβουλία Γαλλίας και Γερμανίας, που φαίνεται ότι αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα της εξομάλυνσης των σχέσεων Ουκρανίας- Ρωσίας, ΄με κίνητρο την απρόσκοπτη εισαγωγή του ρωσικού φυσικού αερίου.
Παράλληλα, το προηγούμενο Σκοπίων και Αλβανίας δείχνει ότι, τουλάχιστον η Γαλλία, δεν επιθυμεί διεύρυνση της Ε.Ε. προς ανατολάς, όπως προσδοκούν οι φιλοδυτικοί Ουκρανοί εθνικιστές που κυβερνούσαν πριν αναλάβει ο Ζελένσκι. Εξάλλου, μια απομονωμένη από τη Ρωσία Ουκρανία, θα στηριζόταν οικονομικά αποκλειστικά στη Δύση, πράγμα που απεύχονται οι Μέρκελ και Μακρόν.
Ούτε ο Αμερικανός Πρόεδρος Τραμπ έχει αντίρρηση με την ειρήνευση Ουκρανίας-Ρωσίας. Όχι όμως και το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και οι προγενέστεροι δημιουργοί της αμερικανικής επεμβατικής πολιτικής, που κατά το πρότυπο της “αραβικής άνοιξης” κινήθηκαν επιθετικά στην Ουκρανία και υποδαύλισαν την ανατροπή του Γιανούκοβιτς το 2014.
Δεν είναι τυχαίο που από την Ουκρανία ξεκινά η απόπειρα ανατροπής του Τραμπ. Και η εναντίον του κατάθεση μιας πρώην πρέσβεως των ΗΠΑ στην Ουκρανία κατά την επίμαχη περίοδο. Ενώ ο τηλεοπτικός σταθμός CNN προβάλλει τις “ανησυχίες” των Ουκρανών εθνικιστών μήπως πέσει σε υποχωρήσεις ο Ζελένσκι. Με λίγη προσοχή, στις σχετικές κινητοποιήσεις, μπορεί κανείς να διακρίνει και την μαυροκόκκινη σημαία των φιλοναζιστικών συμμοριών Μπαντέρα του 1941-44, οι οποίες αποτελούν πηγή έμπνευσης των σημερινών Ουκρανών ακροδεξιών.
