Είναι γεγονός ότι η Κίνα δεν έχει τις καλύτερες σχέσεις με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και το γεγονός αυτό το αξιοποιεί η οικονομική ολιγαρχία που επικυριαρχεί στη Δύση. Η Κίνα, με το πολυπληθές και φθηνό εργατικό δυναμικό, που “αποδίδει” σε ρυθμούς δουλοκτητικής εργασίας και δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί, ελέω της δικτατορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος, έχει υπάρξει το σημαντικότερο “αγκωνάρι” της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Όμως, ήδη έχει καταστεί η 2η οικονομία του πλανήτη και προβλέπεται σύντομα να ξεπεράσει τις ΗΠΑ. Οι τελευταίες ανησυχούν και επιχειρούν να ανακόψουν αυτή την πορεία. Η προχτεσινή σύνοδος υπουργών των εξωτερικών των επτά πλουσιότερων χωρών (ομάδα G7) που έγινε στο Λονδίνο, με πίεση των ΗΠΑ, ξέφυγε από τα οικονομικά θέματα που είναι το σύνηθες αντικείμενό της και εξέδωσε πολιτική απόφαση, κατά της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα και στη Ρωσία.
Με δεδομένη την υποκρισία των Δυτικών και τα διπλά κριτήρια στο ευαίσθητο αυτό θέμα, εύκολο ήταν στο κινεζικό καθεστώς να περάσει το μήνυμα ότι η δήλωση αυτή συνιστά επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας.
Ο νεαρός γραφίστας Wuheqilin από τη Σαγγάη, μόνταρε στον Η/Υ την αναμνηστική φωτογραφία των επτά υπουργών εξωτερικών στο Λονδίνο, αντικαθιστώντας τους με στρατιώτες του συνασπισμού των μεγάλων δυνάμεων (ΦΩΤΟ) που κατέστειλαν την εξέγερση των “Μπόξερ” στο Πεκίνο το 1900, με την ακόλουθη λεζάντα: ” Την τελευταία φορά που οι τύποι αυτοί συνωμότησαν για να υποτάξουν την Κίνα ήταν το 1900. Πέρασαν 120 χρόνια και επιδιώκουν να το ξανακάνουν.”
Μηχανισμοί όπως οι G7, που μεθοδευμένα απαξιώνουν την αξία της εργασίας, αν ήταν ειλικρινείς, θα έπρεπε να θέσουν τέρμα στην παγκοσμιοποίηση και να συμφωνηθούν μέτρα που να κατοχυρώνουν παγκοσμίως τουλάχιστον αφενός τα ελάχιστα δικαιώματα των εργαζομένων και αφετέρου να αποθαρρύνουν την εξαγωγή παραγωγικών δραστηριοτήτων στις χώρες της οιωνεί δουλοκτητικής εργασίας.
Για παράδειγμα, τα τάνκερ έχουν συνήθως τρία ” ντεπόζιτα” για 1ης, 2ης και 3ης ποιότητας πετρέλαιο αντίστοιχα, προς χρήση ανάλογα με την περιοχή που ταξιδεύουν. Η 1η και ακριβότερη για τη βόρειο Θάλασσα, η 2η για τη Μεσόγειο και η 3η για τις υπόλοιπες, “μειωμένων απαιτήσεων” περιοχές. Άσχετα αν το “ντουμάνι” δεν έχει όρια και κατόπιν επιβαρύνει αδιακρίτως την ατμόσφαιρα, απ’ όπου και αν εκπέμπεται. Η υποχρεωτική επιβολή χρήσης αποκλειστικά του πιο καθαρού πετρελαίου με αυστηρά πρόστιμα, και το περιβάλλον θα προστάτευε και θα ακρίβαινε τις μεταφορές, αναγκάζοντας τους Ευρωπαίους επιχειρηματίες να παράγουν στον τόπο τους, αντί να κάνουν τα προϊόντα τους τον γύρο του κόσμου…
ΓΖ
ΠΗΓΗ: Corriere de la Serra 7.5.2021.
