Μεταξύ “ευχαριστιακού νεστοριανισμού” και “ευχαριστιακού μονοφυσιτισμού”

Από την πολλή ενδιαφέρουσα συνέντευξη του π. Νικολάου Λουδοβίκου, στον Θεόδ. Καλμούκο, του Εθνικού Κήρυκα (7-11-20) , ξεχωρίζουμε τα όσα είπε για το θέμα την Θείας Κοινωνίας:

«Αναφορικά με τη Θεία Κοινωνία και τον τρόπο μετάδοσής της διά της κοινής λαβίδας, είπε ότι «στο ζήτημα της Θείας Κοινωνίας, η Ορθόδοξη θεολογία σήμερα μοιάζει να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε έναν Ευχαριστιακό Νεστοριανισμό και έναν Ευχαριστιακό Μονοφυσιτισμό.
Ο πρώτος μοιάζει να θεωρεί πως η ένωση θείου και ανθρώπινου στοιχείου στον Χριστό δεν ήταν πραγματική και πλήρης, αλλά εξωτερική και ‘ηθική’, οπότε, κατά συνέπεια, κάθε στοιχείο κρατά τις φυσικές του ιδιότητες παντελώς ανεπηρέαστες – επομένως, κατ’
αναλογία, και τα υλικά της Ευχαριστίας μπορούν να μολύνουν με τον κορωνοϊό, ή οτιδήποτε άλλο.
Ο δεύτερος θεωρεί πως η ανθρώπινη φύση του Χριστού, όπως και τα υλικά στοιχεία της Ευχαριστίας αφανίζονται τελείως με την επαφή του με την θεότητα και οι ιοί εξαφανίζονται.

Νομίζω πως μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση, σύμφωνα με το πνεύμα της 4ης Οικουμενικής Συνόδου, θα ήταν να αποδεχθούμε την πλήρη κοινωνία του θείου με το ανθρώπινο στοιχείο, με πλήρη ταυτόχρονα επικοινωνία μεταξύ τους. Στην περίπτωση αυτή τα φυσικά στοιχεία παραμένουν, και οι τυχόν ενυπάρχοντες ιοί επίσης, αλλά η χάρις της απόλυτης ενώσεως καταργεί την βλαπτικότητά τους – γι’ αυτό και κανείς ποτέ από τους ιερείς δεν αρρώστησε ποτέ, καταλύοντας το υπόλοιπο της Θείας Κοινωνίας.

Πάντως, όσοι έχουν πρόβλημα, ας σκεφθούν επίσης πως το Κοινό Ποτήριο υπήρξε πράξη του Χριστού του ίδιου, κατά την πρώτη εκείνη Ευχαριστία. Οι Μαθητές είχαν ο καθένας το δικό του ποτήρι μπροστά τους, αλλά ο Χριστός, αντί να χύσει λίγο από τον οίνο στο ποτήρι του καθενός, διάλεξε να προσφέρει σε όλους το δικό Του ποτήρι.
Γιατί άραγε;
Δεν γνώριζε ο Χριστός πως και ασθένειες μεταδίδονται έτσι και πως, ψυχολογικά και αισθητικά, η χειρονομία αυτή δεν είναι και τόσο ‘ευγενική’»;
Πηγή:Romfea