• ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΩΦΩΝ

«Ό,τι ουκ έστιν εν τω στόματι αυτών αλήθεια, η καρδία αυτών ματαία…» (Ψαλμός 5:10)

Του Ηρακλή Κανακάκη

Ο Αριστοτέλης στο βιβλίο του «Σοφιστικοί έλεγχοι» παρουσιάζει και αναλύει 13 σοφίσματα. Σήμερα η προπαγάνδα θέριεψε και εξελίχθηκε. Έγινε επιστήμη, τεχνολογία, πολιτική, δημοσιογραφία, διαφήμιση. Και στις λογικές πλάνες του Αριστοτέλη προστέθηκαν κι άλλες και, κατά τους ειδικούς, έχουν ξεπεράσει τις τριακόσιες.

Στην τελευταία συζήτηση στη Βουλή, με αφορμή την καταψηφισθείσα πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαιώθηκαν τα διαχρονικά χαρακτηριστικά της παθολογίας τής ελληνικής πολιτικής κουλτούρας, που είναι: η πόλωση, οι ακραίες συμπεριφορές, η λογική των στρατοπέδων, οι λεκτικοί εξυπνακισμοί και οι λογικές πλάνες. Κατά κόρον χρησιμοποιήθηκαν από τα κόμματα εξουσίας λογικές πλάνες, για να αποφύγουν να απαντήσουν στα επίμαχα και περίκαυστα ερωτήματα, τα οποία σχετίζονταν με την «ταμπακέρα». Ανάμεσα σ’ άλλες ξεχωρίσαμε τρεις: τον αντιπερισπασμό, τη διαστρέβλωση και την προληπτική επίθεση.

Στον αντιπερισπασμό, ο ομιλητής αποσπά την προσοχή από το «ψητό» και εκτρέπει τη συζήτηση, για να μην απαντήσει στο θέμα. Στη διαστρέβλωση, ο αγορητής δεν αποκρίνεται στο επιχείρημα αλλά σ’ ένα ψεύτικο επιχείρημα, που ο ίδιος δημιούργησε ανασκευάζοντας τις θέσεις του συνομιλητή του. Και στην προληπτική επίθεση, ο επιτιθέμενος για να «θολώσει τα νερά» υποσκάπτει το κύρος, το ήθος, τη φερεγγυότητα του αντιπάλου του, πριν προλάβει να αναπτύξει τα επιχειρήματά του. Έτσι, στέλνει το μήνυμα: «Δεν χρειάζεται να τον ακούσετε, γιατί είναι αναξιόπιστος, ένοχος και ο ένοχος ένοχον ου ποιεί».

Αποδείχθηκε, επίσης, από το διάλογο κωφών ότι τα κόμματα εξουσίας δεν αποτελούν διαφορετικούς κόσμους σε κοσμοθεωρητικό, πραγματολογικό και οντολογικό επίπεδο. Οι διαφορές είναι ρητορικές και επουσιώδεις. Γι’ αυτό και έχουμε αποχή, απαξίωση θεσμών και πολιτικής, συλλογική μελαγχολία και αηδία στο κοινωνικό σώμα.

Εμμονικός και αδιόρθωτος

Είναι αλήθεια, όμως, ότι επί ημερών Κυριάκου Μητσοτάκη τα συγκριτικά στοιχεία χειροτέρεψαν για τη Νέα Δημοκρατία. Και αυτό, γιατί εμμονικός στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό δεν αντέχει ό,τι αποκλίνει απ’ αυτόν. Δεν αντέχει το συλλογικό, το δημόσιο, το ανεξάρτητο και ό,τι μπορεί να απειλήσει το ολιγαρχικό, επιτηρούμενο και συγκεντρωτικό καθεστώς εξουσίας του. Με μία κλειστή παρέα εμπίστων και με δουλική τη συνείδηση της κοινοβουλευτικής του ομάδας αποφασίζει σε πρώτο και τελευταίο βαθμό.

Δείγματα της γραφής του

Το 2019 κατάργησε με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου το αυτοδιοίκητο του ΚΕΘΕΑ και διόρισε Διοικητικό Συμβούλιο από την κομματική επετηρίδα. Το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης των προγραμμάτων απεξάρτησης του ΚΕΘΕΑ προέρχεται από το κράτος, αλλά ποτέ με την αυτοδιαχείριση δεν ακούστηκε το παραμικρό. Εγγύηση για τη χρηστή διαχείριση ήταν το ανώτατο όργανο του ΚΕΘΕΑ, η Γενική Συνέλευση, που είχε ως μέλη με δικαίωμα ψήφου όλο το προσωπικό αορίστου χρόνου, τα διοικητικά συμβούλια των Συλλόγων Οικογένειας των θεραπευτικών προγραμμάτων και όλους τους θεραπευόμενους που βρίσκονταν στο τελευταίο στάδιο της θεραπευτικής τους πορείας.

Το 2019 έδειξε πώς εννοεί την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης. Πώς εννοεί την πολυφωνία και τον πλουραλισμό. Έθεσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (Α.Π.Ε.) στον απόλυτο έλεγχο του Μεγάρου Μαξίμου, μετατρέποντάς το σε εργαλείο κυβερνητικής προπαγάνδας.

Θυμώνει, όταν ανεξάρτητοι φορείς ξεφεύγουν από το κυβερνητικό αφήγημα και με επιθέσεις τούς υπονομεύει, στρώνοντας το έδαφος για αλλαγές στη λειτουργία τους και σε πρόσωπα. Στις 3 Αυγούστου 2021, όταν ξέσπασε η μεγάλη φωτιά στην Βαρυπόμπη, η Ε.Μ.Υ. και το Αστεροσκοπείο δεν ευθυγραμμίστηκαν με την Κυβέρνηση που την απέδιδε στους ισχυρούς ανέμους (οι άνεμοι ήταν 2 έως 4 μποφόρ) και ο Μητσοτάκης ζήτησε να πάψουν να είναι ανεξάρτητοι φορείς και να υπαχθούν στην πολιτική προστασία. Ως κυβέρνηση θυμάται την κλιματική κρίση και την επικαλείται, για να φορτώνει τις καταστροφές στα… πρωτόγνωρα καιρικά φαινόμενα και ποτέ στην έλλειψη συντήρησης ή στην ανυπαρξία υποδομών, στα κατασκευαστικά λάθη ή στον κακό ή ανύπαρκτο σχεδιασμό. Στο ίδιο έργο είμαστε θεατές, με την ΑΔΑΕ (Αρχή Διασφάλισης Απορρήτων Επικοινωνιών) στο μάτι του κυβερνητικού κυκλώνα, επειδή τόλμησε να πράξει το καθήκον της.

Το μαρτύριο του βατράχου

Όσο για την επιδοματική πολιτική κατά της ακρίβειας έχουμε να πούμε, ότι, όποιος νοιάζεται για τη συνοχή της κοινωνίας και μάχεται τη φτώχεια, τις ανισότητες και την κτηνώδη απληστία και τον κυνισμό της πλουτοκρατίας, χαράσσει και ακολουθεί πολιτική μόνιμων μέτρων και θεσμικών παρεμβάσεων. Όπως έπραξε με την πρωτοφανή μείωση της φορολογίας των μερισμάτων στο 5% ενισχύοντας τους μεγαλομετόχους. Και με την πλήρη απαλλαγή κληρονομικής μεταβίβασης περιουσίας έως το ύψος των 800 χιλιάδων ευρώ!!

Οι δε αυξήσεις στις συντάξεις και στον κατώτερο μισθό, όντας χαμηλότερες του πραγματικού τιμαρίθμου, δεν αποτρέπουν τη χειροτέρευση της κοινωνικο-οικονομικής θέσης των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Αφήνουν δε απ’ έξω χιλιάδες υπαλλήλους του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα και χιλιάδες συνταξιούχους που έχουν προσωπική διαφορά, κληρονομιά από το τρίτο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτά παραπέμπουν στο μαρτύριο του βατράχου, ο οποίος, όσο το νερό της κατσαρόλας ήταν δροσερό ή χλιαρό το απολάμβανε και δεν πηδούσε να σωθεί. Συνήθιζε μάλιστα τη σταδιακή άνοδο της θερμοκρασίας του νερού και όταν έφτασε στο σημείο του βρασμού ήταν αργά.

Συμπερασματικά, η παρακμή και το εντεινόμενο πολιτικό αδιέξοδο αφυδατώνουν τον τόπο και μαραζώνουν ή διώχνουν τους νέους. Με γνώμονα, λοιπόν, το συμφέρον της πατρίδας, των παιδιών και των εγγονών μας οφείλουμε, τουλάχιστον, να μη σιωπούμε και εθελοτυφλούμε και να συμμετέχουμε σε προσπάθειες που αντιμάχονται τη σημερινή πολιτική σκοτεινιά και μαυρίλα.