Ὅπως μεταδίδει τὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ,  ὁ Παλαιστίνιος ἡγέτης καὶ Πρόεδρος τῆς Παλαιστινιακῆς Ἀρχῆς Μαχμοὺτ Ἀμπὰς, στὴν καθιερωμένη κοινὴ συνέντευξη Τύπου μὲ τὸν Γερμανὸ καγκελάριο Σὸλτς στὴ Γερμανία,  ρωτήθηκε ἂν σκοπεύει νὰ ζητήσει συγγνώμη ἐκ μέρους τῶν Παλαιστινίων ἀπὸ τὸ Ἰσραὴλ καὶ τὴ Γερμανία γιὰ τὴν ἐπίθεση τῆς ὀργάνωσης «Μαῦρος Σεπτέμβρης» ἐναντίον ἀθλητῶν τῆς ὁμάδας τοῦ Ἰσραὴλ στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Μονάχου, τὸ 1972. Ἀπάντησε ὡς ἑξῆς: 

«Ἀπὸ τὸ 1947 μέχρι σήμερα, τὸ Ἰσραὴλ ἔχει διαπράξει 50 σφαγὲς σὲ 50 παλαιστινιακὰ χωριὰ καὶ πόλεις, στὸ Νταΐρ Γιασίν, στὴν Ταντούρα, στὸ Καφρ Κάσιμ καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα. 50 σφαγές, 50 ὁλοκαυτώματα. Ὡς καὶ σήμερα ἔχουμε καθημερινὰ νεκροὺς ἀπὸ τὸν ἰσραηλινὸ στρατό. Ἡ ἀπαίτησή μας εἶναι: Σταματῆστε! Ἀρκετά! Ἀφῆστε μας νὰ βροῦμε εἰρήνη! Ἂς κοιτάξουμε μπροστά, τὴν ἀσφάλεια, τὴ σταθερότητα!».

Ἐκεῖνα τὰ χρόνια, πέντε μόλις χρόνια μετὰ τὸν “Πόλεμο τῶν ἕξι ἡμερῶν”, οἱ Παλαιστίνιοι, περιλαμβανομένης τῆς “Φατὰχ” στὴν ὁποία ἀνήκει ὁ κ. Ἀμπᾶς, εἶχαν στραφεῖ  στὸν ἔνοπλο ἀγώνα ὡς μόνο τρόπο γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν ἰσραηλινὴ κατοχή, ἡ ὁποία μὲ τὸν πόλεμο, ἐπεκτάθηκε στὴ δυτικὴ ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη καὶ στὴ λωρίδα τῆς Γάζας. Ἤδη ἀπὸ τὸ 1948, μὲ τὴ δημιουργία τοῦ Κράτους τοῦ Ἰσραήλ, δύο ἑκατομμύρια Παλαιστίνιοι εἶχαν ξεριζωθεῖ ἀπὸ τὰ σημερινὰ ἰσραηλινὰ ἐδάφη.

Σήμερα, ἡ Φατὰχ ἔχει ἔλθει σὲ συμβιβασμὸ καὶ ἔχει ἐγκαταλείψει τὸν ἔνοπλο ἀγώνα, μὲ ἀποτέλεσμα τὴ δημιουργία τῆς Ἀνεξάρτητης Παλαιστινιακῆς Ἀρχῆς. Τὸ Ἰσραὴλ ἀποσύρθηκε ἀπὸ τὴ λωρίδα τῆς Γάζας, ὅπου στοιβάζονται 1.800.000 Παλαιστίνοι μὲ ἄθλιες συνθῆκες, σὲ μιὰ ἔκταση ἴδια μὲ τῆς Θάσου. Μὲ τὴ δημιουργία πλήθους παράνομων οἰκισμῶν, ἐλέγχει τὰ καλύτερα σημεῖα τῆς δυτικῆς Ὄχθης, ἐνῶ ἔχει προσαρτήσει τὴν ἀνατολικὴ Ἰερουσαλήμ. Οἱ παραχωρήσεις αὐτὲς ἔχουν κριθεῖ ἀνεπαρκεῖς ἀπὸ τὸν Παλαιστινιακὸ λαό, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ ἰσλαμιστικὴ Χαμὰς νὰ ἀναλάβει τὸν ἔλεγχο στὴ Γάζα καὶ νὰ ἀνέβει ἡ ἐπιρροή της σὲ σχέση μὲ τὴ Φατάχ.

Ὁ κ. Ἀμπᾶς,  δὲν ἀμφισβήτησε τὸ Ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τοὺς Ναζί. Διευκρίνισε μάλιστα τὴν ἑπομένη, ὅτι δὲν εἶχε τέτοια πρόθεση, χαρακτηρίζοντας τὸ Ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων ὡς τὸ «πιὸ ἀποτρόπαιο ἔγκλημα ποὺ ἔχει διαπραχθεῖ στὴν ἱστορία» καὶ ὅτι ἤθελε νὰ ἀναδείξει τὰ ἐγκλήματα εἰς βάρος τῶν Παλαιστινίων.

Παρ’ ὅλα αὐτά, ἡ ἐκ μέρους του χρήση τοῦ ὄρου “Ὁλοκαύτωμα” γιὰ ὅσα ἔχουν ὑποστεῖ οἱ Παλαιστίνιοι ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλινούς, ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ γιὰ μία πρωτοφανῆ εἰς βάρος του ἐπίθεση ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοὺς ὑποστηρικτές της.  Ἐπίθεση δέχτηκε καὶ ὁ καγκελάριος Σὸλτς ἐπειδὴ δὲν ἀντέδρασε ἄμεσα στὶς δηλώσεις τοῦ Ἀμπᾶς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ “ἐπανορθώσει” σὲ ἀνάρτησή του, ὅπου ἐξέφρασε τὴν “ὀργή” του γιὰ τὴ δήλωση Ἀμπᾶς.  Ὁ παραλογισμὸς ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ συζητεῖται ἐὰν ὁ τελευταῖος εἶχε διπλωματικὴ ἀσυλία, διότι ἐτέθη θέμα κατὰ πόσο οἱ δηλώσεις του ἦταν ἀξιόποινες (!!!)

Τί ἔγραφε ἡ “Χριστιανικὴ” πρὶν πενήντα χρόνια

Ἡ ἐρώτηση στὸν κ. Ἀμπᾶς ἔγινε ἐνόψει τοῦ γεγονότος ὅτι στὶς 5 Σεπτεμβρίου πενήντα χρόνια συμπληρώνονται ἀπὸ τὰ τραγικὰ περιστατικά. Τὸ θέμα ἦταν πρωτοσέλιδο στὴ “Χριστιανικὴ” τοῦ Σεπτεμβρίου 1972, μὲ ἀνυπόγραφο πρωτοσέλιδο μονόστηλο κορυφῆς. Σ’ ἐκεῖνο τὸ ἀντιδικτατορικὸ φύλλο, προβάλλονταν οἱ διώξεις κατὰ τοῦ μακαριστοῦ παπα-Γιώργη Πυρουνάκη.

Ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου εἶναι “ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ-Ποιοί εἶναι οἱ ἔνοχοι; -Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΟΜΗΡΙΑΣ

Ἔτσι ξεκινοῦσε τὸ κείμενο:

“Φρικτὸ εἶναι πράγματι τὸ ἔγκλημα ποὺ ἔγινε στὸ χωριὸ τῆς Ὀλυμπιάδος, στὸ Μόναχο, ἀπὸ τοὺς Ἄραβες ἀντάρτες εἰς βάρος τῶν ἑβραίων ἀθλητῶν. Κάθε ἄνθρωπος τὸ καταδικάζει ἀπερίφραστα. Ἀνήκει στὴν κατηγορία ἐκείνη τῶν ἐγκλημάτων ποὺ γίνονται μὲ τὴν πικρὴ ἀντίληψη πὼς μπορεῖ νὰ τιμωρηθῆ ἕνας ἔνοχος μὲ τὴν καταδίκη ἑνὸς ἀθώου. Σ’ αὐτὴ τὴ θεμελίωση στηρίζεται ἡ ὁμηρεία ποὺ τόσα ἐγκλήματα τὴ βαρύνουν στὴν ἐποχή μας” 

Γιὰ νὰ ἐκφράσει τὸν ἀκόλουθο προβληματισμό:

“Ποιὸς εἶναι ὅμως ὁ πρῶτος διδάξας;Ἀσφαλῶς ὄχι οἱ Ἄραβες ἀντάρτες. Πρῶτα, τὴ βία, σ’ ὅλες της τὶς μορφές, τὴ δίδαξαν οἱ Μεγάλοι καὶ γενικὰ οἱ κυβερνῆτες ὅλων τῶν Κρατῶν. Αὐτοὶ εἶναι οἱ διαφθορεῖς τῶν μαζῶν ! Ποιὸ θέμα ἀντιμετώπισαν μέχρι σήμερα χωρὶς βία; Ποιὰ βία καταδίκασαν πραγματικὰ ὅλοι τους; Εἶναι, ὕστερα, στὸ θέμα μας, τὸ Ἰσραήλ. Μὲ τὰ τέλεια πολεμικὰ μέσα ποὺ τοῦ προμήθευσε τὸ διεθνὲς Κεφάλαιο ἔδιωξε ἀπὸ τὰ σπίτια τους τοὺς φτωχοὺς Παλαιστινίους. Καὶ παρὰ τὴν διεθνῆ κατακραυγὴ ἐξακολουθεῖ τὴν παράνομη αὐτὴ κατοχή. Οἱ Μεγάλοι, δόλιοι καὶ γελοῖοι, γιὰ τὰ “μάτια τοῦ κόσμου”, κατακρίνουν τὸ Ἰσραὴλ καὶ ὕστερα τὸ ἐνισχύουν μὲ ὅλα τὰ μέσα !  Αὐτὰ τὰ βλέπουν καὶ τὰ νοιώθουν οἱ Παλαιστίνιοι. Τί αἰσθήματα  λοιπὸν θὰ γεννηθοῦν στὴν ψυχή τους; Ἀσφαλ[βς αἰσθήματα μίσους καὶ ἐκδικήσεως. Ἡ ἀπόγνωση εἶναι πολὺ κακὸς σύμβουλος. Οἱ Παλαιστίνιοι εἶναι τὰ θύματα. Θῦτες εἶναι οἱ Μεγάλοι μὲ τὴν ἀνήθικη πολιτική τους. Αὐτοὶ σκότωσαν στὸ Μόναχο. Αὐτοὶ σκοτώνουν παντοῦ ὅπου σκοτώνει ἡ βία… 

Ὅπως καταδικάστηκε χωρὶς περιστροφὲς τὸ ἔγκλημα τοῦ Μονάχου, ἡ “Χ” καὶ ἡ ΧΔ ἐπανειλημμένα ἔχουν καταδικάσει τὴ λογικὴ ὅτι μὲ τὴν ὁμηρία ἢ καὶ τὸ φόνο ἀθώων ἀνθρώπων μποροῦν νὰ τιμωροῦνται οἱ ἔνοχοι γιὰ τὶς ἀδικίες εἰς βάρος τῶν λαῶν.

Τόνιζε χαρακτηριστικὰ ὁ ἀείμνηστος Νίκος Ψαρουδάκης σὲ ὁμιλία του στὴ Βουλή:

“Οἱ πραγματικοὶ τρομοκράτες φοροῦν ἡμίψηλο καὶ φράκο”

«Πηγὴ τῆς τρομοκρατίας εἶναι πάντοτε ὁ ἰσχυρός, ὁ κρατῶν, ὁ ἐξουσιαστής! Αὐτὸς καταπιέζει τὸν ἀδύνατο καὶ τὸν ἐξωθεῖ σὲ βίαιη ἀντίδραση. Κανεὶς δὲν γίνεται τρομοκράτης γιὰ ψυχαγωγία. Γίνεται κάτω ἀπὸ ἄδικες καὶ ἠθικὰ ἀπαράδεκτες πολιτικὲς καὶ κοινωνικὲς καταστάσεις, ποὺ σπέρνουν, κυοφοροῦν καὶ γεννοῦν τὴν τρομοκρατία. (…) Τὸ κίνημα τῆς ΧΔ καταδικάζει τὴν τρομοκρατία. Ἀλλὰ καταδικάζει πρῶτα τὴν αίτία καὶ ὕστερα τὸ ἀποτέλεσμα. (…) Ἀληθινοὶ τρομοκράτες εἶναι τὰ πολιτικοκοινωνικὰ κατεστημένα τῶν σημερινῶν ὑπερδυνάμεων, ποὺ ἔχοντας καβαλήσει τὸ καλάμι τῆς παγκόσμιας κυριαρχίας, καταπατοῦν κάθε ἠθικὴ ἀξία καὶ κάθε διεθνῆ διακήρυξη» 

30 Μαΐου 1986. Ὁμιλία στὴ Βουλή. «Χριστιανικὴ» φύλλο 5.6.1986 μὲ τὸν πιὸ πάνω τίτλο

Οἱ πραγματικοὶ τρομοκράτες σήμερα

Σήμερα, τὸ ἔγκλημα σὲ βάρος τοῦ Παλαιστινιακοῦ λαοῦ συνεχίζεται σὲ ἀμείωτους ρυθμούς.Τὸ Ἰσραήλ, μὲ τὴν κάλυψη ἰδίως τῶν ΗΠΑ, ἀλλὰ καὶ τῶν ὑπόλοιπων δυτικῶν δυνάμεων, ὅπως καὶ αὐξανόμενων σὲ ἀριθμὸ ἀραβικῶν χωρῶν, ἐξακολουθεῖ τὴν ἀδιαλλαξία του καὶ τὴν καταπίεση τῶν Παλαιστινίων.  Μὲ τὸν ἰσραηλινὸ ἀποκλεισμό, ἡ Γάζα λειτουργεῖ σὰν “Γκέτο”, ἐνῶ στὴ δυτικὴ Ὄχθη, μὲ ἐργαλεῖο τοὺς παράνομους ἐποικισμούς, σταδιακὰ οἱ Παλαιστίνιοι ἀποξενώνονται ἀπὸ τὴ γῆ τους. Καὶ ἂν ἀκόμα ἡ Φατὰχ ἔχει σταματήσει τὸν ἔνοπλο ἀγώνα, ἡ  ἀπόγνωση τοῦ παλαιστινιακοῦ λαοῦ καὶ τὰ εἰς βάρος του ἐγκλήματα “κυοφοροῦν καὶ γεννοῦν” τὴν τρομοκρατία, κατάσταση ἀπὸ τὴν ὁποία ἐπωφελοῦνται οἱ ἰσλαμιστές.

Ἡ κτηνωδία τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας ἔναντι τῶν Ἑβραίων εἶναι ἀδιαμφισβήτητη καὶ καταδικαστέα. Δὲν δικαιοῦται ὅμως, τὸ ἰσραηλινὸ κράτος νὰ τὴν ἐπικαλεῖται, γιὰ νὰ χαρακτηρίζει ὡς δῆθεν “ἀντισημιτισμὸ” ὅποιαδήποτε ἔνσταση ἀπέναντι στὰ δικά του ἐγκλήματα κατὰ τοῦ Παλαιστινιακοῦ λαοῦ.

Ὅπως γράφει ὁ Ἀμερικανοεβραῖος συγγραφέας Νόρμαν Φίνκελστιν στὸ βιβλίο του “Ἡ βιομηχανία τοῦ Ὁλοκαυτώματος, σκέψεις σχετικά μὲ τὴν ἐκμετάλλευση τῆς ἑβραϊκῆς ὀδύνης,” (Ἐκδόσεις τοῦ Εἰκοστοῦ Πρώτου, 2001):  “Μὲ ἐμφανέστατο τρόπο, ἡ ἐπίκληση τῶν διωγμῶν τοῦ παρελθόντος, ἐξέτρεψε τὴν ἀπόπειρα κριτικῆς τοῦ παρόντος.”  ,