Προσδοκώντας να αξιοποιήσει εκλογικά την άνοδο που εμφανίζει το κόμμα του στην δημοσκοπήσεις, ο ηγέτης της ακροδεξιάς “Λίγκας” Ματέο Σαλβίνι ανέτρεψε την κυβέρνηση συνεργασίας με το κόμμα των “Πέντε Αστέρων”, απειλώντας με κατάθεση πρότασης μομφής και προκαλώντας την παραίτηση του Ιταλού Πρωθυπουργού Κόντε.
Όμως, τα σχέδιά του κινδυνεύουν να ανατραπούν, με δεδομένο ότι το “Κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς” συμφώνησε να συζητήσει τη δυνατότητα συγκυβέρνησης με τους “Πέντε Αστέρες”, στη βάση κοινού προγράμματος. Το πλαίσιο βασίζεται στους ακόλουθους άξονες: «Πίστη στη συμμετοχή στην Ευρώπη, πλήρης αναγνώριση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της κεντρικής θέσης του κοινοβουλίου, ανάπτυξη βασισμένη στον σεβασμό του περιβάλλοντος, αλλαγή πορείας στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών με προεξάρχοντα ρόλο της Ευρώπης, στροφή στην οικονομική και την κοινωνική πολιτική προς περισσότερη αναδιανομή και επενδύσεις».
Σπανίως η Αριστερά κάνει σημαία της την Πίστη…Με δεδομένο το ποιόν της μεταλλαγμένης ιταλικής Αριστεράς, ” Πίστη στη συμμετοχή στην Ευρώπη” πρέπει να αναγνωσθεί ως πλήρης συμμόρφωση στις επιταγές των Ευρωκρατών, στις οποίες έχει υποδουλωθεί η παραδοσιακά φιλοευρωπαϊκή ιταλική Αριστερά, από την οποία είχε ξεκινήσει και η ιδεολογία του “Ευρωκομμουνισμού”. Όμως, η μετάλλαξή της σε φορέα επιβολής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της Ε.Ε. είχε αποτέλεσμα να γίνει εκτελεστικό όργανο ολέθριων για την Ιταλία επιλογών, οι οποίες προκάλεσαν την εκλογική συντριβή της ίδιας και την ανατροπή του πολιτικού συστήματος, με την ανάδειξη ως κυρίαρχων δυνάμεων των συνεταίρων της απερχόμενης κυβέρνησης. Η βάση της μετακινήθηκε κυρίως προς τους “Πέντε Αστέρες”
Εάν οι “Πέντε Αστέρες” αποκλίνουν από τις αρχές και εξαγγελίες τους και κάνουν παραχωρήσεις σε τέτοιο επίπεδο, τότε είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν περαιτέρω φθίνουσα πορεία, από την οποία θα επωφεληθεί ο Σαλβίνι ακόμα περισσότερο, άφθαρτος στην Αντιπολίτευση, όταν έρθει η ώρα των επόμενων βουλευτικών εκλογών.
Τα καταστρεπτικά αποτελέσματα της ένταξης της Ιταλίας στην Ευρωζώνη προκύπτουν και από στατιστικά στοιχεία στη μελέτη της συστημικής γερμανικής “δεξαμενής σκέψης” CEP, που έχει παρουσιάσει αναλυτικά η “Χριστιανική”. Στον πιο πάνω πίνακα, που τιτλοφορείται “Επίδραση της εισαγωγής του ευρώ στην εξέλιξη του κατά κεφαλήν εισοδήματος”, φαίνεται η συνεχής κατάρρευση του κατά κεφαλήν εισοδήματος της Ιταλίας μετά την εισαγωγή του ευρώ.
Στον πιο κάτω πίνακα φαίνεται η εκτιμώμενη από τους Γερμανούς μελετητές εξέλιξη της οικονομίας της εάν δεν είχε εισαχθεί ως νόμισμα το ευρώ (πορτοκαλί γραμμή) σε σχέση με τη σημερινή.
Απολογισμός: Συνολικές απώλειες 73605 ευρώ το 2017 σε σχέση με το 1999 από την πτώση του κατά κεφαλήν εισοδήματος και και 4,325 τρισεκατομμυρίων ευρώ σε επίπεδο ΑΕΠ. Κατά τη έκφραση των ίδιων των μελετητών, “Σε καμμία άλλη χώρα απ’ όσες εξετάστηκαν το ευρώ δεν οδήγησε σε τόσο μεγάλη απώλεια ευημερίας όπως στην Ιταλία…”
Μετά το σάλο που ξεσηκώθηκε -και πέρασε απαρατήρητος στην Ελλάδα- το CEP εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία διευκρινίζει ότι η ανάδειξη των καταστρεπτικών συνεπειών της εισαγωγής του ευρώ δεν συνεπάγονται ότι συνιστά η χώρα να εξέλθει από την Ευρωζώνη, διότι μια τέτοια επιλογή είναι μη διαχειρίσιμη. Κατά συνέπεια, μόνος δρόμος είναι οι “μεταρρυθμίσεις”… Με άλλα λόγια, μπορεί η είσοδος να είναι δωρεάν, αλλά η έξοδος απαγορεύεται…
Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για να διαγνωσθεί ότι μια επιλογή έχει αποτύχει; Κι αν το παπούτσι είναι μικρό, απαγορεύεται να το αλλάξουμε. Το πρόβλημα θα λυθεί, όταν το πόδι γαγγραινιάσει και ακρωτηριαστεί.
Τα πιο πάνω μεγέθη εξηγούν τη ανατροπή του πολιτικού συστήματος στην Ιταλία.
Καλό είναι να μην αφήσουν τον Σαλβίνι να μονοπωλεί την αμφισβήτηση μιας επιλογής που αποδείχθηκε τόσο καταστρεπτική.
ΦΩΤΟ: Η σελίδα της αγγλικής μετάφρασης της γερμανικής μελέτης που αφορά στην Ιταλία.
