Ζωοδόχος Πηγή: Μία από τις πιο πρόσφατες θεομητορικές εορτές, που καθιερώθηκε τον 19ο αιώνα, στηριγμένη σε παράδοση πολλών αιώνων. Η παράδοση του θαυματουργού αγιάσματος της Παναγίας του Μπαλουκλί, έξω από τα τείχη της Πόλης ανάγεται στον 5ο και 6ο αιώνα μ.Χ., όταν πρωτοχτίστηκαν η εκκλησία και το μοναστήρι της Παναγίας. Παρά το γεγονός ότι επί Τουρκοκρατίας τα χτίσματα είχαν ερειπωθεί, οι Χριστιανοί της Πόλης επισκέπτονταν τον τόπο για να πάρουν νερό από το αγίασμα και τελούσαν λειτουργίες την Παρασκευή της Διακαινησίμου. Το 1833 ο πατριάρχης Κωνστάντιος Α’ πήρε άδεια ανοικοδόμησης της εκκλησίας από τον σουλτάνο Μαχμούτ Β’. Τα εγκαίνια έγιναν στις 2 Φεβρουαρίου 1835 από τον πατριάρχη Κωνστάντιο Β’. Έκτοτε, χτίστηκαν πολλές εκκλησίες της Ζωοδόχου Πηγής με πιο γνωστή αυτή της Αθήνας, απέναντι από το γραφείο της ‘Χριστιανικής”.
Στο Ναό της Ζωοδόχου Πηγής στον Γοργοπόταμο και στον Ιερό Ναό της Παναγίας Δέσποινας Λαμίας ιερούργησε για την εορτή της Ζωοδόχου Πηγής ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών. Στο κήρυγμά του, τόνισε μεταξύ άλλων : «Η Παναγία είναι κατεξοχήν Ζωοδόχος Πηγή διότι υπήρξε το πρόσωπο εκείνο, το οποίο προσέφερε το είναι του, προσέφερε τα Άχραντα Σπλάχνα της στο Άγιο Πνεύμα προκειμένου να σαρκωθεί ο Υιός και Λόγος του Θεού δηλαδή, η όντως Ζωή. Είναι η Μητέρα της Ζωής, είναι η Μητέρα του Κυρίου μας και εκ τούτου είναι και Μητέρα όλων μας.
Είναι Ζωοδόχος Πηγή επίσης, διότι η Χάρη η Αγιαστική την οποία έχει είτε μέσα από αγιάσματα, είτε μέσα από εικονίσματα, είτε μέσα από δικούς της τόπους, είτε μέσα ακόμη και από ιερά αντικείμενα της, μέσα από το κάθε τι δικό της η Παναγία δίνει Ζωή! Θεραπεύει αρρώστους, δίνει ελπίδα στους απελπισμένους, συμπαραστέκεται στους πονεμένους και κυρίως ανακουφίζει τους θλιμμένους και το ακόμα πιο σημαντικό – που για μένα προσωπικά είναι το μεγαλύτερο δώρο της Παναγίας στη ζωή μας- συντροφεύει τους ανθρώπους που έχουν μοναξιά. Διότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυσκολία στη ζωή από την μοναξιά, δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο, πιο οδυνηρό.
Δεν είναι ο άνθρωπος πλασμένος για την μοναξιά και είναι συγκλονιστική η συντροφιά που κάνει η Παναγία μας στους ανθρώπους που βιώνουν μοναξιά. Πόση δύναμη παίρνουν και πόσο παρηγοριά όταν προσεύχονται στο Άγιο όνομα της, όταν της συνομιλούν, όταν της ανοίγουν την καρδιά τους, όταν καταθέτουν τα μύχια της ύπαρξής τους!
Όμως η Παναγία μας είναι Ζωοδόχος Πηγή και για έναν άλλο ακόμη λόγο: Η Παναγία μας, μας δείχνει ποια είναι η αληθινή ζωή, γιατί πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι ταυτίζουμε την ζωή και το νόημα της ζωής, με πράγματα τα οποία τελικά μέσα τους έχουν μόνο θάνατο. Νομίζουμε ότι η ζωή είναι το χρήμα, ο πλούτος, ομορφιά, η δόξα, η κατανάλωση, το τί θα φορέσουμε, το τί θα φάμε, το τί θα πιούμε, το τι θα αποκτήσουμε. Πολλές φορές ταυτίζουμε την ζωή και το νόημα της με πράγματα αναλώσιμα αυτού του κόσμου, με πράγματα εφήμερα, με πρόσκαιρες στιγμές και έρχεται η Παναγία μας στην ζωή μας, να μας εμπνεύσει και να μας δείξει, ότι η αληθινή ζωή είναι η ζωή της ταπείνωσης και της αγάπης, η αληθινή ζωή είναι η ζωή της προσφοράς και της θυσίας, η αληθινή ζωή είναι η ζωή της μοιρασιάς και της κοινωνίας, αληθινή ζωή είναι να μοιράζεσαι με τον άλλον, να νοιάζεσαι για τον άλλον, να ενδιαφέρεσαι για τον άλλον, να κλαις με το πόνο του και να χαίρεσαι με την χαρά του να γίνεσαι συνοδοιπόρος, συγκυρηναίος, φίλος…..
«Αδελφοί μου ευλογημένοι, αδελφοί μου γλυκύτατοι από τον Θεό, μας έχει προσφέρει η αγάπη του Θεού σε όλους μας πάρα πολλά χαρίσματα, πάρα πολλές δυνατότητες και μας δίνει καθημερινά πάρα πολλές ευκαιρίες. Πάνω από όλα όμως η αγάπη του Θεού, μας έχει προσφέρει ένα μεγάλο δώρο: την αγκαλιά της Παναγίας μας. Αν είμαστε μέσα στην αγκαλιά της, τότε τα πάντα αποκτούν νόημα στη ζωή μας. Αν είμαστε μέσα στην αγκαλιά της Παναγίας μας τότε και το μυαλό μας αποκτά αξία και οι γνώσεις μας αποκτούν αξία και η δύναμή μας αποκτά αξία και ο πλούτος μας αποκτά αξία και η ομορφιά μας αποκτά αξία και η υγεία μας αποκτά αξία και τα πάντα αποκτούν αξία και νόημα. Έξω από την αγκαλιά της Παναγίας όλα είναι «φούμαρα», φούσκες, όλα είναι συντρίμμια, όλα είναι αναλώσιμα, όλα είναι στάχτη. Γι’ αυτό λοιπόν να μείνουμε καθηλωμένοι και αναπαυμένοι και κουρνιασμένοι, όπως κουρνιάζει το παιδάκι, το βρέφος στην αγκαλιά της μάνας του. Πώς τρέχει; Απλώνει τα χεράκια του, το παίρνουν άλλοι στην αγκαλιά αλλά εκεί· απλώνει τα χέρια του στην μάνα του. Έτσι λοιπόν και εμείς, σαν βρέφη, να απλώνουμε τα χεράκια μας στην Μητέρα Παναγία μας. Αμήν».
ΠΗΓΗ:
Ιστοσελίδα Ι. Μητροπόλεως Φθιώτιδος
https://www.sansimera.gr/articles/1099
