του Παύλου Παυλίδη
φοιτητή Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ
Μετά την ανεξαρτησία και την απόκτηση του αυτεξούσιου ως κρατική οντότητα πολιτών με την ονομασία Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής από τους Βρετανούς και κατά επέκταση από τις μείζονες ευρωπαϊκές δυνάμεις, ενθρονίστηκε η ιδέα της ελευθερίας, ως ένα από τα μεγάλα αγαθά, που πρέπει να αγαπάς στη ζωή και αξίζει να πεθάνεις αν χρειαστεί για αυτή. Ο Αμερικάνικος πόλεμος διεξήχθη για χάρη της ελευθερίας.
Τους ερχόμενους αιώνες ύπαρξης και εποικοδόμησης του κράτους (μέχρι σήμερα), που αναφέρεται στο Σύνταγμα ή σε οποιοδήποτε μνημειώδες έγγραφο των Ηνωμένων Πολιτειών ότι οι ελευθερίες που εγγυώνται στους πολίτες τους πρέπει να περιορίζονται από τον αιώνιο νόμο του Θεού ή τον φυσικό νόμο; Που υπάρχει στο Σύνταγμα ο φυσικός νόμος και ότι το Κογκρέσο, ο Πρόεδρος και το Ανώτατο δικαστήριο υποχρεούνται να τηρούν τον νόμο του Θεού στις πράξεις τους, όσον αφορά την νομοθεσία, της επιβολή του νόμου και την ερμηνεία του νόμου αντίστοιχα; Πουθενά. Αυτές οι τρεις οντότητες δεν δεσμεύονται από κανένα νόμο αλλά είναι νόμοι από μόνες τους.
Ελευθερία της θρησκείας σημαίνει ότι έχεις το δικαίωμα να λατρεύεις όποιον θεό θέλεις, ακόμα και τον Σατανά. Ελευθερία του λόγου σημαίνει ότι έχεις το δικαίωμα να λες ότι θέλεις, ακόμα και βλασφημία. Ελευθερία του Τύπου σημαίνει ότι έχετε το δικαίωμα να εκτυπώνετε ότι θέλετε, ακόμα και πορνογραφία, βλασφημία και αίρεση. Ούτε το Κογκρέσο, ούτε κανένα νομοθετικό σώμα της πολιτείας μπορούν να βάλουν λογικά ένα σφιγκτήρα σε αυτά τα πράγματα, καθώς ένας τέτοιος περιορισμός θα ήταν μια αυθαίρετη άρνηση του δικαιώματος κάποιου σε μια ελευθερία. Τα αποτελέσματα αυτής της ελευθερίας είναι καταστροφικά.
Η λατρεία της ελευθερίας ήταν αγαπημένο θέμα ορισμένων θρησκευτικών και μη, ομάδων στο παρασκήνιο των κοινωνικών εξελίξεων. Η ελευθερία που επιδιώκουν δεν είναι αυτή των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων, με τους επαχθείς περιορισμούς της που δικαιωματικά μπορεί να επιθυμεί ένας πολίτης αλλά μάλλον η ελευθερία από την εξουσία του Θεού, η «ελευθερία» του διαβόλου, η ελευθερία της απώλειας. Δεν επιθυμούν την ελευθερία των υιών του Θεού αλλά την «ελευθερία» που μας κάνει σκλάβους της αμαρτίας.
Είναι άξιο να αναφερθούμε στην διάκριση μεταξύ θρησκευτικής ελευθερίας και θρησκευτικής ανοχής. Η θρησκευτική ελευθερία είναι το δόγμα που υποστηρίζει ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ομολογεί και να ασκεί την θρησκεία που του φαίνεται κατάλληλη, σύμφωνα με τις επιταγές της συνείδησης του. Η θρησκευτική ανοχή είναι το δόγμα που υποστηρίζει ότι μια κοινωνία των πολιτών μπορεί να ανεχθεί ηθικά μέσα στα τείχη της, όταν το δικαιολογεί ένας επαρκής λόγος, το κακό που ορισμένοι από τους πολίτες της ομολογούν και ασκούν ψευδείς (δηλαδή μη ορθόδοξες) θρησκείες. Ένας επαρκής λόγος για την ανοχή ενός τόσο μεγάλου κακού θα ήταν η αποφυγή ενός μεγαλύτερου κακού, παράδειγμα ένας εμφύλιος πόλεμος. Ο ίδιος ο όρος ανοχή υπονοεί το κακό και επομένως δεν μιλάμε για το δικαίωμα να ομολογούμε την ψεύτικη θρησκεία, αφού όλα τα σωστά θεμελιώνονται στο Θεό.
Επιπρόσθετα, η Εκκλησία και οι οπαδοί της ελευθερίας διαφωνούν σε αυτό : Η Εκκλησία διδάσκει ότι ο άνθρωπος πρέπει να θεωρεί την ελευθερία ως μέσο προς την επίτευξη ενός σκοπού, ενώ οι οπαδοί της ελευθερίας βλέπουν την ανθρώπινη ελευθερία ως αυτοσκοπό.
Ως εκ τούτου, τα κοινωνικά φαινόμενα που παρατηρούμε σήμερα στις ΗΠΑ αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο επηρεασμένο από τις ραγδαίες πολιτισμικές και κουλτουριάρικες αξίες που υπάγονται στις ιδέες του (νέο)φιλελευθερισμού είναι εξαιτίας της ελευθεριακής νοοτροπίας. Ως σχόλιο, είναι ελάττωμα της ελευθερίας εάν πούμε ότι είμαστε σε θέση να αποτύχουμε να επιλέξουμε τα σωστά μέσα για το σκοπό μας. Συνεπώς, η ελευθερία αν οριστεί ως η ικανότητα επιλογής μεταξύ του καλού και του κακού, με αυτόν τον ορισμό, θα έπρεπε να πούμε ότι ο Θεός δεν είναι ελεύθερος γιατί δεν μπορεί να επιλέξει το κακό.
