Συνεχίζουμε τη δημοσίευση της συζήτησης του Κώστα Μπλάθρα και του Γιάννη Ζερβού με τον πολιτικό αναλυτή Μιχάλη Κουτούζη. Στο προηγούμενο μέρος (φύλλο 1051), ο κ. Κουτούζης είχε επισημάνει ότι «Με φανταστικό χρήμα λειτουργούν οι τράπεζες». Η συζήτηση συνεχίζεται για την Κίνα.
-Κάνει εντύπωση η απουσία της Κίνας από τη Μέση Ανατολή…
-Τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια, μέχρι το 19ο αιώνα, κέντρο της παγκόσμιας οικονομίας ήταν η Κίνα. Η Ευρώπη ήταν στο περιθώριο, με το 3% της παγκόσμιας οικονομίας και των συναλλαγών. Μόνον από τον 19ο αιώνα και μετά, για ένα μικρό διάστημα, ούτε έναν αιώνα, η Ευρώπη έγινε το κέντρο του κόσμου.
Η Κίνα ασκούσε την οικονομική της κυριαρχία με ένα σύστημα που λέγεται «ανταλλαγές δώρων». Δεν έκανε πολιτικές παρεμβάσεις σε ξένες χώρες, αλλά μεγάλα δώρα «diplomatie tributaire» προκειμένου να ξεκινήσει οικονομικές συναλλαγές. Γινόταν το κέντρο των συναλλαγών αυτών, αφού και παραγωγή είχε, ιδίως το μετάξι και χρήματα να πληρώνει.
Το ίδιο κάνει σήμερα. Πηγαίνει στην Αφρική και πριν αρχίσει να ζητά π.χ. σίδερο ή σπάνια μέταλλα, αρχίζει και χτίζει δρόμους, χαρίζει ποδήλατα, φτιάχνει τις υποδομές, το ηλεκτρικό ρεύμα και την κινητή τηλεφωνία με τη Χουάι Ουέι. Δένει τις χώρες αυτές σε μια εξάρτηση καθαρά οικονομική και όχι πολιτική. Αυτό το δέσιμο, που και η Ρωσία προσπαθεί να αντιγράψει, έχοντας συνείδηση της δύναμης της Κίνας, το βλέπουμε και στην Λατινική Αμερική αλλά και σε χώρες που μέχρι τώρα την έβλεπαν αφ’ υψηλού, όπως η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία. Οπότε, αυξάνει η επιρροή της Κίνας μέσα από τις οικονομικές ανταλλαγές. Που βασίζονται στο γεγονός ότι η οικονομική σχέση της Κίνας με την Ευρώπη είναι 10 προς 3.
Θα δώσω κι ένα άλλο παράδειγμα. Σε καιρούς οικονομικής κρίσης, οι Έλληνες εφοπλιστές αναζητούν χρηματοδότηση για τη ναυπήγηση πλοίων. Στο Λονδίνο στη Νέα Υόρκη ή τη Φρανκφούρτη τούς ζητάνε υπέρογκα ποσά. Έρχονται οι Κινέζοι και λένε: αν τα ναυπηγήσετε σ’ εμάς, θα σας τα φτιάξουμε κάτω του κόστους, γιατί έχουμε πλάνο να δημιουργήσουμε ναυπηγεία σε είκοσι πόλεις. Και οι Έλληνες συμφωνούν. Έτσι, το 90% των εμπορικών πλοίων που ναυπηγήθηκαν από το 2000 μέχρι σήμερα, έχει ναυπηγηθεί στην Κίνα. Και η Κίνα δημιούργησε ειδικευμένο προσωπικό για τη ναυπήγηση πλοίων που δεν είχε παλιά.
Ο αριθμός και η οικονομία είναι πιο ισχυρά από την πολιτική επιβολή. Γι’ αυτό και σήμερα τον Τραμπ τον παίρνουν αφ’ υψηλού. Ήδη έχουν δική τους αγορά 100.000.000 ανθρώπων με αγοραστική δύναμη, μπορούν να αντέξουν οποιοδήποτε εμπάργκο στα προϊόντα τους, με τον ίδιο τρόπο που θα μπορούσαν να αντέξουν μια ατομική βόμβα λόγω του μεγάλου πληθυσμού τους. Ενώ οι ανθρακωρύχοι στα Απαλάχια ή οι παραγωγοί αυτοκινήτων στην Ευρώπη δεν μπορούν να υποστούν το κλείσιμο της κινεζικής αγοράς. Οι διπλωματικές σχέσεις εξάρτησης, που είναι οι οικονομικές, ήδη λειτουργούν σήμερα με τον υπόλοιπο κόσμο και την Κίνα. Ήδη η Κίνα, άρχισε να κάνει αυτά που έκανε επί δέκα εννέα αιώνες και κανένας δεν το έχει πάρει είδηση.
– Και ο Ερντογάν έχει βάθος ιστορικό, έστω και από λαθροχειρία. Προσπαθεί να ασκήσει ένα είδος ήπιας δύναμης με τον ίδιο τρόπο, μιμούμενος τη βυζαντινή παράδοση…
-Δεν είναι καθόλου παράδοξο. Ανέκαθεν η Οθωμανική Αυτοκρατορία θεωρούσε ότι ήταν συνέχεια του Βυζαντίου.
-Σ’ αυτό που είπες για την Κίνα, εντάσσονται και άλλες μικρότερες χώρες με ιστορία.
-Και η Τουρκία και το Ιράν έχουν ιστορία. Δεν παίζουν μ’ αυτές τις χώρες αφ’ υψηλού. Είναι χώρες που έχουν τη δυνατότητα να χτυπήσουν και να κάνουν κακό σε χώρες σύνθετες και ευάλωτες. Και η Ευρώπη σήμερα είναι και σύνθετη και ευάλωτη. Έτσι, βρίσκει δικαιολογία ο τεχνοκρατικός αυταρχισμός που κυβερνά την Ευρώπη για να συνεχίσει την ίδια πολιτική. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για τη Δημοκρατία. Ο ,τι δεν αμφισβητείς, σιγά-σιγά σε κυριεύει.
Κατά τη γνώμη μου, τα φαινόμενα Τραμπ και Μακρόν είναι τα ίδια.
Ο Μακρόν, βγήκε σαν ένας τεχνοκράτης εκτός πολιτικής διαδικασίας, σκοτώνοντας τα πολιτικά κόμματα που ήταν ήδη ετοιμοθάνατα. Με μια πολιτική «καισαρική» : ο λαός κι εγώ. Ενώ π.χ. πολλοί παίρνουν αφ’ υψηλού τα «κίτρινα γιλέκα», ο Μακρόν βγαίνει και λέει ότι θα συζητήσει, άσχετα τι απάντηση θα πάρει.
Κι ο Τραμπ δεν παίρνει αφ’ υψηλού εκείνο τον Αμερικάνο, τον οποίο θεωρεί ηλίθιο όλο το πολιτικό κατεστημένο της Αμερικής. Έτσι, τα δυο κόμματα της Αμερικής περιθωριοποιούνται πολιτικά κι αυτή η περιθωριοποίηση έχει ένα όνομα και λέγεται Τραμπ. Οι κλασικοί Ρεπουμπλικάνοι και οι Δημοκρατικοί είχαν φέρει την Αμερική σε αδιέξοδο. Σε Πολιτείες που ψήφιζαν Δημοκρατικούς η βιομηχανική παραγωγή είχε καταρρεύσει, τα εργοστάσια είχαν κλείσει. Και ήρθε ο Τραμπ και τα ξανάνοιξε, άσχετα αν τους πληρώνει με «φιστίκια». Όμως, όταν πληρώνεις ελάχιστα τον εργαζόμενο για να παράγεις και πουλάς σε δολάρια, βγάζεις λεφτά.
-Η εποχή μας μοιάζει με την ρωμαϊκή περίοδο, όταν καταργούνταν οι ενδιάμεσοι θεσμοί…
-Στη Γαλλία, ο Μακρόν κατάργησε τους τοπικούς φόρους. Στις διαμαρτυρίες των Περιφερειαρχών και των Δημάρχων, κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι άλλο είναι να ελέγχεται ο Δήμαρχος από τους πολίτες που πληρώνουν και άλλο να εξαρτάται από τον Πρόεδρο προκειμένου να χρηματοδοτηθεί. Ο καισαρισμός είναι ένα φαινόμενο γενικευμένο.
