του Ηρακλή Κανακάκη
Είναι μοιραίο η χώρα να κακοπαθαίνει και να γεύεται ήττες και ταπεινώσεις, όσο κυβερνάται από πολιτικούς που διαφθείρουν το εθνικό φρόνημα και το υποκαθιστούν με την ευρωπαϊκή υπερηφάνεια, η οποία μας θέλει στη δεύτερη κατηγορία των ευρωπαϊκών χωρών, ως αγορά προϊόντων των χωρών της πρώτης κατηγορίας και ως θέρετρο και παρόχους τουριστικών υπηρεσιών.
Από πολιτικούς που αφήνουν την προστασία και την άμυνα της Ελλάδας σε τρίτους, στον ευρω-ατλαντισμό. Εξαιρετικά επίκαιρος εν προκειμένω ο λόγος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: «Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ενσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος και η πρόληψις της χρεοκοπίας…» (Εφημερίδα Ακρόπολις, 1-1-1896 «Οιωνός»).
Από πολιτικούς που τα κόμματά τους δεν πρόλαβαν τη χρεοκοπία, υπέγραψαν την ανθρωπιστική καταστροφή της Ελλάδας και συνεχίζουν να κινούνται στη λογική και στις προτεραιότητες των μνημονίων.
Σήμερα έχουμε, δυστυχώς, επιβεβαιωθεί πλήρως, όσοι θεωρούσαμε ότι «ο μονόδρομος» των μνημονίων και η επιβολή ακραίας λιτότητας εξυπηρετούσε αποκλειστικά τη σωτηρία των ευρωπαϊκών τραπεζών – ιδίως των γερμανικών και των γαλλικών – και δι’ αυτών της ευρωζώνης. Γι’ αυτό αφέθηκε η Ελλάδα και άλλες περιφερειακές χώρες στην επιθετική κερδοσκοπία των αγορών, με επιλογή του γερμανοκρατούμενου ευρωιερατείου, ενώ τα δημοσιονομικά της δεδομένα δεν διέφεραν απ’ αυτά των μεταπολιτευτικών χρόνων και δη της δεκαετίας του 2000. Οι δε διαπιστωμένες αδυναμίες του συστήματος προγραμματισμού, εποπτείας και ελέγχου των δημοσίων δαπανών και εσόδων, που σκόπιμα και με θορυβώδη τρόπο διογκώθηκαν, με τη συνδρομή της φαιο-κίτρινης, χολερικής και αργυρώνητης δημοσιογραφίας, ήταν χρόνιες.
Η τελευταία πιστοποίηση των ανωτέρω ήρθε από τον τέως Πρόεδρο των Η.Π.Α. Μπαράκ Ομπάμα με το βιβλίο του «Γη της επαγγελίας».
Ο «μονόδρομος» των τριών μνημονίων ήταν μία ταξική επιλογή που, πέρα από ό,τιδήποτε άλλο, απέβλεπε στην πραγμάτωση ενός ξεκάθαρου κεντρικού στόχου που ήταν: η δομική αναδιοργάνωση των σχέσεων κεφαλαίου και εργασίας, σε βάρος της εργασίας. Η ενίσχυση της διαρθρωτικής δυναμικής της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου με τη λιτότητα. Η υποταγή και προσαρμογή των πάντων στον ακραιφνή νεοφιλελευθερισμό, όπως βγήκε από τη μήτρα της δυσώνυμης Σχολής του Σικάγου. Το ξεπούλημα και η υποθήκευση του δημόσιου πλούτου για διάστημα μίας ζωής και κάτι χρόνια (99 έτη ούτε 100).
Ειρήσθω εν παρόδω, η ιδεολογική και πολιτική σταυροφορία υπέρ της «απελευθέρωσης» της αγοράς ξεκίνησε την περίοδο του Σημιτικού εκσυγχρονισμού, η οποία – πέραν της μειοδοσίας στα εθνικά θέμα – έχει καταγραφεί ως «η χρυσή εποχή» της διαφθοράς, της ρεμούλας και της κλεπτοκρατίας. Από τότε η αγορά εργασίας λειτουργούσε στην πράξη εκτός της θεσπισμένης προστασίας και των όποιων φιλεργατικών περιορισμών. Από τότε ήταν ευέλικτη και απορρυθμισμένη με αυξημένη κινητικότητα και με αυξήσεις του ονομαστικού μισθού κατώτερες του αθροίσματος της παραγωγικότητας και του πληθωρισμού, με εξαίρεση τις προεκλογικές περιόδους.
Αποδεικτικά στοιχεία της ευελιξίας και της προσαρμοστικότητας της αγοράς εργασίας ήταν η εκτεταμένη άτυπη, παράτυπη, ανασφάλιστη και αδήλωτη ή υποδηλωμένη απασχόληση και οι συμβάσεις παροχής υπηρεσιών από ανεξάρτητους εργαζόμενους.
Παρ’ όλα αυτά, το κεφάλαιο άπληστο και ακόρεστο απαιτούσε τη συντριβή του εργαζόμενου, που έτσι κι αλλιώς ήταν ο αδύνατος πόλος της εργασιακής σχέσης και το ικανοποίησαν απολύτως Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ., ΣΥΡΙΖΑ. Στο όνομα των μεταρρυθμίσεων και άλλων ευφημισμών δρομολόγησαν μια άνευ προηγουμένου, σε ειρηνική περίοδο, διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης σε βάρος της μισθωτής εργασίας. Υιοθέτησαν μέτρα που επέφεραν γενική αποδιοργάνωση των εργασιακών σχέσεων, αποδόμηση του πλαισίου εργατικής προστασίας και γενικευμένη λιτότητα.
Πριν ορθοποδήσει η κοινωνία από την ανθρωπιστική καταστροφή που ακολούθησε τα μνημόνια, ενέσκηψε και η πανδημία, η οποία συνοδεύεται από την εξαέρωση της οικονομικής δραστηριότητας και άρα περαιτέρω μείωση της αγοραστικής δύναμης. Αυτό, σε μία οικονομία στενά εξαρτημένη από την εσωτερική ζήτηση, όπως η δική μας, σημαίνει λιγότερη παραγωγή και περισσότερη ανεργία, πτώση του βιοτικού επιπέδου, πτωχεύσεις, λουκέτα, νέα χρέη.
Η κατάσταση αυτή δεν παλεύεται από πολιτικές δυνάμεις που φανατίζουν και διχάζουν ασκώντας την πολιτική με όρους πολέμου. Ο αντίπαλος θεωρείται εχθρός. Η συναίνεση προδοσία και ο διάλογος μάχη, στην οποία περισσεύουν οι λαρυγγισμοί, τα συνθήματα και οι εξυπνακισμοί.
Που συγκεκαλυμμένα, όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ή απροκάλυπτος, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, στοχοποιούν την ορθόδοξη εκκλησιαστική θεώρηση της ζωής και την παράδοση, γιατί το γνήσιο κοινωνικό τους ιδεώδες είναι εκ διαμέτρου αντίθετο του κοινωνικού τους προτύπου. Τα ταυτίζουν με την οπισθοδρόμηση, γιατί το πρόταγμά τους για καινοποίηση των πάντων υπονομεύει το πολιτικο-πολιτισμικό σύστημα που υπηρετούν και αναδεικνύεται η υπαρκτική αναπηρία της κοσμοθεωρίας τους.
Οι σημερινές ανάγκες, αλλά κυρίως αυτές που θα προκύψουν με την αποδρομή της επιδημικής κρίσης, δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν από πολιτικούς που αφοπλίζουν το λαό πνευματικά με τον κομπλεξισμό τους απέναντι στην ιστορία και στις παραδόσεις μας. Που δεν μπορούν να δουν πέραν των μνημονίων και του κοινωνικου-πολιτικού μονόδρομου που έχει καθιερωθεί στο διηνεκές, με την εγκαθίδρυση μηχανισμών τεχνοκρατικής ουδετερότητας, εποπτείας και επιβολής, οι οποίοι αναγνωρίζουν μόνον αριθμούς και όχι ανθρώπους.
Απαιτείται μία δυναμική επανεκκίνηση του ελληνισμού με σχέδιο, όραμα και εθνεγερτικούς όρους, που θα προωθήσει κοινωνικο-οικονομικές, παραγωγικές, πολιτικές, γεωπολιτικές αλλαγές και την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης.
Χριστιανική 21.1.2021