τοῦ Ζώη Μεταξᾶ
Χαρἀ καὶ τιμή μας νὰ ἑορτάζουμε τὸν Πρωτομάρτυρα Στέφανο νὰ τὸν ἔχουμε προστάτη καὶ ὁδηγὸ καὶ πηγὴ χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὸ πρῶτο παληκάρι τοῦ Χριστοῦ, τὸ πλῆρες πίστεως καὶ δυνάμεως.
Ἡ πάμπτωχη πνευματικὰ ἐποχή μας δὲν μπορεῖ κατ’ ἐλάχιστο νὰ προσεγγίσει τὸν ἀγγγελόμορφο Στέφανο, ν’ἀγγίξει τὸν ψυχικὸ καὶ πνευματικό του πλοῦτο. Εἶναι μεγάλη ἀναγκη νὰ προβάλλονται τέτοιες Μορφὲς καὶ διὰ τῆς Παιδείας.
Ὀρθὰ ἡ Χριστιανικὴ Δημοκρατία ἀπὸ τὴν ἀρχὴ σχεδὸν τῆς ἱδρύσεώς της, ἔθεσε τὸν Ἅγιο Στέφανο προστάτη της.
Τὸ κείμενο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστὀλων, γιὰ τὴν ἐκλογὴ τῶν ἑπτὰ διακόνων ἦταν τὸ θεμέλιο τοῦ Ἀγώνα τῆς ΧΔ, θεμέλιο λόγου καὶ ἔμπνευσης.
Οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ δὲν ἀδιαφόρησαν γιὰ τὴν ἀδικία, τὴν ἄνιση δηλαδὴ κατανομὴ τῶν τροφίμων, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διαμαρτύρονται οἱ ἑλληνόφωνοι πιστοὶ κατὰ τῶν ἑβραιοφώνων.
Οἱ Ἀπόστολοι κινήθηκαν γρήγορα. Ἀντιμετώπισαν τὴν κρίση μὲ τὴν ἐκλογὴ τῶν διακόνων, ποὺ εἶχαν ἀποστολὴ τὸ δίκαιο μοίρασμα τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Εἶχαν καλὴ φήμη, γεμάτοι πίστη καὶ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Τὸ ἱερὸ κείμενο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων προβάλλει ἰδιαίτερα τὴν προσωπικότητα τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. Τὰ θαύματά του. Τὸν δυνατὸ θεολογικὸ λόγο. Τὴν οὐράνια λάμψη τοῦ προσώπου του.
Οἱ ἐχθροί του τὸν ἔσυραν στὸ Συνέδριο νὰ δικαστεῖ. Ἐκεῖ, “ἀτενίσαντες εἰς αὐτὸν ἅπαντες οἱ καθεζόμενοι ἐν τῶ Συνεδρίῳ εἶδον τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡσεὶ πρόσωπον ἀγγέλου”!
Γιὰ τὸν Πρωτομάρτυρα Ἅγιο Στέφανο ἔχουν γραφεῖ δυνατὰ κείμενα στὴν ἐφημερίδα ΧΔ καὶ σὲ ὁμιλίες τοῦ μακαριστοῦ Νίκου Ψαρουδάκη.
Πότε θὰ ἔλθουν ἄλλοι καιροὶ ποὺ αὐτοὶ οἱ οὐράνιοι ἄνθρωποι, θὰ εἶναι ὁδηγοὶ αὐτῶν ποὺ ὑπηρετοῦν καὶ ἀναλίσκονται στὴ δίκαιη κατανομὴ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν!
Ἡ δίκαιη κατανομὴ τῶν ἀγαθῶν ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἡ ούσία τοῦ ἀνθρώπινου προβλήματος, ἡ λυδία λίθος τῆς γνησιότητας τῶν ἀγώνων καὶ τῶν ἀγωνιστῶν.
Ἡ ἔνθεη ἀπόφαση τῶν Ἀποστόλων γιὰ τὴν κατὰ Θεὸν ἀντιμετώπιση τοῦ καίριου αὐτοῦ θέματος δείχνει τὴν βαρύτητα τῆς ἀναγκαιότητας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐν Χριστῶ σωτηρίας.
Στὸ βιβλίο τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη “Ἐπανάσταση τῆς Ἀγάπης” ὑπάρχει εἰδικὸ κεφάλαιο μὲ τίτλο “ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”.
Στὸ κεφάλαιο αὐτό, μεταξὺ ἄλλων, διαβάζουμε: “Ὅπως ἡ Ἐκκλησία τότε, ἔτσι καὶ σήμερα πρέπει νὰ δείξει ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ κοινωνικα προβλήματα τοῦ λαοῦ καὶ νὰ χαράξει ὀρθὴ γραμμὴ γιὰ τὴν ἐκλογὴ Διακόνων, ὑπηρετῶν, ἐργατῶν τοῦ Χριστιανιοῦ λαοῦ, γιὰ μιὰ ζωὴ δικαιοσύνης, εἰρήνης καὶ εὐημερίας. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει ν[]α πάψει νὰ συνεργάζεται μὲ τοὺς δολοφόνους τοῦ ποιμνίου της καὶ νὰ κοιτάξει νὰ μαζευτεῖ στὴν προσευχὴ καὶ τὴ διακονία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ”.
Τὸ πιὸ πάνω κείμενο ἀπέστειλε ὁ ἀδ. Ζώης Μεταξᾶς καὶ διαβάστηκε, λόγω ἀδυναμίας του νὰ παραστεῖ στὴν ἐκδήλωση ἑορτασμοῦ τοῦ ἁγίου Στεφάνου στὰ γραφεῖα τῆς ΧΔ.
