Τὸ εὐαγγελικὸ ἀναγνωσμα τῆς Η’ Κυριακῆς τοῦ Λουκᾶ ἀναφέρεται στὴν “Παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη”, ἢ “Παραβολὴ τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς ληστάς”, ὅπως τὴν ἀναφέρει ὁ Ἄγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Μιὰ παραβολὴ στὴν ὁποία ἀναφέρθηκε ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ ἀναπτύξει τὴν ἔννοια τοῦ “πλησίον”. Τὸ θύμα τῶν ληστῶν ἐγκαταλείπεται ἀπὸ τοὺς ὁμοφύλους του Ἰουδαίους καὶ μάλιστα ἀνθρώπους τῆς θρησκείας  καὶ περιθάλπεται ἀπὸ τὸν διερχόμενο Σαμαρείτη. Ὁ τελευταῖος ἀνήκει σὲ ἄλλη φυλή, τὴν ὁποία οἱ Ἰουδαῖοι ἐχθρεύονται. Ὅμως, ὁ Σαμαρείτης σπεύδει νὰ βοηθήσει, ὑπερβαίνοντας τὴν ἐθνοφυλετικὴ καὶ θρησκευτικὴ διαφορά. Χωρὶς νὰ πρπσδοκᾶ ὄφελος. Ἀντίθετα, διαθέτει κόπο, χρόνο καὶ χρῆμα γιὰ νὰ συμπαρασταθεῖ στὸν πάσχοντα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐξασφαλίσει ὅτι αὐτὸς θὰ ἔχει τὴν ἀναγκαία περίθαλψη μέχρι νὰ γιατρευτεῖ. Μιὰ ὑπέρβαση τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντος καὶ τῆς ἀναισθησίας ἀπέναντι στὸν πάσχοντα ἀδελφό, ἄσχετα μὲ τὴν ἐθνικότητα καὶ τὴ θρησκεία του. Ἡ ἀναισθησία τῶν διερχομένων, ποὺ ἄντεξαν νὰ προσπερνᾶνε τὸν μισοπεθαμένο διαβάτη, ὑπάρχει καὶ στὴν παραβολὴ τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου, τὸν ὁποῖο ὁ ἀνώνυμος πλούσιος μὲ τοὺς συνδαιτημόνες του, ἄντεχαν νὰ βλέπουν νὰ ὑποφέρει ἐνῶ γλεντοῦσαν. 

Ἐπισημαίνει σχετικὰ ὁ Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε κ. Σεραφείμ:

“Φονιάδες δεν είναι μόνο αυτοί που αφαιρούν τη ζωή κάποιου άδικα και αυθαίρετα, αλλά κι όλοι εκείνοι που συμβαίνει να έχουν κάποια εξουσία και επιτρέπουν να αδικηθούν βάναυσα συνάνθρωποι τους, γι’ αυτό και προκαλούν και τη δημόσια οργή που μπορεί να μετατραπεί και σε κάθε μορφή ανεξέλεγκτης βίαιης επίθεσης σε βάρος τους, όπως κάνουμε όταν μπορούμε στους δικτάτορες.

Τελικά στη παραβολή γίνεται αναφορά όχι στους ληστές, αλλά στη κοινή γνώμη, στους ανθρώπους που συμβαίνει να γίνονται μάρτυρες της αγωνίας του αθώου ανθρώπου που δέχθηκε άδικα την επίθεση από τους ληστές και βρισκόταν γεμάτος πληγές στα πρόθυρα του θανάτου.”

Ὁ Σαμαρείτης εἶναι ξένος. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς σύμφωνα μὲ τὴν ἀλληγορικὴ προσέγγιση τῆς παραβολῆς ἀπὸ τὸν Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο.  

“Πρόσωπον καὶ εἰκόνα ἀναλαμβάνει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς Σαμαρείτου. Ἀλλ’ ἐρεῖ τις τῶν ἀκροατῶν, τί; τὸν Κύριον Σαμαρείτην λέγεις; Ναὶ, Σαμαρείτην λέγω αὐτὸν, οὐ τῇ φύσει τῆς θεότητος, ἀλλὰ τῇ μιμήσει τῆς εὐσπλαγχνίας. Ὥσπερ γὰρ ὁ Σαμαρείτης τῇ μὲν φύσει τοῦ σώματος ὅμοιος τοῖς ἄλλοις ὑπῆρχε, τῇ δὲ προαιρέσει τῆς εὐσπλαγχνίας οὐχ ὅμοιος, ἀλλὰ κρείττων ἐφάνη· οὕτω καὶ ὁ Κύριος ἄνθρωπος μὲν τῇ θεωρίᾳ τοῦ σώματος ἐφάνη ὅμοιος προφήταις, πατριάρχαις κατὰ τὸν ἐκ Μαρίας ἄνθρωπον, τῇ δυνάμει δὲ τῆς θεότητος μείζων πάντων ἀνεδείχθη· ἴσος τῷ ἀνθρωπίνῳ σχήματι. οὐκ ἴσος τῇ ὑπερκοσμίῳ δόξῃ.”  (“Εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς”)

Ἐκεῖνος ποὺ σὲ σαράντα μέρες “ἐκ βρέφους” θὰ “ξενωθεῖ ἐν κόσμῳ”, ἂν καὶ Θεός.

Καλούμαστε, μιμούμενοι τὸν Σαμαρείτη, νὰ μιμηθοῦμε τὸν ἴδιο τὸ Χριστό.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>