Χαίροις Ἐπισκόπων ὁ κοινωνός, τῆς Ρωσίας πάσης, ὁ θεόσοφος ἰατρός, χαίροις τῆς Κριμαίας, ὁ θεῖος Ποιμενάρχης, Λουκᾶ τῶν Ὀρθοδόξων ὁ νέος Ἅγιος

• Γεννημένος τὸ 1877 στὸ Κὲρτς τῆς Κριμαίας, ὁ Βαλεντὶν Βοϊνο-Γιασενέτσκι ἐκλέχθηκε καθηγητὴς ἰατρικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Τασκένδης τὸ 1917. Ἧταν διακεκριμένος γιατρός, οἰκογενειάρχης καὶ πατέρας τεσσάρων παιδιῶν. Κατὰ πᾶσα πιθανότητα, θὰ παρέμενε ἕνας εὐσεβὴς πιστός, καὶ διακεκριμένος ἐπιστήμονας, ἐὰν δὲν ξεσποῦσε ἡ Ρωσικὴ Ἐπανάσταση.

• Τὸ 1917 συνελήφθη γιὰ πρώτη φορά, συκοφαντημένος ἀπὸ ἕνα νοσοκόμο. Ἀφέθηκε ἀμέσως ἐλεύθερος, ἀλλὰ ἡ ταλαιπωρία αὐτὴ ἐπιδείνωσε τὴν ἤδη κλονισμένη ὑγεία τῆς συζύγου του, ἡ ὁποία ἀπεβίωσε.

• Ἡ Ἐκκλησία εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς διώξεις τοῦ νέου καθεστῶτος, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑπονόμευση τῆς νέας σχισματικῆς «Ζώσας Ἐκκλησίας», ἡ ὁποία ἐνεργοῦσε σὲ συνεργασία μὲ τὶς μυστικὲς ὑπηρεσίες καὶ ἐπιτέθηκε στὸν τοπικὸ ἐπίσκοπο Ἰνοκέντιο. Ὁ Βαλεντὶν μὲ σθένος ὑπερασπίστηκε τὴν κανονικὴ τάξη.

• Ἡ παρρησία του ὤθησε τὴν τοπικὴ Ἐκκλησία νὰ τὸν χειροτονήσει διάκονο καὶ πρεσβύτερο τὸ 1921. Τὸ 1923, μὲ τὴν ἐκτόπιση τοῦ ἐπίσκόπου Ἰνοκεντίου, ὁ Βαλεντὶν ἐκλέχθηκε ἐκεῖνος στὴ θέση αὐτή, παίρνοντας τὸ μοναστικὸ ὄνομα Λουκᾶς.

• Μέχρι τὸ 1942, ποὺ ἀποκαταστάθηκε ὢς ἕνα βαθμὸ ἡ Ἐκκλησία, ὑπέστη φυλακίσεις, διώξεις καὶ ἐξορίες, πιέσεις νὰ ἐγκαταλείψει τὴν ἱερωσύνη. Μὲ τὴν κρατοῦσα σοβιετικὴ λογική, ἦταν ἀσύμβατη ἡ χριστιανικὴ πίστη μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐπιστήμονα.

• Ὅμως, οἱ ἀνάγκες τοῦ πολέμου κατὰ τῶν Γερμανῶν ναζί, ἀνάγκασε τὴν τότε κυβέρνηση νὰ καταφύγει στὶς ὑπηρεσίες του. Ἔγινε ὑπεύθυνος 150 στρατιωτικῶν νοσοκομείων καὶ ἔλαβε τὸ βραβεῖο Στάλιν γιὰ τὶς ὑπηρεσίες του, τὸ 1946.

• Τὸ ἑπόμενο ἔτος, ἔγινε ἀρχιεπίσκοπος Συμφεροπόλεως καὶ Κριμαίας. Ταλαιπωρήθηκε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἀπὸ τὴν ἀναβίωση τῶν διώξεων τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸν Χρουστσώφ.

• Παρὰ τὴν κλονισμένη ὑγεία του, διακόνησε μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, ὡς ἱατρὸς ψυχῶν καὶ σωμάτων. Ἄφησε έκτενῆ κηρύγματα μεστὰ νοημάτων, καθὼς καὶ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἐπιστημονικὰ συγγράμματα.

• Ἐκοιμήθη στὶς 11 Ἰουνίου 1961, σὰν σήμερα ποὺ τιμᾶται ἡ μνήμη του.

Ὁ δουλοπρεπὴς καθεστωτισμὸς εἶναι ἴδιος, ἀκόμα καὶ ἂν τὰ πρόσημα εἶναι διαφορετικά

Θὰ ἦταν ἐνδιαφέρον νὰ σταθοῦμε λίγο στὸ φαινόμενο τῆς λεγόμενης «Ζώσας Ἐκκλησίας». Τοῦ μηχανισμοῦ ποὺ καταδίωξε καὶ ταλαιπώρησε τὸν ἅγιο Λουκᾶ. Μιᾶς σχισματικῆς ὁμάδας, ποὺ ἐφανίστηκε νὰ υἱοθετεῖ τὰ ἐπαναστατικὰ ίδεώδη καὶ ἐξελίχθηκε σὲ ἄτυπο μηχανισμὸ τοῦ σοβιετικοῦ καθεστῶτος, συνεργαζόμενη μὲ τὶς μυστικὲς ὑπηρεσίες γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας.

• Ὁ ἀείμνηστος Νικόλαος Μπερντιάγιεφ, ὁ ὁποῖος συνδεόταν μὲ τὴν Ἀριστερὰ προεπαναστατικά, ξεσκεπάζει τὸ ρόλο τους:

• «Οἱ ἐπικεφαλῆς αὐτῆς τῆς «Ζωντανῆς Ἐκκλησίας», ἡ σημασία τῆς ὁποίας εἶναι ἀνύπαρκτη, δὲν εἶχαν καμμιὰ δημιουργικὴ θρησκευτικὴ ἰδέα.

• Ἕνα μέρος τοῦ κλήρου τέθηκε στὴ διάθεση τῆς ἐξουσίας. Ἂς μὴ προχωρήσουμε βαθύτερα. Δὲν πρόκειται γιὰ ἀναδιαρθρώσεις, ἀλλὰ γιὰ προσαρμογή, σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχαιότερες παραδόσεις δουλοπρέπειας τῶν κληρικῶν ἀπέναντι στὴν ἐξουσία τοῦ Κράτους.

• Δὲν εἶναι ἐπιτρεπτὸ τὰ μέλη τῆς «Ζωνανῆς Ἐκκλησίας» ν’ ἀποσποῦν μιὰ ἰδιαίτερη ἐκτίμηση μὲ τὸ νὰ καταγγέλλουν λειτουργοὺς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γιὰ λογαριασμὸ τῆς Γκεπεού, ἀπὸ τὴν ὁποία δέχονται ντιρεκτίβες. Κανένα κίνημα ἀναδιάρθωσης δὲν ξεκίνησε
ποτὲ κάτω ἀπὸ τὴν προστασία τοῦ καιροσκοπισμοῦ καὶ τῆς προσαρμογῆς, μὲ τὴν κατάδοση καὶ τὴν κατασκοπεία.

• Ἕνα ἀνακαινιστικὸ κίνημα ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὸ ἂν δημιουργεῖ στοὺς κόλπους του μάρτυρες: δὲν δημιουργεῖ μάρτυρες στοὺς ἄλλους. Ἡ «Ζωντανὴ Ἐκκλησία» δὲν ἔφερε καμμιὰ νέα ἢ πρωτότυπη ἰδέα ἐκτὸς ἀπὸ κείνη σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία πρέπει
νὰ ὑποκύπτει στὴ σοβιετικὴ ἐξουσία. Οὔτε καὶ ποὺ διανοήθηκε ὅτι μέσα στὸν κομμουνισμὸ ὑπάρχει μιὰ χριστιανικὴ ἀλήθεια.

• Δὲν εἶναι ἡ διδασκαλία, ἀλλὰ ἡ κομμουνιστικὴ δύναμη ποὺ τὴν ἐνδιαφέρει ἀποκλειστικά. Ὅσο γιὰ μένα, ἔχω ἰδέες ἄπειρα πιὸ προχωρημένες κοινωνικὰ ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς «Ζωντανῆς Ἐκκλησίας». Πιστεύω πολὺ πιὸ πέρα ἀπ’ αὐτὴ σὲ ἕνα νέο δημιουργικὸ σπόρο στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ χριστιανισμοῦ -σὲ μιὰ νέα πνοὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸν ἄνθρωπο. Ἀλλὰ τῆς εἶμαι ἐνεργὰ πολέμιος γιατὶ πιστεύω ὅτι ἡ προσαρμογὴ εἶναι ἀπαράδεκτη στὴ θρησκευτικὴ ζωή.»
(«Μαρξισμὸς καὶ Χριστιανισμός», Ἐκδόσεις «ΜΗΝΥΜΑ» 1982 σελ. 38.)

• Ἀπὸ τὴν πιὸ πάνω περιγραφή, ποὺ πρέρχεται ἀπὸ βιωματικὴ ἐμπειρία τοῦ ἴδιου τοῦ Μπερντιάγιεφ, προκύπτει ὅτι ἐπροκειτο γιὰ ἕναν ἀνεστραμμμένο τσαρικὸ καθεστωτισμό.

• Τοὺς ἰδεολογικοὺς ἀπολογητὲς τῆς ἀπόλυτης Μοναρχίας, διαδέχθηκαν οἱ ἰδεολογικοὶ ἀπολογητὲς τοῦ σταλινισμοῦ.

• Ἔχουμε συνηθίσει περισσότερο, ἡ δουλοπρέπεια ἀπὸ πλευρᾶς Διοικούσας Ἐκκλησίας νὰ ἐκδηλώνεται πρὸς μοναρχικά, δεξιά, ἀκόμα καὶ ἀκροδεξιὰ καθεστῶτα. Ὅμως, ὅταν ἀλλάζει ἡ ἐξουσία, ἀλλάζει καὶ ἡ «ρητορικὴ» τῆς ὑποτέλειας.

• Ἀντὶ νὰ πιέζουν τὴν ἐξουσία νὰ πολιτεύεται ὅσο γίνεται πιὸ σύμφωνα μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ νὰ ἀναδεικνύουν τὶς ἀδικίες εἰς βάρος τοῦ λαοῦ, προσαρμόζουν τὸ κήρυγμα καὶ τὶς ἀπόψεις τους στὶς ἐπιταγὲς καὶ προτεραιότητες τῆς ἑκάστοτε κρατικῆς  ἐξουσίας.

• Ὁ δουλοπρεπὴς καθεστωτισμὸς εἶναι πάντα ὁ ἴδιος. Ὅποια καὶ ἂν εἶναι τὰ πολιτικὰ ἢ θεολογικά του πρόσημα.

• Θὰ εἴχαμε πολλὰ νὰ ποῦμε καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, σὲ σχέση μὲ τὴν κατὰ καιροὺς μετάλλαξη τοῦ φαινομένου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καὶ θεολογικοῦ καθεστωτισμοῦ, ἔστω καὶ σὲ μορφὲς πιὸ ἤπιες, ταριαστὲς σὲ δημοκρατικὸ καθεστώς.

Πίστη καὶ ἐπιστήμη

Ἕνα ἄλλο θέμα ποὺ ἔθεσε ὁ ἴδιος ὁ βίος καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ, εἶναι ἡ σχέση ἐπιστήμης καὶ πίστης. Πῶς μποροῦσε ἕνας διαπρεπὴς θετικὸς ἐπιστήμονας νὰ εἶναι ταυτόχρονα, ὄχι μόνο πιστὸς Χριστιανός, ἀλλὰ καὶ Ἀρχιεπίσκοπος;

• Αὐτὸ δὲν χωροῦσε στὸ «μυαλουδάκι» τῶν κομματικῶν τοῦ σοβιετικοῦ Μεσοπολέμου, μέχρι ποὺ ἀποδέχτηκαν τὸ γεγονός, τὴν ἀνάγκην φιλοτιμία ποιούμενοι, ὅπως μαρτυρεῖ καὶ ἡ τεράστια προσφορὰ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ στὸν ἐπιστημονικό του τομέα.

• Γράφει ὁ ἴδιος σχετικά: «Δὲν μποροῦμε νὰ περιορίσουμε τὴν ἀνθρώπινη διάνοια ποὺ ἐρευνᾶ τὴν φύση. Ξέρουμε ὅτι σήμερα ἡ ἐπιστήμη γνωρίζει μόνον ἕνα μέρος ἀπ’ αὐτὰ ποὺ θὰ ἔπρεπε ἐμεῖς νὰ ξέρουμε γιὰ τὴν φύση. Γνωρίζουμε ἐπίσης, ὅτι οἱ δυνατότητες τῆς ἐπιστήμης εἶναι μεγάλες. Σ’ αὐτὸ ἔχουν δίκαιο καὶ δὲν τὸ ἀμφισβητοῦμε. Τί λοιπὸν ἀμφισβητοῦμε ἐμεῖς;»

• «Αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς ἀμφισβητοῦμε εἶναι τὸ δικαίωμα τῆς ἐπιστήμης νὰ ἐρευνᾶ μὲ τὶς μεθόδους της τὸν πνευματικὸ κόσμο. Διότι ὁ πνευματικὸς κόσμος δὲν ἐρευνᾶται μὲ τὶς μεθόδους ποὺ ἐρευνοῦμε τὸν ὑλικὸ κόσμο. Οἱ μέθοδοι αὐτὲς εἶναι ἐντελῶς ἀκατάλληλες γιὰ νὰ ἐρευνοῦμε μ’ αὐτὲς τὸν πνευματικὸ κόσμο.» (ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»)

• Σύμφωνα μὲ τὸ Καταστατικό τῆς Χ.Δ., «Σκοπός τοῦ Κινήματος τῆς Χριστιανικῆς Πίστη καὶ ἐπιστήμη Δημοκρατίας εἶναι ἡ μελέτη καί ἡ ἀντιμετώπιση πολιτικῶν, κοινωνικῶν, πνευματικῶν καί πολιτιστικῶν προβλημάτων μέ βάση τή χριστιανοκοινωνική διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου καί τῶν Πατέρων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τή δημοκρατική καί κοινοτική ἑλληνική παράδοση καί τά πορίσματα τῆς ἐπιστήμης.»

• Ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ συνδέεται μὲ τὴ θέση τοῦ ἁγίου Λουκᾶ ὅτι ὄχι μόνο δὲν μποροῦμε νὰ περιορίσουμε τὴν ἀνθρώπινη διάνοια ποὺ έρευνᾶ τὴ φύση, ἀλλὰ ὅτι ὁ περιορισμὸς αὐτὸς εἶναι ἀνεπίτρεπτος. Ὅσον ἀφορᾶ τὸν πνευματικὸ κόσμο, δὲν τίθεται θέμα περιορισμοῦ, ἀλλὰ ἀσυμβατότητας.

• Τὰ ὅρια αὐτὰ ἔθεσε μὲ παρρησία καὶ πρὸς τιμή της, ἡ λοιμωξιολόγος κα Γιαμαρέλλου, ὅταν τέθηκε ζήτημα μετάδοσης τοῦ ἰοῦ μέσω τῆς Θείας Κοινωνίας.

Μόνιμη στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”. Χριστιανικὴ 11.6.2020

Ἡ προσωπογραφία ἀπὸ imverias.blogspot.com

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>