Στις 17 Ιουνίου 1964, το γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας γνώρισε μία από τις χειρότερες εκρήξεις οπαδικής βίας σε αγώνα Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού. Ήταν ο ημιτελικός του κυπέλλου Ελλάδος που με βάση τα τότε ισχύοντα, επαναλαμβανόταν μέχρι κάποιος να βγει νικητής και να προκριθεί, αφού δεν υπήρχε η διαδικασία των “πέναλτι”. Το πρωτότυπο όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ότι οι οπαδοί δεν συγκρούστηκαν μεταξύ τους, αλλά ενωμένοι επιτέθηκαν στους ποδοσφαιριστές και παράγοντες των δύο ομάδων. Ο τρόπος που έπαιζαν και οι ευκαιρίες που χάνονταν προκλητικά, είχε εδραιώσει την πεποίθηση στον κόσμο, ότι ήταν οι δύο ομάδες είχαν συνεννοηθεί, το αποτέλεσμα να λήξει ισόπαλο προκειμένου ο αγώνας να επαναληφθεί και να επωφεληθούν από τα έσοδα των εισιτηρίων, βασικό τότε πόρο.
Η προκλητική απώλεια ευκαιρίας από τον Παναθηναϊκό στο 112ο λεπτό του ποδοσφαιρικού αγώνα κατά την παράταση, εξόργισε τους φιλάθλους που εισέβαλαν στο γήπεδο. Η αστυνομία, ανίσχυρη αποσύρθηκε και οι ποδοσφαιριστές κλειδώθηκαν στην αίθουσα του γυμναστηρίου. Οι φίλαθλοι επιτέθηκαν στους παράγοντες των δύο ομάδων, κατέστρεψαν τις εγκαταστάσεις του γηπέδου, διαδήλωσαν στους δρόμους, αλλά και επιδίωξαν μαζί να καταστρέψουν καταστήματα που ανήκαν σε ποδοσφαιριστές και παράγοντες. Αντιπροσωπεία τους μάλιστα, επισκέφθηκε τη Βουλή και τους αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες για να διαμαρτυρηθεί.
Ο Μίμης Δομάζος, εμβληματικός παίκτης του Παναθηναϊκού, του οποίου η χαμένη ευκαιρία να σκοράρει ενώ το σκορ ήταν 1-1 προκάλεσε την βίαιη αντίδραση, αρνήθηκε ότι το παιχνίδι ήταν στημένο. Απέδωσε την αποτυχία των δύο ομάδων να σημειώσουν τέρμα στην ώρα εκείνου του αγώνα (3 το μεσημέρι) και στη ζέστη.
Κάθε είδους βανδαλισμός είναι συμπεριφορά ντροπιαστική από μόνη της.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως, υπήρχε σοβαρή υπόνοια για χειραγώγηση αποτελέσματος του αγώνα, που σήμερα θα επέσυρε βαρύτατες κυρώσεις. Και το κυριότερο: οι φίλαθλοι δεν πιάνονταν κορόιδα, ούτε δέχονταν να χειραγωγούνται και να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης με εργαλείο την αγάπη προς την ομάδα τους.