Από το 1986 και μετά ο Δήμος Αθηναίων, ο μεγαλύτερος της χώρας, έχει μετατραπεί σε απλό “πέρασμα” και “εφαλτήριο” πολιτικών φιλοδοξιών για την ανάδειξη και καταγραφή στην κεντρική πολιτική σκηνή. Πρώτο χαρακτηριστικό δείγμα ήταν η εύστοχη κίνηση της Νέας Δημοκρατίας να στείλει προβεβλημένα στελέχη της στους τρεις μεγάλους Δήμους Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Πειραιά στις εκλογές του 1986 (Μιλτιάδη Έβερτ, Σωτήρη Κούβελα, και Ανδρέα Ανδριανόπουλο αντίστοιχα), αξιοποιώντας την αποστασιοποίηση της Αριστεράς, που μέχρι τότε στήριζε τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ στη λογική του μετώπου των λεγόμενων “Δημοκρατικών Δυνάμεων”.
Οι ως άνω, αφού αξιοποίησαν προς όφελος του αντιπολιτευόμενου κόμματός τους τα πόστα (ιδίως με την ίδρυση δημοτικών ραδιοσταθμών που έσπασαν το τότε μονοπώλιο της κρατικής ενημέρωσης), παραιτήθηκαν πριν τελειώσει η θητεία τους και επέστρεψαν στην κεντρική πολιτική σκηνή ως βουλευτές.
Στα πλαίσια αυτά κινείται και η παρουσία του σημερινού Δημάρχου Κώστα Μπακογιάννη, ο οποίος πήρε “μετάθεση” από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Επέλεξε να σημαδέψει την αρχή της θητείας του με τον λεγόμενο “μεγάλο περίπατο”, ισχυριζόμενος ότι τολμά να λάβει αποφασιστικά μέτρα για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στην Αθήνα. Είναι, όμως,έτσι τα πράγματα;
Δεν είμαστε εμείς που θα φέρουμε αντίρρηση στην αύξηση του χώρου για πεζούς και ποδηλάτες και αντίστοιχα μείωση της χρήσης του ΙΧ αυτοκινήτου.
Όμως, τούτο απαιτεί και την ανάλογη υποδομή, ιδίως με την αύξηση των δρομολογίων των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και την προπαγάνδιση της χρήσης τους στους πολίτες. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε το φαινόμενο, ενώ ο ανηψιός-Δήμαρχος κλείνει τους δρόμους, ο θείος-Πρωθυπουργός δια των αρμόδιων Υπουργείων, όχι μόνο να μην αυξάνει τα δρομολόγια, αλλά και να αποθαρρύνει τη χρήση των ΜΜΜ για την προστασία της δημόσιας υγείας.
Τα παραπάνω δε φαίνεται να απασχολούν το Δήμαρχο, που μπογιατίζοντας την άσφαλτο και σκορπώντας ζαρντινιέρες, έχει εξασφαλίσει το έργο βιτρίνας που επιθυμεί και τον “ντόρο” γύρω από τ’ όνομά του. Ας επιβαρυνθούν άλλες περιοχές της πρωτεύουσας που δεν φαίνονται, από τον περιορισμό της κυκλοφορίας στη Βασιλίσσης Όλγας, στο Σύνταγμα και στην Πανεπιστημίου.
Αν ο κ. Δήμαρχος όντως ενδιαφερόταν για τους δημότες του, θα έδινε προτεραιότητα σε έργα υποδομής, ιδίως στην επισκευή των υπαρχόντων πεζοδρομίων, που με τις κακοτεχνίες και τις φθορές κρύβουν αμέτρητες παγίδες για τους διαβάτες. Τούτο ισχύει και για τα πεζοδρόμια της ίδιας της οδού Πανεπιστημίου, λίγα μέτρα πιο μέσα από την φτιασιδωμένη άσφαλτο…
Όμως, την αθόρυβη δουλειά υποδομής λίγοι προσέχουν και επαινούν. Γιατί, λοιπόν, να κοπιάζει;
Κατ’ εικόνα του Δημάρχου και η Αντιπολίτευση, μηδεμιάς παρατάξεως εξαιρουμένης, που χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις άφησε να πραγματοποιηθεί το κακόγουστο και αντιαισθητικό έργο βιτρίνας.
ΦΩΤΟ: Από την οδό Πανεπιστημίου (Flash.gr). Ακόμα και η μπογιά είναι κακής ποιότητας, αφού το “φτιασιδωμένο” οδόστρωμα έχει αρχίσει να ξεβάφει.
