του Ζώη Μεταξά*

Με κομμένη την ανάσα ο κόσμος παρακολουθεί τη σφαγή που διαπράττει η Τουρκία του Ερντογάν στη Βόρεια Συρία. Σχίζουν καρδιές οι εικόνες που έρχονται. Μανάδες με τα νεκρά παιδιά τους να υψώνουν πύρινες κατάρες κατά των Τούρκων μακελάρηδων και του σατανοκίνητου Προέδρου τους. Κατάρες που, είναι αδύνατον να μη φέρουν απάντηση, απάντηση σκληρότερη από τη δική του σκληρότητα.
Και όχι μόνον εναντίον των Τούρκων σφαγέων αλλά και των μεγάλων αφεντάδων αυτού του κόσμου, με τις πέτρινες, τις ψυχρές καρδιές, τις τελείως στερημένες από αισθήματα, όμοιων με τα απαθή σαρκοβόρα της ζούγκλας.
Μιλάμε όχι μόνον για τους Τούρκους σφαγείς αλλά και τους Αμερικάνους και Ρώσους, που χάριν των γεωπολιτικών τους σχεδιασμών και συμφερόντων, έκαναν την ανθρώπινη ζωή χωρίς αξία, ένα τίποτα! Αναλώσιμο υλικό στους ανταγωνισμούς τους.
Τους Αμερικάνους τους ξέραμε. Αλλά δεν περιμέναμε τους Ρώσους του Πούτιν, που πρώτος αυτός άναψε το πράσινο φως στον αρχιτρελό της Άγκυρας να λιώσει, κατά κυριολεξία, τους Κούρδους και τα γυναικόπαιδά τους.
Αν αυτά τα φοβερά που γίνονται στον κόσμο δεν απαντήσει γρήγορα ο Θεός – συγχώρα με Θεέ μου – θα δοκιμαστεί πολύ η πίστη μας.
Η Γη γίνεται ένα απέραντο σφαγείο. Τα προφητευμένα μελλούμενα γίνονται απτή πραγματικότητα. Τα γεγονότα τρέχουν γοργά.
Παγιδευμένη η Ελλάδα
Σ’ αυτό τον ανελέητο ανταγωνισμό σφαιρών επιρροής και συμφερόντων είναι παγιδευμένη και η μικρή Χώρα μας. Παγιδευμένη όχι μόνον από τους έξω αλλά και από τους εδώ μέσα, τους άνευρους οσφυοκάμπτες, τους πρόθυμους να συμμορφωθούν σε κάθε νεύμα των αφεντικών.
Τι να δει κανείς σ’ αυτή τη Χώρα και να μη μελαγχολήσει; Την Παιδεία που βγάζει αγράμματους και πνευματικά ανάπηρους, την στρατιά των μικροσυνταξιούχων που προσέχουν και την τελευταία δεκάρα, μήπως δεν βγάλουν τον μήνα, τα νιάτα που φεύγουν και μας αφήνουν με τους χιλιάδες μετανάστες και λαθρομετανάστες, κύρια ισλαμιστές, που γεμίζουν τα κενά των νέων που φεύγουν και άλλων που δεν κάνουν οικογένεια, ενώ εκείνοι πληθαίνουν κατά γεωμετρική πρόοδο. Αλήθειες που δεν τις ακουμπάμε για να μη σου κολλήσουν την ρετσινιά του ρατσιστή και γίνεις απόβλητος του «προοδευτικού και δημοκρατικού τόξου».

Καταθλίβει η εικόνα της σημερινής Ελλάδος, αλλά προς Θεού μη μπει αυτή η μαυρίλα μέσα μας και τότε η καταστροφή θα είναι μη αναστρέψιμη.
Δεν χάθηκε το παν. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι όρθιοι, ψυχές προσευχόμενες και αγωνιζόμενες, που ελπίζουν και πιστεύουν ότι δεν θα διαψευστούν.
Ξεστρατέψαμε και εμείς σαν λαός, που παρά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα δεν μετανιώνουμε, δεν επιστρέφουμε στις ζωογόνες ρίζες μας και τρώμε τα ξυλοκέρατα της ασωτείας.
Ανάγκη επιστροφής με ταπείνωση και δάκρυ. Ανάγκη να νιώσουμε την πνευματική μας φτώχεια και απαξίωση και να αποφασίσουμε και να πούμε το σωτήριο λόγο του Ασώτου: «Αναστάς πορεύσομαι προς τον Πατέρα μου».
Αυτό είναι αναγκαίο και επείγον, γιατί τα αναμενόμενα γεγονότα θα συντρίψουν τους ράθυμους και απροετοίμαστους. Όσους δεν έχουν ζώσα πίστη, όσους χτίζουν στην άμμο της εγκόσμιας ματαιότητας.
Λέγει ο Χριστός:
«Πας ουν όστις ακούει μοι τους λόγους τούτους και ποιεί αυτούς, ομοιώσω αυτόν ανδρί φρόνιμω, όστις ωκοδόμησε την οικίαν αυτού επί την πέτραν, και κατέβη η βροχή και ήλθον οι ποταμοί και έπνευσαν οι άνεμοι και προσέπεσαν τη οικία εκείνη, και ουκ έπεσε, τεθεμελίωτο γαρ επί την πέτραν, και πας ο ακούων μου τους λόγους και μη ποιών αυτούς ομοιωθήσεται ανδρί μωρώ, όστις ωκοδόμησε την οικίαν αυτού επί την άμμον, και κατέβη η βροχή και ήλθον οι ποταμοί και έπνευσαν οι άνεμοι και προσέκοψαν τη οικία εκείνη και έπεσε και ην η πτώσις αυτής μεγάλη»! (Ματθ. ζ΄ 24-27).
Είθε να χτίζουμε όλοι «επί την πέτραν» που είναι ο Χριστός.

Πρωτοσέλιδο φύλλου 1043 Πέμπτης 17 Οκτωβρίου 2019