“Με «πειρατές» δεν κάνεις διάλογο! Να σας το πω αλλιώς: Τον επεκτατιστή δεν τον κατευνάζεις. Γιατί έτσι γίνεται πιο αδίστακτος. Τον επεκτατιστή μόνον αποτρεπτικά μπορείς να τον αντιμετωπίσεις. Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι να ενισχύσουμε την αποτροπή μας έναντι της επιθετικής Τουρκίας. Πώς; Με ισχυρές συμμαχίες, για τις οποίες, ευτυχώς, υπάρχει πολύ πρόσφορο έδαφος σήμερα. Και με αποφασιστικότητα, ώστε κανείς να μη θεωρεί δεδομένο ότι η Ελλάδα τελικά θα υποχωρήσει, θέλει δεν θέλει.” Αυτά δήλωσε ο πρώην Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς σε συνέντευξη στην εφημερίδα “Καθημερινή” στις 25.1.2021.

Είναι, πράγματι, γεγονός ότι στην καλύτερη περίπτωση, ακόμα και αν οι λεγόμενες “διερευνητικές συνομιλίες” αποδειχθούν διαδικασία “ρουτίνας” χωρίς δυσμενή ελληνική δέσμευση, δίνουν από μόνες τους άλλοθι “διαλλακτικότητας” στην Τουρκία.  Ταυτόχρονα η τελευταία διατηρεί την απειλή του casus belli, αμφισβητεί το διεθνές δίκαιο, και προβάλλει ευρείας κλίμακα αναθεωρητισμό σε σχέση με τη συνθήκη της Λωζάνης. Ζητώντας την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, προαναγγέλλει εμμέσως ότι επιδιώκει να ανοίξει ο δρόμος για να πράξει ο,τι έπραξε στην Κύπρο το 1974, αφού προηγουμένως πέτυχε την απομάκρυνση της Μεραρχίας που είχε αποστείλει η Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου.

Η Γερμανία επιδιώκει διακαώς η Τουρκία να έχει “άλλοθι διαλλακτικότητας”, προκειμένου να μη τίθεται θέμα κυρώσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι παραδοσιακά συνεταίρος με την Τουρκία, με πολλά οικονομικά συμφέροντα, αλλά και μεγάλο αριθμό τουρκογενών πολιτών.

Ήδη, η Γερμανία είχε επιδιώξει νωρίτερα την έναρξη των συνομιλιών. Από την τουρκική πλευρά αποκαλύφθηκε ότι έγινε τριμερής μυστική συνάντηση στο Βερολίνο,  ήδη από το καλοκαίρι, μετά τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Όμως, η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για μερικό καθορισμό των ΑΟΖ των δύο χωρών θεωρήθηκε από την Τουρκία ως “μονομερής ενέργεια”  την Ελλάδας, με αποτέλεσμα η τότε πρωτοβουλία να μη έχει συνέχεια, προς δυσαρέσκεια της Γερμανίας. Εκτιμήθηκε τότε ότι οι ΗΠΑ προώθησαν τη συμφωνία για να τορπιλίσουν τη γερμανική πρωτοβουλία.

Οι “αποκλίσεις” του κ. Σαμαρά είναι γνωστές σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Στην προκειμένη περίπτωση, η προβολή τους από την “Καθημερινή” στη δεδομένη συγκυρία συμπλέει με τη “σκληρή” αμερικανική γραμμή έναντι της Τουρκίας. Οι ΗΠΑ, όχι μόνον έχουν επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για την αγορά ρωσικού εξοπλισμού με την απελθούσα κυβέρνηση, παρά τις αντιρρήσεις του Προέδρου, αλλά και δια του προαλειφόμενου ως νέου Υπουργού Εξωτερικών, προαναγγέλλουν ότι θα εξετάσουν την επιβολή και νέων. Περαιτέρω σκλήρυνση δείχνει και η επιλογή του σκληρού επικριτή της Τουρκίας Μπομπ Μενέντεζ ως Προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ στην παρούσα φάση, ακόμα και πριν λήξει η θητεία του απελθόντος Ντόναλντ Τραμπ, φαίνεται να επιλέγουν την τακτική των πιέσεων, προκειμένου η Τουρκία να διακόψει προνομιακές σχέσεις με Κίνα και Ρωσία και να επιστρέψει άνευ όρων στο νατοϊκό “μαντρί”. Μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, είναι ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί η Ελλάδα ως μοχλός πίεσης και να αποκομίσουμε την εντύπωση ότι υπάρχει στροφή της αμερικανικής πολιτικής υπέρ των ελληνικών συμφερόντων. Εφόσον ο σκοπός επιτευχθεί, η Ιστορία διδάσκει ότι οι ΗΠΑ θα επανέλθουν στην τακτική των “ίσων αποστάσεων”, ακόμα και όταν η Τουρκία προκαλεί.

Πρέπει να προβληματίσουν οι δυσμενείς για την Ελλάδα συνέπειες της γερμανικής επικυριαρχίας στην Ευρώπη, αφενός με την προσάρτηση της Ανατολικής Γερμανίας το 1991 και αφετέρου, με τη δημιουργία της Ευρωζώνης που ακολούθησε. Το προνομιακό ενδιαφέρον για την Τουρκία έχει τις ρίζες του στο 19ο αιώνα, στην ενίσχυση των Νεοτούρκων, την πολιτική “Drang nah Osten” που στόχευε και στον οικονομικό αφανισμό του Ελληνισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τη συμμαχία κατά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εις βάρος της Ελλάδας ήταν οι συμμαχίες της Γερμανίας και στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο η Τουρκία έμεινε ουδέτερη, μέχρι να βεβαιωθεί ότι η Γερμανία τον είχε χάσει οριστικά, το 1945, οπότε της κήρυξε τυπικά τον πόλεμο.

Τα τιμωρητικά Μνημόνια, πέρα από την ευθέως ληστρική τους διάσταση, είχαν ως αποτέλεσμα και την μείωση της πολιτικής επιρροής της Ελλάδας στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, με τα οποία η Ελλάδα συνδέεται ιστορικά και πολιτιστικά.

Κατά συνέπεια, είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας η γερμανική επικυριαρχία στην Ευρώπη να λήξει το ταχύτερο, με την αντικατάσταση της Ε.Ε. με άλλης μορφής συμπράξεις των λαών της Ευρώπης.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>