• ΑΠOΤΕΛΕΣΜΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠOΛΙΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

Με την ανακοίνωση των επίσημων αποτελεσμάτων της απογραφής του 2021 σε σχέση με τον νόμιμο πληθυσμό της Ελλάδας, τα ΜΜΕ έσπευσαν να προβάλουν τις αλλαγές που προκύπτουν στην κατανομή των βουλευτικών εδρών ανά εκλογική περιφέρεια. Είναι γεγονός ότι ο νόμιμος πληθυσμός, ο οποίος περιλαμβάνει πολίτες με δικαίωμα ψήφου, είναι η βάση για την κατανομή των βουλευτικών εδρών και όχι ο πραγματικός, που περιλαμβάνει και πρόσωπα που δεν διαμένουν νόμιμα στη χώρα.

Όμως, δεν παύει η κατανομή των εδρών αποτελεί ασημαντότητα σε σχέση με το πραγματικό πρόβλημα, που είναι η συνεχής μείωση του νόμιμου πληθυσμού της χώρας: Ήταν  10.134.534 με βάση την απογραφή του 1991, 10.206. 539  με βάση την απογραφή του 2001, 9.904.286 με βάση την απογραφή του 2011 και πέφτει κι άλλο, στα 9.716.889 το 2021 .  Στην προκειμένη περίπτωση ισχύει το ρητό “Τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιμπραμένων, ἡμεῖς ἅδομεν (Τα σπίτια μας καίγονται κι εμείς τραγουδάμε)…

Σε πρώτη φάση, το πρόβλημα ήταν συνέπεια η αναντιστοιχία των αυξημένων απαιτήσεων του βιοτικού επιπέδου για να στηριχθεί μια οικογένεια σε σχέση με την οφειλόμενη στήριξη από το κοινωνικό κράτος. Από την περασμένη δεκαετία και μετά, στα αίτια της υπογεννητικότητας προστέθηκε και η ανέχεια, ως αποτέλεσμα της επιβολής της μνημονιακής πολιτικής.

Όπως τονίζεται στο μήνυμα της ΧΔ για το νέο έτος 2023, η μείωση αυτή του πληθυσμού  «είναι χαρακτηριστική ένδειξη της κοινωνικοοικονομικής παρακμής στην οποία έχουν καταδικάσει την πατρίδα μας το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στα παλιότερα «καλά» χρόνια, ευνοούνταν, σύμφωνα με ένα γνωστό σύνθημα, η «παραγωγή αντί της αναπαραγωγής»: έτσι, υπονομεύτηκε καίρια το όραμα της γέννησης και σωστής ανατροφής παιδιών, εν ολίγοις της καλλιτεκνίας, που αποτελεί αυθεντικό οδοδείκτη της παράδοσής μας. Η πληθυσμιακή αυτή μείωση στις μέρες μας είναι ωστόσο ένα κατεξοχήν αποτέλεσμα της εξαθλίωσης που προκάλεσε η μνημονιακή πολιτική της δεκαετίας του 2010. Η μαζική ανεργία και οι μισθοί πείνας ασφαλώς δεν οδηγούν σε κάτι διαφορετικό από την υπογεννητικότητα και τη μαζική μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων, οι περισσότεροι από τους οποίους ασφαλώς σπούδασαν και καταρτίστηκαν με έξοδα του ελληνικού λαού και τις υπηρεσίες τους απολαμβάνουν οι ισχυροί της Ευρώπης».

Το θέμα απασχόλησε τη Βουλή για πρώτη φορά σοβαρά το 1993, με έκθεση διακομματικής επιτροπής η οποία προειδοποιούσε για τα προβλήματα και ζητούσε τη λήψη μέτρων.

Οι ανησυχητικές ενδείξεις είχαν αρχίσει να φαίνονται ακόμα πιο νωρίς και με διορατικότητα, τη δεκαετία του 1980, ο αείμνηστος ιδρυτής της ΧΔ Νίκος Ψαρουδάκης είχε επανειλημμένα αναδείξει το ζήτημα και είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Έγραφε χαρακτηριστικά στα τέλη του 1985:

«Η υπογεννητικότητα δεν έχει μονάχα εθνικές, αλλά και οικονομικές συνέπειες, γιατί μειώνει το εργατικό δυναμικό. Με το σημερινό ρυθμό γήρανσης το έτος 2000, ο ένας στους τέσσερις Έλληνες θα είναι πάνω από 60 ετών, οπότε στους πέντε Έλληνες, οι τέσσερις θα πρέπει να συντηρούν τον ένα! Αυτό σημαίνει χρεοκοπία όλων των ασφαλιστικών ταμείων και κοινωνική εξαθλίωση!»

Η προβλεπόμενη χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων εκδηλώθηκε στα έτη 2011-2012, με την θηριώδη μνημονιακή περικοπή των συντάξεων κατά 40%, όπως και του «εφάπαξ», η οποία συνδυάστηκε με τη λεηλασία των αποθεματικών τους, που είχαν επενδυθεί σε Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, τα οποία «κουρεύτηκαν». Σε αντίθεση με τις Τράπεζες, τα Ταμεία δεν αποζημιώθηκαν ποτέ και απαξιώθηκαν, με τον τρόπο με τον οποίο συνενώθηκαν στο πλαίσιο του ΕΦΚΑ.

Ήδη, το όριο γήρανσης με το οποίο κατανέμεται ηλικιακά ο πληθυσμός, έχει ανέβει από τα 60 στα 65 χρόνια. Ήδη εκτιμάται ότι το ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας άνω των 65 ετών ως προς το σύνολο του πληθυσμού αναμένεται να προσεγγίσει το 23%-24%. Με βάση την τελευταία εκτίμηση του πληθυσμού, η αναλογία έχει υπολογιστεί στο 22,6%. («Ναυτεμπορική» 7.1.2022).

Ήδη, η ραγδαία επιδείνωση λόγω της υπογεννητικότητας και της αύξησης της αναλογίας συνταξιούχων και ασφαλισμένων εργαζομένων, οδηγεί σε εκτιμήσεις, ότι η κατάσταση θα χειροτερέψει πολύ περισσότερο: Με βάση μελέτη του πανεπιστημιακού κ. Σ. Ρομπόλη (ομότιμου καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου) και του αναλογιστή κ. Β. Μπέτση (διδάκτορα στο ίδιο πανεπιστήμιο) που προβάλει τα σημερινά στοιχεία στο έτος 2070, εάν δεν βρεθούν επιπλέον πρόσθετοι πόροι ύψους 0,5% του ΑΕΠ, θα χρειαστεί «να ληφθούν «εφιαλτικά μέτρα» όπως η μείωση των συντάξεων κατά 30%, η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης στα 73 έτη έως το 2060, η αύξηση των εισφορών από 20% που είναι σήμερα, σε 27%». (Οικονομικός Ταχυδρόμος 3.1.2023).

Ήδη η Ελλάδα βρίσκεται στην 3η χειρότερη θέση ανάμεσα στις χώρες της Ευρωζώνης, σε σχέση με την προβλεπόμενη μείωση του πληθυσμού. Ενώ ο μέσος όρος εκτιμώμενης μείωσης στην Ευρωζώνη είναι περί το 4%, εκτιμάται ότι έως το 2100 ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας θα είναι κατά 24% μικρότερος σε σχέση με αυτόν του 2021.

Κατά συνέπεια, αυτή η ραγδαία μείωση του βιοτικού επιπέδου, θα εντείνει τη μετανάστευση και θα λειτουργήσει ως επιπλέον παράγοντας για τη μείωση του πληθυσμού.

Τόνιζε επιπλέον ο Νίκος Ψαρουδάκης από το 1985: «Η ζοφερή αυτή πραγματικότητα για την εθνική μας υπόσταση επιβάλλει την άμεση λήψη δραστικών μέτρων. Όταν αύριο θα έχομε καταντήσει χώρα γερόντων, σε τι θα μας ωφελήσουν τα πολεμικά μέσα, για τα οποία σήμερα διαθέτουμε δισεκατομμύρια δολλάρια; Ακόμα χθες, ο Τούρκος πρωθυπουργός κ. Οζάλ, απροσχημάτιστα εξεδήλωσε τις τουρκικές προθέσεις λέγοντας: «Σε δέκα χρόνια που θα είμαστε εβδομήντα εκατομμύρια και θα είμαστε ισχυροί, τότε θα τα πούμε με τους γείτονές μας»

Δυστυχώς, και από την εξέλιξη αυτή αντλεί σήμερα το θράσος του ο κ. Ερντογάν και μας «τα λέει».

Ο μικρότερος πληθυσμός δεν υπήρξε από μόνος του πρόβλημα για τους Έλληνες. Και άλλοι τύραννοι, πολύ πολυπληθέστερων κρατών έχουν ηττηθεί επιχειρώντας να σκλαβώσουν αυτό τον τόπο εδώ και αιώνες. Το γεγονός ότι στην Επανάσταση του 1821, τόσο λίγοι άνθρωποι τα έβαλαν με μια αυτοκρατορία, είχε θεωρηθεί παραφροσύνη, όπως είπε αργότερα ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μιλώντας σε μαθητές στην Πνύκα.

Σήμερα, το πρόβλημα είναι ότι το δημογραφικό ζήτημα είναι μέρος των συνεπειών μιας ευρύτερης πνευματικής, πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής παρακμής, που κάμπτει τη θέλησή μας για αντίσταση.

Μια παρακμή που έχει τις ρίζες της στη νεοφιλελεύθερη πολιτική εξαθλίωσης όλο και πιο πολλών, σε όφελος όλο και πιο λίγων και της διάλυσης του κοινωνικού κράτους. Μια οικονομική εξαθλίωση που καθιστά απαγορευτική τη συντήρηση οικογένειας και παιδιών. Αλλά και πνευματική και πολιτιστική εξαθλίωση, η οποία απαξιώνει την παραδοσιακή οικογένεια.

Η λήψη δραστικών μέτρων που θα αναστρέψουν την πορεία αυτή είναι εφικτή.  Προϋποθέτει όμως να γίνει σε πρώτη φάση συνειδητό πόσο μεγάλη είναι η ζημιά που κάνει στην πατρίδα μας η πολιτική που επιβάλλουν το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ότι ενώ έχουμε την ψευδαίσθηση ότι επιβιώνουμε, στην πραγματικότητα αργοπεθαίνουμε. Προκειμένου να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για αντίσταση και αλλαγή πορείας. Με ασφαλές και διαχρονικό σημείο αναφοράς το κοινωνικό μήνυμα του Ευαγγελίου.