” Οι πιστωτές του αιτούντος θα μπορούσαν να αρνηθούν τη δανειοδότησή του, εφόσον διαπίστωναν ότι ήταν μειωμένης πιστοληπτικής ικανότητας και ότι εν τέλει δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, ωστόσο όμως στα πλαίσια της επιθετικής πρακτικής προώθησης πιστώσεων και του μεταξύ τους ανταγωνισμού, που κυριάρχησε κατά τα τελευταία χρόνια στο τραπεζικό σύστημα, χορήγησαν πληθώρα δανείων, αποβλέποντας στα πρόσκαιρα οφέλη από αυτά, συντελώντας έτσι στην υπερχρέωσή του.”
Η παραπάνω κρίση περιέχεται στην απόφαση του Αρείου Πάγου με αριθμό 634/2019, με την οποία δικαίωσε δανειολήπτη ως προς το αίτημά του για υπαγωγή στις διατάξεις του ήδη καταργημένου νόμου 3869/ 2010 (“νόμου Κατσέλη”) για την προστασία της πρώτης κατοικίας. Η απόφαση αυτή του ανωτάτου δικαστηρίου της χώρας αναδεικνύει την ευθύνη του τραπεζικού συστήματος για την υπερχρέωση των πολιτών.
Με βάση το σκεπτικό των νομικών επιτελείων των Τραπεζών, ο κάθε δανειολήπτης είναι εκ προοιμίου, όχι μόνον ειδικός περί τα χρηματοοικονομικά, αλλά και διαθέτει “προφητικό χάρισμα” για να προβλέψει ακόμα και απρόβλεπτες μεταβολές συνθηκών, όπως για παράδειγμα την περικοπή της σύνταξής του κατά 40% και άνω λόγω του επελθόντος μνημονίου. Κατά συνέπεια, προχώρησε με τον λεγόμενο “ενδεχόμενο δόλο” σε υπερδανεισμό, αποδεχόμενος το ενδεχόμενο να μη μπορεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του. Αντίθετα, η δανείστρια Τράπεζα, παρά το γεγονός ότι διαθέτει επιτελεία ειδικών, τοποθετείται στη θέση του “μέσου πολίτη” που καλοπροαίρετα δάνεισε τα χρήματά του και τα έχασε με ευθύνη του “δολίου” δανειστή της.
Τη λογική αυτή έρχεται να ανατρέψει η απόφαση αυτή του Αρείου Πάγου, η οποία αναδεικνύει την ευθύνη του τραπεζικού συστήματος για τον υπερδανεισμό των πολιτών στην Ελλάδα. Μια ευθύνη που πρέπει το σύστημα να αναλάβει.
Αντί γι’ αυτό, ο “νόμος Κατσέλη” καταργείται, κατ’ απαίτηση των δανειστών. Για το νεοφιλελεύθερο ιερατείο των Βρυξελλών, αποτελεί μέγα “σκάνδαλο” η προστασία της πρώτης κατοικίας και ο περιορισμός του “ιερού” δικαιώματος του πιστωτικού ιδρύματος να τη βγάλει στο σφυρί.
Με το νέο “πτωχευτικό κώδικα”, εισάγονται “συνοπτικές διαδικασίες” για τη “ρευστοποίηση” της περιουσίας των δανειοληπτών και υπερφορολογουμένων πολιτών, στους οποίους φορτώνονται όλα τα βάρη της κρίσης. Κατάλοιπο της “προστασίας” της πρώτης κατοικίας είναι το “δικαίωμα” παραμονής στην πρώτη κατοικία με καταβολή ενοικίου…
Παράλληλα, από το 2015, οι Δανειστές έχουν επιβάλει τη λειτουργία και στην Ελλάδα των λεγόμενων “funds”, εταιριών διαχείρισης οφειλών, οι οποίες “κοψοχρονιά” εξαγοράζουν τα “κόκκινα δάνεια” .
Αντίθετα με την ακολουθούμενη πολιτική, που οδηγεί την αγορά σε ασφυξία και την κοινωνία σε εξαθλίωση, η τεράστια ευθύνη των πιστωτικών ιδρυμάτων για τον υπερδανεισμό των πολιτών θα έπρεπε να οδηγήσει στο οριζόντιο κούρεμα των όλων των δανείων, ενήμερων και μη. Να δίνεται η δυνατότητα στον δανειολήπτη να εξαγοράσει το δάνειό του, με τους ίδιους όρους που σήμερα δίνονται στα κοράκια- κερδοσκόπους.
Δυστυχώς, με ευθύνη όλου του πολιτικού συστήματος που καθυπέταξε τη χώρα στα μνημονιακά δεσμά, εξοντώνονται μικροεπιχειρηματίες, μικροϊδιοκτήτες και αυτοαπασχολούμενοι, μεταβαλλόμενοι σε “κολλήγους”, με “τσιφλικάδες” τους κερδοσκόπους της οικονομικής Ολιγαρχίας.
